ตอนที่ 15 จิตสังหารของเฉาหนาน!

นี่มันการโจมตีบ้าอะไรกัน?

ชายชุดขาวสัมผัสได้เพียงกลิ่นอายความดุร้ายอันน่าสะพรึงกลัวที่ถาโถมเข้าใส่ตนเองในชั่วพริบตา

ปัง!

ยังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว ซูหานก็ประชิดตัวและซัดหมัดเข้าใส่เต็มแรง

ในช่วงวิกฤต

ชายชุดขาวคำรามลั่น

ยกสองแขนขึ้นตั้งการ์ด

ต้องกันให้ได้

แต่แล้วเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่าง ร่างของชายชุดขาวปลิวละลิ่วกระแทกพื้นอย่างแรง

เขากระอักเลือดออกมาคำโต

ชายชุดขาวตกตะลึงสุดขีด

เขาเป็นถึงยอดฝีมือระดับขอบเขตทะเลปราณเชียวนะ

แต่เขากลับต้านทานการโจมตีของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่อยู่เพียงขอบเขตชักนำปราณไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

"หึ โบราณสถานแห่งนี้ไม่ใช่ของกองทหารรับจ้างพวกเจ้า ยังจะกล้าขวางข้าอีกรึ?"

"แถมยังเพ้อเจ้อคิดจะจับข้าไปเป็นเชลย?"

"ใช้อะไรคิด?"

ซูหานมองชายชุดขาวด้วยสายตาเย็นชา

ชายชุดขาวหวาดกลัวจนตัวสั่น ตอนนี้เขาเกลียดเจ้าลิงกังนั่นเข้าไส้ ถ้าไม่ใช่เพราะมัน พวกเขาคงไม่ต้องมาตอแยกับปีศาจตนนี

"ฟังข้าอธิบายก่อน..."

ผัวะ!

ยังพูดไม่ทันจบประโยค

ซูหานก็ต่อยจนหัวระเบิด

หลังจากดูดกลืนเลือดเนื้อของทั้งสองจนเกลี้ยงแล้ว เขาก็เก็บแหวนมิติของทั้งคู่มา

เมื่อส่งจิตเข้าไปสำรวจ ก็สัมผัสได้ถึงทรัพยากรภายในแหวน

"ค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย"

"ของในแหวนมิติพวกนี้ ยังพอมีค่าให้มองบ้าง"

เขาแค่นหัวเราะเย็น

ผู้คนรอบโบราณสถานที่เห็นพลังของซูหานต่างพากันตัวสั่นงันงก

"เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นใครกัน ถึงกับล้มยอดฝีมือระดับขอบเขตทะเลปราณของกองทหารรับจ้างได้ในหมัดเดียว"

"ไม่รู้จัก"

"หรือจะเป็นอัจฉริยะจากดินแดนตงฮวง"

"เป็นไปได้มาก มีเพียงอัจฉริยะจากดินแดนตงฮวงเท่านั้นแหละที่จะมีกายาหรือสายเลือดระดับปีศาจขนาดนี้"

หลายคนมองซูหานด้วยสายตาหวาดกลัวและเลื่อมใส

แต่เมื่อเห็นคนของกองทหารรับจ้างถูกฆ่า

บางคนก็รู้สึกสะใจ

กองทหารรับจ้างพวกนี้เพิ่งบุกรุกเมืองของพวกเขา จับชายหนุ่มฉกรรจ์ไปเป็นเชลย

พวกเขาโกรธแค้นแต่ไม่กล้าพูด ตอนนี้เห็นซูหานฆ่าสองคนนี้ทิ้ง

ย่อมรู้สึกยินดีปรีดาเป็นธรรมดา

"ซูหาน เจ้ามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?"

ขณะที่ซูหานกำลังเดินเข้าไปในโบราณสถาน จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น เขาเงยหน้ามองด้วยแววตาอำมหิต

เป็นคนของตระกูลหลิวนั่นเอง

เมื่อคนของตระกูลหลิวเห็นซูหานเดินเข้ามา ในใจก็ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

"ข้าขอเตือนว่าเจ้าอย่าเข้ามาใกล้จะดีกว่า"

"เหล่าอัจฉริยะจากตำหนักหลิงเซียวรวมตัวกันอยู่ที่นี่ หากเจ้าอยากตาย ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

"ข้ากำลังให้โอกาสเจ้าอยู่นะ"

แม้จะรู้ว่าซูหานน่าจะบาดเจ็บสาหัส แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับซูหานในตอนนี้ เขากลับยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล

"ผู้อาวุโสตระกูลหลิวเหลือไม่มากแล้ว ผู้อาวุโสห้า ข้าขอเชิญท่านไปลงนรกซะเถอะ"

ดวงตาของซูหานฉายแววดุร้าย

"อะไรนะ?"

"ไอ้สารเลว"

"โกรธจนแทบคลั่งแล้วนะโว้ย"

"ซูหาน เจ้ายะโสโอหังเกินไปแล้ว"

"ไอ้ระยำ"

ผู้อาวุโสห้าโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดของซูหาน เขายิ่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ก้าวเท้าพุ่งออกมาทันที

สองกรงเล็บตะปบลงอย่างรุนแรง

ฉีกกระชากอากาศจนส่งเสียงหวีดหวิว

ตูม!

จังหวะที่กรงเล็บฟาดลงมา

ซูหานก็ปล่อยหมัดสวนกลับไป

ปะทะเข้ากับกรงเล็บของอีกฝ่าย พลังปราณอันรุนแรงปะทุขึ้นจนอากาศรอบข้างระเบิดกระจาย

ผู้อาวุโสห้าตระกูลหลิวส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะถูกกระแทกจนปลิวไปกระแทกพื้นอย่างแรง

"แข็งแกร่งมาก พลังของเจ้าเพิ่มขึ้นอีกแล้ว แถมอาการบาดเจ็บก็หายแล้วด้วย?"

เมื่อเห็นซูหานเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

ผู้อาวุโสห้ารู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม

เขาไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าซูหานจะแข็งแกร่งวิปริตได้ขนาดนี้

เสียใจ

ความเสียใจอย่างสุดซึ้งแผ่ซ่านในจิตใจ

เขาสาปแช่งครอบครัวของหลิวเฉวียนในใจ

ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาเลือกข้างจวนเจ้าเมือง

คงไม่ต้องมาเจอกับปีศาจร้ายอย่างซูหาน และต่อให้สูบเลือดซูหานไปแล้ว ทำไมถึงไม่ฆ่าให้ตายไปเลย

ไม่ฆ่าทิ้ง จะเก็บไว้ดูต่างหน้าหรือไง?

ไอ้พวกตัวถ่วงความเจริญ!

"ซูหาน ข้าไม่เคยคิดจะเป็นศัตรูกับเจ้าเลยนะ นี่เป็นสิ่งที่หลิวเฉวียนกับเฉินหลานตัดสินใจ พวกเราขัดไม่ได้"

"ได้โปรดไว้ชี..."

ปัง!

ผัวะ!

ซูหานไม่อยากฟังคำแก้ตัวของผู้อาวุโสห้าตระกูลหลิวแม้แต่น้อย ต่อยเปรี้ยงเดียวหัวระเบิด

กลายเป็นศพไร้หัว

หลังจากริบแหวนมิติและดูดกลืนพลังจนเกลี้ยง ซูหานก็มองไปยังปากทางเข้าโบราณสถานเบื้องหน้า

"เฉาหนานกับอวี๋เชี่ยนคงอยู่ข้างในสินะ?"

"นอกจากสองคนนั้น ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลหลิวก็คงอยู่ด้วย"

ซูหานพึมพำเสียงเย็น

แล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปในถ้ำเพียงลำพัง มิน่าล่ะเขาถึงไม่เคยเจอโบราณสถานแห่งนี้มาก่อน เพราะมันตั้งอยู่ในที่ลับตาคน ซึ่งเขาไม่เคยย่างกรายเข้ามาถึง

"..."

ส่วนลึกของโบราณสถาน

ในพื้นที่ที่ถูกซ่อนเร้น

ปัง!

อ๊อก!

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกระอักเลือด พลางกระเด็นไปกระแทกพื้น เขามองกลุ่มคนตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"อย่า... อย่าทำข้า ของนั่นข้าไม่เอาแล้ว ได้โปรด..."

"ตายซะ"

ชายวัยกลางคนหวาดผวา ยังพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มตรงหน้าก็เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ริมฝีปากแสยะยิ้มอำมหิต

ฝ่ามือทะลวงลำคอของเขา

ฉึก!

เลือดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ

ชายคนนั้นกุมลำคอ ล้มลงสิ้นใจด้วยความสิ้นหวัง

ชายหนุ่มผู้นั้นก็คือเฉาหนาน ข้างกายเขามีอวี๋เชี่ยนยืนอยู่

ในมือของเฉาหนานถือดอกไม้สีแดงเลือดหกกลีบ

"มดปลวกจากกองทหารรับจ้างกระจอกๆ บังอาจมาแย่งของกับคุณชายผู้นี้? ดอกโลหิตวิญญาณนี่เป็นถึงสมบัติล้ำค่า สมุนไพรระดับ 2 ขั้นกลางเชียวนะ หากนำไปหลอมรวม คงช่วยเลื่อนระดับพลังได้สักหนึ่งหรือสองขั้น"

เขามองดอกโลหิตวิญญาณในมือ มุมปากยกยิ้มเย็นชา

ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ

ในโลกนี้ สมุนไพรและโอสถแบ่งออกเป็นระดับ 1 ถึง 9 แต่ละระดับแบ่งย่อยเป็น ขั้นต้น ขั้นกลาง และขั้นสูง

"เฉาหนาน คิดไม่ถึงเลยว่ามาที่นี่แล้วจะได้เจอของดีแบบนี้"

ดวงตาของอวี๋เชี่ยนเป็นประกาย

"นอกจากดอกโลหิตวิญญาณแล้ว ยังเจอหินวิญญาณอีกตั้งเยอะ"

เฉาหนานรู้สึกพึงพอใจมาก

"และถ้า... เรื่องของศิษย์พี่สวีกับศิษย์พี่หญิงหลิวไม่เกิดขึ้น ข้าคงดีใจกว่านี้"

ทันใดนั้น เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ กัดฟันกรอด

"ถ้าหาตัวซูหานไม่เจอ พวกเรากลับไปรายงานไม่ได้แน่"

"ต่อให้มีพี่ชายข้าอยู่ ก็ช่วยอะไรไม่ได้"

เมื่อได้ยินเฉาหนานพูด สีหน้าของอวี๋เชี่ยนก็เคร่งเครียดลง นางหันไปตวาดใส่คนที่อยู่ข้างๆ

"เจ้าเด็กนั่นมันหนีไปไหน?"

ผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลหลิว

หลิวหยาง

หลิวหยางหน้าเสีย ใบหน้าบิดเบี้ยว

"ที่ที่ควรหา พวกเราก็หาจนทั่วแล้ว แต่ไม่พบร่องรอยของมันเลย"

"ไอ้พวกสวะไม่ได้เรื่อง"

เฉาหนานโกรธจัด สีหน้ามืดมน

"หาใครอยู่รึ?"

ทันใดนั้น เสียงที่คุ้นหูก็ดังขึ้น

เฉาหนานและพรรคพวกรูม่านตาหดเกร็ง

หันขวับไปมองด้านหลังถ้ำ เมื่อเห็นซูหานปรากฏตัวขึ้น แต่ละคนก็แสดงสีหน้าดีใจอย่างปิดไม่มิด

"ฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้หนู ในเมื่อหนีไปได้แล้ว ทำไมไม่หาที่ซ่อนตัวดีๆ ดันแส่หาที่ตายกลับมาที่นี่"

เมื่อเห็นซูหาน เฉาหนานก็ตื่นเต้นสุดขีด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความอำมหิตและเย็นชา

ซูหานยักไหล่

"ข้ามาส่งเจ้าไปลงนรกต่างหาก"

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

เฉาหนานหัวเราะลั่น สายตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

"ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วยาม ปากกล้าขึ้นเยอะเลยนะเจ้าหนู"

"เดิมทีกำลังคิดอยู่ว่าจะกลับไปรายงานยังไง ในเมื่อเจ้าเสนอหน้าออกมาเอง งั้นข้าจะตัดแขนตัดขาเจ้า ทำเป็นมนุษย์หมูพาตัวกลับไปที่ตำหนักหลิงเซียว"

"คราวนี้ดูซิว่าเจ้าจะหนียังไงพ้น"

เฉาหนานจ้องมองซูหานด้วยแววตาอำมหิต เต็มไปด้วยความตื่นเต้น