บทที่ 30 - โครงสร้างพิเศษของแดร์เดวิล

บทที่ 30 - โครงสร้างพิเศษของแดร์เดวิล

"ปิดนายไม่มิดจริงๆ"

"ตอนหนี หัวใจนายไม่ได้เต้นเร็วขึ้นเลยสักนิด แสดงว่านายคาดการณ์สถานการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว

แถมตอนที่นายบอกว่าทนเห็นเจสสิก้าเจ็บไม่ได้ สภาวะร่างกายของนายไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

นั่นหมายความว่านายไม่ได้ชอบเจสสิก้าเลย

มีแต่ยัยนั่นแหละที่โดนนายหลอก"

น้ำเสียงของแมตต์เต็มไปด้วยความเยือกเย็น เซินเฟยเลิกคิ้ว "แล้วทำไมนายไม่เตือนเธอ"

"ไม่มีเวลา"

ตอนนี้น้ำเสียงของแมตต์ถึงแฝงความจนใจ "แต่เพิ่งเจอกันครั้งแรก ทำไมนายถึงรู้วิธีจัดการจุดอ่อนของผมดีขนาดนั้น"

นี่แหละประเด็นสำคัญ เพราะเซินเฟยเตรียมอาวุธเฉพาะทางมาจัดการแมตต์ ทำให้แมตต์ที่รู้ตัวว่ามีสิ่งผิดปกติไม่มีแรงพอจะเตือนเจสสิก้าว่าเซินเฟยมีปัญหา

พอตื่นมาก็พบว่ามีคนกำลังไล่จับเขา พอฟื้นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าถูกล้อมด้วยอุปกรณ์พวกนั้นอีกแล้ว แถมในที่เกิดเหตุยังมีพริกไทยจำนวนมากรบกวนการดมกลิ่น เขาเลยหมดหนทาง

สุดท้ายก็มานอนอยู่ที่นี่

"เรื่องนี้นายไม่จำเป็นต้องรู้"

เซินเฟยตอบส่งๆ แล้วส่งสัญญาณให้ผู้ช่วย "ใช้กล้องส่องหูตรวจโครงสร้างหูของเขาก่อน"

ขณะที่แมตต์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ของแหลมคมก็แทงเข้ามาในหูของเขา เสียงโลหะครูดกับผนังหูทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

"นายเป็นคนของคิงพิน หรือพวกเดอะแฮนด์ จับผมมาทำไม!"

นี่คือสิ่งที่แมตต์ไม่เข้าใจ เขาเดาว่าเซินเฟยจับเขามาต้องมีจุดประสงค์ แต่นอกจากตาบอดแล้ว ประสาทสัมผัสส่วนอื่นรวมถึงความจำของเขาดีเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงสอบเข้ามหาวิทยาลัยโคลัมเบียไม่ได้

แถมยังต้องสร้างแผนที่เมืองในหัวตลอดเวลา ความจำไม่ดีไม่ได้แน่

เขามั่นใจว่าไม่เคยเจอเซินเฟยมาก่อน

"วิจัย เพราะนายมีค่าควรแก่การวิจัย!" เซินเฟยมองภาพที่ส่งมาจากกล้องส่องหู แล้วเอ่ยปาก "หูชั้นกลางของนายกลายพันธุ์ไปโหดมาก"

หูชั้นกลางประกอบด้วยเยื่อแก้วหู กระดูกหู และท่อยูสเตเชียน ทำหน้าที่ขยายและส่งต่อเสียง

คนที่หูดีมากๆ มักจะมีหูชั้นกลางที่พัฒนามาดี เพราะมันเปรียบเสมือนเครื่องขยายเสียง ที่จะขยายเสียงที่รับมาจากหูชั้นนอกหลายเท่าตัว ส่งไปยังโคเคลีย เพื่อแปลงสัญญาณส่งไปยังประสาทการได้ยินในสมอง

แต่ต่อให้หูดีแค่ไหน โครงสร้างกระดูกหู โพรงหู และเยื่อแก้วหูก็จะคล้ายๆ กัน

แต่ดูจากตอนนี้ สารเคมีพิเศษนั่นทำให้เกิดการกลายพันธุ์

หูชั้นกลางของแมตต์เปลี่ยนแปลงไปแบบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

โครงสร้างเยื่อแก้วหูดูบางลง และในโพรงหูมีเนื้องอกเล็กๆ งอกออกมา แต่เนื้องอกพวกนี้กลับทำหน้าที่ขยายเสียง ดูเหมือนจะมีโครงสร้างขยายเสียงเพิ่มขึ้นมาอีกชุด

แถมกระดูกหูก็ซับซ้อนมาก

"น่าคาดหวังจริงๆ..."

"แกต้องการจะทำอะไรกันแน่!"

"หาแหล่งที่มาของพลังนายไง!"

...

จากนั้น เซินเฟยก็เริ่มผ่าตัดหูของแมตต์ เอาภาพที่ถ่ายจากกล้องส่องหูเมื่อกี้มาเทียบกับของจริง ถึงขั้นตัดหูชั้นนอกทิ้งไปเลย

แถมยังใช้มีดผ่าตัดเจาะลึกเข้าไปในกะโหลกศีรษะ เลาะเอาโครงสร้างหูชั้นในออกมาอย่างระมัดระวัง

เพราะเขาต้องการผ่าดูปุ่มกระดูกหลังหูอย่างละเอียด ถ้ายังอยู่บนตัวแมตต์ พอผ่าปุ๊บมันก็จะสมานตัวปั๊บ

เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าแมตต์ ความเจ็บปวดรุนแรงส่งตรงเข้าสู่สมอง "ไอ้โรคจิต!"

เมื่อกี้เขาเกือบคิดว่าตัวเองจะตายซะแล้ว เขารู้สึกได้เลาๆ ว่ามีมีดเล่มหนึ่งจ่อใกล้สมองเขามาก

แต่ไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าหูของตัวเองเริ่มงอกกลับมาแล้ว

และดวงตาของเขาก็คันยิบๆ ดวงตาที่ใช้งานไม่ได้มาหลายปีดูเหมือนกำลังจะงอกใหม่

ในความมืดมิด เริ่มมีแสงสีขาวสลัวปรากฏขึ้น

"เยื่อแก้วหูของนายเปลี่ยนแปลงไปเยอะมาก โครงสร้างแน่นหนาและเหนียวแน่นกว่าคนปกติ แต่ก็เกิดเสียงสะท้อนได้ง่าย"

"โครงสร้างปุ่มกระดูกในโพรงหูเยี่ยมยอดมาก ข้างในดูคล้ายกับโครงสร้างระบุตำแหน่งด้วยคลื่นเสียงในหูค้างคาว

มิน่าล่ะนายถึงสร้างแผนที่ในหัวได้ แถมยังมีคลื่นอินฟราโซนิก..."

เซินเฟยยิ่งวิจัยยิ่งทึ่ง การเปลี่ยนแปลงของแมตต์มันสุดยอดมาก ถ้าดึงศักยภาพโครงสร้างนี้ออกมาได้ทั้งหมด อันตรายแทบจะไม่มีทางเข้าถึงตัวแมตต์ได้เลย

"กระดูกหูสามารถรับข้อมูลเสียงได้หลากหลายรูปแบบ..."

เซินเฟยมองแมตต์ที่หายสนิทดีแล้ว แม้แต่ดวงตาก็งอกใหม่ ในสายตาของแมตต์ ชายชาวเอเชียคนหนึ่งกำลังยิ้มมองเขาอยู่

สวมเสื้อกาวน์ ในมือถือมีดผ่าตัด

"ยินดีด้วยที่มองเห็นอีกครั้ง แต่ฉันสงสัยจังว่าเส้นประสาทการได้ยินของนายพัฒนาร่างไปขนาดไหน ถึงแยกแยะข้อมูลเสียงที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้..."

ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของแมตต์ มือที่สวมถุงมือยางของเซินเฟยลูบคลำบนศีรษะเขา โกนผมเขาจนเกลี้ยงเกลา เซินเฟยสั่งเสียงเรียบ "เตรียมฟอร์มาลิน ทำการวิจัยสด!"

"ฉีดยากระตุ้นให้เขา ให้จิตใจเขาตื่นตัวอยู่ในระดับหนึ่ง! ฉันต้องทดสอบการรับเสียงของเขา!"

"ครับ!"

...

สักพักใหญ่ เซินเฟยมองดูเนื้อเยื่อประสาทเส้นบางๆ ผ่านกล้องจุลทรรศน์ ส่วนแมตต์ถูกวางยาสลบไปแล้ว ตอนที่เลาะเนื้อเยื่อประสาท แมตต์ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เพื่อป้องกันไม่ให้เขาเสียสติ เซินเฟยเลยให้คนฉีดยาสลบ

"เส้นประสาทหนากว่าคนปกติสามเท่า จำนวนเซลล์ซ้อนทับกัน แถมปลอกประสาทก็พัฒนาดีมาก มิน่าถึงส่งข้อมูลมหาศาลได้โดยไม่รวน"

เซินเฟยสั่งให้เอาเส้นประสาทไปทำสไลด์ มองดูแมตต์ที่หลับใหลแล้วถอนหายใจ "โครงสร้างพิเศษก็จริง แต่นี่ดูเหมือนพรสวรรค์มากกว่า

ต้องมีคนช่วยขุดมันออกมา"

เซินเฟยไล่ผู้ช่วยคนอื่นออกไป ทำงานติดต่อนานขนาดนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะมีแรงเหลือเฟือเหมือนเขา อีกอย่างคืนนี้เขามีนัดเดทกับเจสสิก้า

ทบทวนข้อมูลวันนี้อีกรอบ นึกถึงโครงสร้างบนตัวแมตต์ "สติ๊ค!"

เซินเฟยจำได้ว่าแมตต์มีอาจารย์ชื่อสติ๊ค ตาบอดเหมือนกัน

แต่ประสาทสัมผัสทั้งห้าของแกก็เทพมาก เน้นเรื่องพลังแห่ง 'จิต' หรือสัมผัสระยะประชิด

แมตต์น่าจะยังไปไม่ถึงขั้นนั้น แต่แมตต์ก็ยังเป็นศิษย์เอกของสติ๊ค เพราะพรสวรรค์ของเขามันสูงจริงๆ

"เหลือแค่การดมกลิ่นกับการสัมผัสที่ยังไม่ได้ศึกษา พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน แถมยังต้องสืบให้ได้ว่าสารเคมีตัวไหนที่ทำให้เขากลายพันธุ์

และต้องตามหาสติ๊ค กับพวกเดอะแฮนด์..."

วางแผนสิ่งที่ต้องทำเสร็จสรรพ เซินเฟยถอดเสื้อกาวน์ ทำความสะอาดร่างกาย กำชับคลอว์ให้เฝ้าห้องแล็บทั้งสองห้องให้ดี

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ถือกุหลาบขับรถไปที่สำนักงานนักสืบของเจสสิก้าเลยดีกว่า

คืนนี้เจสสิก้ารับปากจะกินข้าวกับเขา ปลาจะกินเบ็ดอยู่แล้ว จะให้ปล่อยกลับบ่อได้ยังไง

[จบแล้ว]