บทที่ 24 - จงวุ่นวายเข้าไว้!

บทที่ 24 - จงวุ่นวายเข้าไว้!

"อือ~"

นาตาชากุมศีรษะตัวเองพร้อมกับตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง พบว่าตัวเองมานอนอยู่กลางป่าเขารกร้างเสียแล้ว

"นี่ฉันโดนคนธรรมดาจัดการจนสลบเหรอเนี่ย พลังของหมอนั่นมันอะไรกัน!"

ไม่ใช่นาตาชาไม่สงสัย แต่ประเด็นคือพละกำลังของหมอนั่นมันพอๆ กับกัปตันอเมริกาเลยทีเดียว

"เดี๋ยวนะ..."

นาตาชาก้มมองข้อมือที่ไร้รอยขีดข่วนของตัวเอง เธอจำได้แม่นว่าข้อมือเธอถูกหักไปแล้ว แต่ทำไมตอนนี้กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

เธอลองขยับข้อมือไปมา มันปกติดีทุกอย่าง

ทันใดนั้นสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง "นี่คือของขวัญสำหรับคุณ ในช่วงระยะเวลาหนึ่งคุณจะเป็นอมตะ!

ฮ่าๆๆ จงสนุกกับมันให้เต็มที่ แต่ถ้านิครู้ว่าคุณเกือบจะเป็นอมตะ คุณคิดว่าเขาจะปฏิบัติต่อคุณเปลี่ยนไปไหมนะ!

ผมล่ะคาดหวังจริงๆ!"

ท้ายกระดาษโน้ตยังวาดรูปหน้ายิ้มกวนประสาทเอาไว้ด้วย

นาตาชาเพิ่งจะหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมา ทันใดนั้นเสียงหวีดหวิวก็ดังมาจากฟากฟ้าพร้อมเสียงดังปัง

ร่างเงาหนึ่งร่วงลงมากระแทกพื้นจนเป็นหลุมขนาดเล็ก ผู้มาใหม่ส่องประกายแสงโลหะวูบวาบภายใต้แสงอาทิตย์

"นาตาชา? คุณไปเจออะไรมา?"

หน้ากากของชุดเกราะเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าชายวัยกลางคนที่ดูมีเสน่ห์ เขาขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

"โทนี่ ฉัน..."

นาตาชากำลังจะเล่าเรื่องที่เธอเจอมา แต่จู่ๆ ก็ฉุกคิดถึงข้อความในกระดาษโน้ต และภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เธอเคยเห็นตอนทำงานให้นิค ฟิวรี่ก็ผุดขึ้นมาในหัว

ด้วยความเข้มงวดของนิคในการควบคุมดูแลพวกยอดมนุษย์ หากเป็นจริงอย่างที่หมอนั่นว่า สิ่งที่รอเธออยู่หลังจากนี้อาจจะเป็นการถูกจับตรวจร่างกายแบบไม่รู้วันจบสิ้น...

"ไม่มีอะไร"

โทนี่ขมวดคิ้วฟังรายงานจากฟรายเดย์ บนตัวนาตาชามีสารตกค้างของยาเสน่ห์ ยาสลบอีเทอร์ความเข้มข้นสูง และส่วนผสมของยาบางชนิด

"คุณไปทำภารกิจแล้วเจออันตรายมาเหรอ?"

โทนี่ถามย้ำอีกครั้ง นาตาชาส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ "ไม่เป็นไร ตอนนี้ปัญหาถูกจัดการหมดแล้ว รายละเอียดภารกิจเป็นความลับ!"

"โอเค! คุณไปช่วยเกลี้ยกล่อมโรเจอร์สหน่อย การตั้งกฎหมายลงทะเบียนยอดมนุษย์มันเป็นการปกป้องพวกเราและประชาชนนะ!"

หน้ากากของโทนี่ปิดลงแล้วพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาไม่อยากคุยกับนาตาชามากนัก เพราะรู้ดีว่านาตาชาไม่ได้สนหรอกว่ากฎหมายจะถูกหรือผิด เธอก็แค่เดินตามหลังกัปตันต้อยๆ

นาตาชาพึมพำกับตัวเอง "ไอ้ปีศาจนั่น!"

...

เซินเฟยปีศาจที่นาตาชาเพรียกหา ตอนนี้ย้ายที่อยู่หนีไปเรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเร่งทำการทดลองให้เสร็จ

พวกเขาคงย้ายหนีไปนานแล้ว

ในบ้านเช่าซอมซ่อย่านควีนส์ของนิวยอร์ก คลอว์นั่งตรงข้ามกับเซินเฟยแล้วถอนหายใจ "เพิ่งจะได้เสวยสุขไม่กี่วัน ต้องระเห็จหนีอีกแล้ว นายฉีดฟีนิกซ์ให้ผู้หญิงคนนั้นทำไม? เพื่ออะไรกัน"

"เพื่อความสนุก..." เซินเฟยตอบยิ้มๆ

"สนุก! นายรู้ไหมว่าของพรรค์นั้นฉันตั้งราคาไว้เท่าไหร่? ห้าหมื่นเหรียญต่อขวดนะ! ความสนุกของนายทำเงินหายไปห้าหมื่นเหรียญ!"

คลอว์ไม่ค่อยเข้าใจความสนุกของเซินเฟยเท่าไหร่ หลังจากปล่อยผู้หญิงคนนั้นไป ยังจะฉีดฟีนิกซ์ให้เธอไปอีกหนึ่งขวด

เซินเฟยทำเพียงยิ้มไม่ตอบคำถาม ความผิดปกติของนาตาชาหลังจากนี้ต้องถูกเจ้านิค ฟิวรี่จับได้แน่นอน หมอนั่นระแวดระวังเรื่องยอดมนุษย์จนเข้าขั้นประสาทเสีย แถมยังชอบกดขี่ใช้งานพวกเขาจนถึงที่สุด

ถ้านิคจับได้ว่านาตาชามีความผิดปกติ การจับมาวิจัยคงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ก็ต้องรอดูกันว่านาตาชาจะซื่อสัตย์ต่อชิลด์แค่ไหน

อีกอย่างข้อบกพร่องของฟีนิกซ์ถ้าอยู่บนตัวเขาคงไม่เป็นไร แต่ถ้าไปอยู่บนตัวคนอื่น...

ไม่ว่าจะทดลองมากไป หรือใช้พลังมากไป

ตัวนาตาชาเองก็จะพบความผิดปกติ ถึงตอนนั้นคนที่จะแก้ปัญหาให้เธอได้ก็มีอยู่แค่หยิบมือเดียว

อย่างน้อยก็น่าจะช่วยถ่วงเวลาพวกอเวนเจอร์สไปได้สักพัก

คลอว์เห็นรอยยิ้มลึกลับของเซินเฟยก็เลิกเซ้าซี้ "ช่างเถอะ นายชอบก็เอาที่สบายใจ ฉันกว้านซื้อหุ้นออสคอร์ปมาได้ส่วนใหญ่แล้ว แต่ยังมีรายใหญ่อีกสองรายที่คอยเก็บหุ้นตัดหน้าอยู่เหมือนกัน

แต่ฉันก็ถือครองหุ้นได้ 21% แล้ว คำนวณดูแล้วเราน่าจะใกล้ได้เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่แล้วล่ะ

เอกสารโอนหุ้นส่งมาแล้ว เดี๋ยวเซ็นชื่อด้วยนะ"

"อื้ม ไม่ถูกจับได้ใช่ไหม?"

"ฉันใช้นอมินีซื้อ ฉันหากินกับเรื่องพวกนี้มานาน วางใจได้!"

"ระหว่างนี้ก็ขยายอิทธิพลของเราต่อไป ส่วนเรื่องออสคอร์ปมีห้องแล็บอยู่สองสามแห่งที่เราต้องเอามาให้ได้ ห้องแล็บของเคิร์ท คอนเนอร์ส และห้องแล็บของริชาร์ด ปาร์คเกอร์!

มันสำคัญต่อการถือกำเนิดของฟีนิกซ์หมายเลข 2!"

"รับทราบ ส่วนยาฟีนิกซ์ล็อตแรกหาคนซื้อได้แล้ว แต่ที่มาของคนซื้อค่อนข้างพิเศษหน่อย"

"ใคร?"

"พวกกลุ่มองค์กรพิเศษที่ชอบระเบิดพลีชีพ พวกนั้นได้ข่าวว่าฉันมียานี้ เลยอยากจะขอซื้อ!"

"พวกกลุ่มลัทธิดาวเดือนเหรอ?" เซินเฟยขมวดคิ้ว ระเบิดพลีชีพเพื่อความบันเทิง หรือว่าจะเป็นพวกนั้น?

"พวกในเขตคลินตันน่ะ!"

"ขายไปเถอะ!" เซินเฟยบอกปัด เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเขา ขายได้ก็ขาย!

"โอเค!"

คลอว์รอแค่เซินเฟยพยักหน้า จากนั้นก็พูดต่อ "ฉันจัดการโยนความผิดส่วนใหญ่ไปให้คิลมองเกอร์ตามที่นายบอกแล้ว อีกไม่นานคิลมองเกอร์น่าจะโดนรวบ

ข้อมูลที่ผู้หญิงคนนั้นเอาไปนายเป็นคนให้มา ถามจริงว่าในนั้นเป็นเรื่องจริงเหรอ?"

"ก็ต้องจริงสิ!"

"แล้วแบบนี้ไอรอนแมนกับกัปตันอเมริกาจะยังเป็นเพื่อนกันได้เหรอ?" พอคลอว์รู้ข้อมูลนี้ก็ไปสืบดู พบว่าคนที่ถูกพาดพิงในนั้นมีแต่ระดับบิ๊กทั้งนั้น

ทำไมเซินเฟยถึงรู้เรื่องพวกนี้ได้

"พวกเขายังไม่รู้นี่นา!"

เซินเฟยให้คลอว์ทิ้งข้อมูลลับเอาไว้ พอย่อยข้อมูลออกมาจะมีแค่ไม่กี่ประโยค นั่นคือความจริงเรื่องการตายของสองสามีภรรยาตระกูลสตาร์ค

"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?"

"ถ้าพวกนั้นไม่ตีกันเองจนวุ่นวาย... ฉันจะไปรับมือกับอเวนเจอร์สที่รวมกันเป็นปึกแผ่นไหวได้ยังไง..." เซินเฟยส่ายหน้า ตัดบทเปลี่ยนเรื่อง "แล้วเจสสิก้าล่ะ?"

"แม่สาวจูเวลอยู่ที่สำนักงานทนายความข้างล่างนั่น!"

คลอว์พาเซินเฟยไปที่หน้าต่างแล้วชี้ให้ดู

เซินเฟยมองลงไป เห็นสำนักงานนักสืบแห่งหนึ่ง

จูเวลตอนนี้น่าจะยังอยู่ในช่วงสับสนกับชีวิต "สืบได้ความว่าไงบ้าง?"

"ขี้เมา วันๆ มาถึงก็เอาแต่นอน..."

"มีวิธีจับตัวเธอมาไหม?"

"ไม่ได้ ฉันเคยส่งคนไปลองเชิง แกล้งทำเป็นพวกขี้หลีที่จีบไม่ติดแล้วจะฉุด เธอต่อยทีเดียวคนของฉันตายคาที่เลย!"

คลอว์พูดถึงตรงนี้ แววตายังมีความหวาดผวา

"เดี๋ยวฉันหาวิธีเอง ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็รอให้ยึดออสคอร์ปได้ก่อนค่อยไปจัดการเธอ"

เจสสิก้าค่อนข้างพิเศษ ชีวิตของเธอในต้นฉบับการ์ตูนนี่มันมืดมนระดับ 18+ ชัดๆ ภายใต้อำนาจของเพอร์เพิลแมน เธอต้องทนทุกข์ทรมานสารพัด

แม้แต่ในซีรีส์ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่

แถมพลังของเธอก็ควบคุมยาก ก่อนจะเจอเรื่องเลวร้ายก็พอคุมได้ แต่พอเจอวิกฤตหนักๆ เธอก็ยิ่งคุมพลังตัวเองไม่อยู่

ใช้ชีวิตซังกะตาย อาศัยเหล้าช่วยเบี่ยงเบนความสนใจ

คลอว์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "เพื่อนเอ๋ย เป็นพาร์ทเนอร์กับนายนี่ตื่นเต้นดีชะมัด เดี๋ยวก็เจอไฮดรา เดี๋ยวก็เจอชิลด์ แถมยังมีพวกยอดมนุษย์โผล่มาเป็นพรวน!

ว่าแต่ไอ้ตัวข้างล่างนั่นนายจะเอายังไง!"

"ช่วงนี้ไม่ต้องห่วง ให้คนคอยสูบวัตถุดิบทำฟีนิกซ์หมายเลข 1 จากตัวเขาไปเรื่อยๆ ก็พอ เขาไม่ตายหรอก!

รอให้ถึงเวลาเหมาะสมค่อยว่ากัน!"

โปรเฟสเซอร์เอ็กซ์กับแมกนีโตพลังน่าจะยังไม่ฟื้นดี และด้วยนิสัยของโรแกนที่หายตัวไปนานๆ ถ้าโปรเฟสเซอร์เอ็กซ์ไม่ว่างจริงๆ คงไม่ตามตัวเขากลับไปหรอก

เรื่องนี้เลยไม่ต้องกังวลมากนัก

[จบแล้ว]