บทที่ 31 - ออกเดตกับด็อกเตอร์ลิซาร์ด?

บทที่ 31 - ออกเดตกับด็อกเตอร์ลิซาร์ด?

เสิ่นเฟยมาถึงสำนักงานนักสืบของเจสสิก้า ก็พบว่าเธอยืนรออยู่อย่างสวยสะดุดตาที่ริมถนน ดูดีสุดๆ ไปเลย ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นยอดมนุษย์แถมหมัดหนักขนาดต่อยคนตายได้ในหมัดเดียวก็เถอะ

แต่รูปร่างของเธอก็ดูเพรียวบางไม่ได้มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ตอนนี้เธอใส่ชุดกระโปรงยาวดูเข้ากับเธอมากทีเดียว

บวกกับใบหน้าที่ประณีตงดงาม เธอถือว่าตรงสเปกความงามแบบตะวันออกเลยล่ะ

น่าเสียดายที่ผู้หญิงมักจะส่งผลกระทบต่อความเร็วในการวิจัยของฉัน

เสิ่นเฟยขับรถไปจอดข้างๆ เจสสิก้า พอเธอเห็นเสิ่นเฟย ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันทีแล้วรีบขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ

เสิ่นเฟยยื่นดอกไม้ในมือให้เจสสิก้าพร้อมรอยยิ้ม "คุณอยากไปทานอะไรครับ"

"ฉันรู้จักร้านอร่อยอยู่ร้านหนึ่ง เราไปทานที่นั่นกันไหมคะ"

"ถ้าคุณชอบผมก็โอเคครับ"

......

เสิ่นเฟยมองดูเส้นหมี่ตรงหน้าด้วยสีหน้าบอกไม่ถูก นี่มันก็แค่เส้นหมี่ธรรมดาไม่ใช่เหรอ

เจ้าของร้านเป็นคนบ้านเดียวกันพอเห็นเสิ่นเฟยก็รีบบอกว่าจะเลี้ยงมื้อนี้ฟรีทันที

เจสสิก้ากินอย่างเอร็ดอร่อย

เสิ่นเฟยถามขึ้นว่า "แมตต์ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

เจสสิก้าดูเหมือนจะกลัวเสิ่นเฟยเข้าใจผิดจึงรีบอธิบาย "แมตต์เหรอคะ ฉันไม่ได้ถามเขาเลย ปกติเราไม่ได้สนิทกันมาก แค่เคยร่วมงานกันเฉยๆ ค่ะ"

"อืม ที่ปกเสื้อคุณมีรอยเลือดนะ"

เจสสิก้าทำหน้าสงสัย เสิ่นเฟยเหลือบมองแล้วยิ้มบอก "ก่อนมาผมทำการทดลองผ่าตัดกระต่ายอยู่ บังเอิญไปโดนหลอดเลือดเข้า อาจจะกระเด็นมาโดนเสื้อน่ะ"

"ทำการทดลอง?"

"ผมเรียนจบวิศวกรรมชีวภาพมา ผมไม่ได้บอกคุณเหรอ"

"ไม่ได้บอกค่ะ ว่าแต่มันเกี่ยวกับอะไรเหรอคะ"

"ก็วิจัยโครงการต่างๆ เพื่อสุขภาพของมนุษยชาติ..."

ทั้งสองเริ่มคุยกัน คนหนึ่งเล่าคนหนึ่งฟัง เสิ่นเฟยมองดูสายตาที่เริ่มมีความชื่นชมของเจสสิก้าแล้วยิ้ม "ถ้าว่างๆ ผมพาคุณไปเยี่ยมชมห้องแล็บของผมได้นะ

จะพาไปสัมผัสเสน่ห์ของการทดลองด้วยตัวเองเลย"

"ได้สิคะ" เจสสิก้าพยักหน้า

ทันใดนั้นเสิ่นเฟยก็หันไปมองฝั่งตรงข้ามถนน ภายใต้แสงไฟสลัว จู่ๆ ก็มีเงาสองร่างกำลังปะทะกันอย่างดุเดือด จนร้านค้าฝั่งตรงข้ามพังยับเยิน

เงาสีแดงและสีเขียวกำลังนัวเนียกันอยู่ เศษหินและไม้ปลิวว่อนไปทั่ว เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนเริ่มวิ่งหนีตายเพื่อไม่ให้โดนลูกหลง

ความวุ่นวายลามมาถึงฝั่งนี้ด้วย

เจสสิก้าหันไปมอง เธอเกลียดอะไรก็ตามที่มารบกวนการเดตของเธอกับเสิ่นเฟย

"สไปเดอร์แมน!"

มีคนจำเงาสีแดงนั้นได้ว่าเป็นใคร ก็เขาเป็นเพื่อนบ้านที่แสนดีของชาวเมืองนี่นา แค่ตะโกนเรียกตอนลำบากสไปเดอร์แมนก็จะโผล่มาทันที

"กิ้งก่ายักษ์..."

สายตาของเจสสิก้าจับจ้องไปที่เงาร่างมหึมาอีกร่างหนึ่ง ความสูงน่าจะราวๆ สองเมตร ตัวใหญ่ยักษ์ราวกับรถบรรทุก

ที่สำคัญคือร่างนั้นปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเขียว ฝ่ามือใหญ่เท่าใบลานพร้อมกรงเล็บแหลมคม

ส่วนหัวเป็นหัวกิ้งก่า

ดูเหมือนกิ้งก่ายักษ์ที่ยืนสองขาได้

ทั้งสองร่างปะทะกันและกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ตรงนี้เรื่อยๆ

'คอนเนอร์สกลายเป็นกิ้งก่าไปแล้ว?'

เสิ่นเฟยขมวดคิ้ว นั่นหมายความว่าตอนนี้คอนเนอร์สออกจากออสคอร์ปแล้ว แผนของเขาล่มซะแล้ว เขาจำได้ว่าคอนเนอร์สจะกลายเป็นลิซาร์ดหลังจากโดนไล่ออก

คอนเนอร์สที่เป็นลิซาร์ดกับคอนเนอร์สที่เป็นคนน่ะคนละเรื่องกันเลย

ตอนเป็นลิซาร์ดเขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้นำของสัตว์เลื้อยคลาน แถมยังเพ้อฝันจะเปลี่ยนนิวยอร์กให้กลายเป็นอาณาจักรของสัตว์เลื้อยคลานอีกด้วย

มีความทะเยอทะยาน มีความสามารถ แถมยังมีสมอง

คอนเนอร์สที่กลายร่างแล้วถูกเซรุ่มลิซาร์ดครอบงำ แต่พอคืนร่างเป็นคนเขาก็จะสำนึกผิดในสิ่งที่ทำลงไป

"สงสัยต้องปรับแผนนิดหน่อยแล้วแฮะ"

เสิ่นเฟยไม่ได้รู้สึกว่าแผนเสียจนกู้ไม่ได้ เพราะเรื่องพวกนี้แผนมักตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทันอยู่แล้ว พอสถานการณ์เปลี่ยนก็แค่วางแผนใหม่ก็จบ

เจสสิก้าไม่ได้คิดจะเข้าไปช่วยสไปเดอร์แมน แต่ดึงแขนเสิ่นเฟยแล้วบอกว่า "เราไปกันเถอะค่ะ"

"ตกลง"

เสิ่นเฟยมองดูสองร่างที่ใกล้เข้ามาแล้วพยักหน้า ไม่นึกว่าออกมาข้างนอกจะได้เจอเรื่องน่าสนใจแบบนี้ สไปเดอร์แมนนี่งานยุ่งจริงๆ วันก่อนเพิ่งตีกบกรีนก็อบลิน วันนี้มาตบกับด็อกเตอร์ลิซาร์ดอีกแล้ว

แถมปกติต้องช่วยชาวเมืองนิวยอร์กอีก แต่ผลการเรียนยังดีเยี่ยม

ถ้าไม่ใช่อัจฉริยะจริงๆ จะเอาเวลาที่ไหนไปเรียนให้เก่งขนาดนั้น จนแม้แต่โทนี่ สตาร์ค จอมหลงตัวเองยังยอมรับ

ตอนที่เดินออกมา เจสสิก้าคอยระวังตัวตลอดเวลา กลัวว่าการต่อสู้จะลูกหลงมาโดนเสิ่นเฟย

พอทั้งสองเดินออกมาไกลแล้ว เสิ่นเฟยก็พูดขึ้นว่า "รถผมยังจอดอยู่ตรงนั้นนะ"

เจสสิก้าชะงัก "แล้วจะทำยังไงดีคะ"

รถคันนั้นดูแพงมากด้วยสิ

แต่ดูจากความวินาศสันตะโรที่สองคนนั้นก่อ รถคงพังยับเยินไปแล้วแน่ๆ

"เคลมประกันน่าจะได้ ถ้าไม่ได้จริงๆ ค่อยไปเก็บเงินกับสไปเดอร์แมน!"

เสิ่นเฟยยิ้ม "แค่คุณทานอิ่มมีความสุขก็พอแล้วครับ"

"งั้นเราเดินกลับกันดีไหมคะ" เจสสิก้ายิ้มตอบ

"เอาสิครับ"

......

หลังจากส่งเจสสิก้าถึงบ้าน เสิ่นเฟยก็ไม่ได้อยู่ต่อ เจสสิก้าเป็นแค่เหยื่อและวัสดุการทดลองในอนาคตของเขา เขาไม่ชอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับวัสดุการทดลองของตัวเอง

พอกลับมาถึงคฤหาสน์ที่มีการป้องกันแน่นหนา เสิ่นเฟยก็ตรงดิ่งไปที่ห้องแล็บที่ขังวูล์ฟเวอรีนไว้ ไม่เจอกันหลายวัน ลมหายใจของโลแกนดูร่อแร่ลงไปเยอะ

ต่อให้มีฮีลลิ่งแฟกเตอร์ แต่โดนสูบเลือดสูบเนื้อแบบนี้ ยังไงก็ต้องอ่อนแอลง

พอเห็นเสิ่นเฟยเดินเข้ามา โลแกนก็ฝืนทำใจดีสู้เสือพูดเสียงเย็นว่า "แกใกล้ตายแน่! รอให้โปรเฟสเซอร์ฟื้นตัวเมื่อไหร่ เขาต้องมาตามหาฉันแน่!"

โลแกนทำได้แค่หวังให้โปรเฟสเซอร์เอ็กซ์รีบฟื้นพลัง พอกระแสจิตกลับมาแล้วเรียกรวมพล X-Men ก็จะรู้ว่าเขาถูกขังอยู่ที่นี่

"ดูเหมือนแรงใจยังดีอยู่นี่"

ผู้ช่วยข้างๆ กำลังจัดการกับวัตถุดิบที่สูบออกมาจากตัวโลแกน เพื่อเตรียมส่งไปผลิตยา

"จริงๆ แล้วถ้านายบอกที่อยู่ของโคลัสซัส หรือพวกมนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นๆ ฉันอาจจะพิจารณาปล่อยนายไปก็ได้นะ"

"ไปตายซะ!"

เสิ่นเฟยยิ้มตาหยี "ครั้งนี้ฉันแค่มาดูนายเฉยๆ เห็นนายยังอยู่ดีก็โอเค เพราะนายคือบ่อเงินบ่อทองของฉันนี่นา"

ไม่ได้เบาะแสของมนุษย์กลายพันธุ์คนอื่นจากปากโลแกนก็ไม่เป็นไร เรื่องปกติอยู่แล้ว

แต่จะว่าไป ถ้าโลแกนอยู่ที่นี่ แสดงว่าเนื้อเรื่องฝั่งญี่ปุ่นก็คงต้องชะงักไป เขาจำได้ว่าที่นั่นมีสาขาของไฮดราตั้งอยู่

หนึ่งในแกนนำของไฮดรา มาดามไฮดรา หรือ ไวเปอร์ ก็อยู่ที่นั่น

'โลแกนเคยมีความเกี่ยวข้องกับไฮดรา...'

นี่เป็นจุดที่น่าจะใช้ประโยชน์ได้ เขาไม่เคยลืมพวกไฮดราหรอก หมาบ้าพวกนั้นคงกำลังตามหาตัวเขาอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะบารอน เจ้านั่นพอฟื้นคืนชีพขึ้นมาก็ยิ่งบ้าอำนาจอยากครองโลกหนักกว่าเดิม

บวกกับผลงานของกัปตันอเมริกา มันคงคิดว่าซูเปอร์โซลเจอร์ที่สมบูรณ์แบบทุกคนจะเป็นแบบกัปตันอเมริกา

"จัดการเรื่องแมตต์ก่อนดีกว่า"