บทที่ 13 ปลายหอกชี้ไปทางไหน

เมืองจันทร์เสี้ยว ห้องโถงหินส่องแสง

ที่นี่คือห้องโถงประชุมที่เก่าแก่แต่ไม่ได้ทรุดโทรม สร้างขึ้นจากหินทรายขัดมันทั้งหลัง แขวนธงประจำตระกูลหลายผืน — สิ่งเหล่านี้แสดงถึงองค์ประกอบอำนาจทางการเมืองของเมืองนี้ ลูเน็ตหมายถึง เมื่อก่อนนะ

ที่นี่เคยเป็นของเจ้าเมืองจันทร์เสี้ยว ก็อดฟรีย์ อัลเลน

แต่หลังจากตระกูลอัลเลนและอีกหลายตระกูลพากันอพยพหนีไป เมืองนี้ รวมถึงห้องประชุมแห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้าง

ตอนนี้ ที่นี่กลายเป็นที่ทำการชั่วคราวของลูเน็ตและเหล่าอัศวิน

เพราะผู้ศรัทธาที่ทรยศต่อความเชื่อเดิม คงไม่สามารถสวดภาวนาพระนามเทพฉางเล่อในวิหารเทพธิดาจันทราที่เต็มไปด้วยรูปปั้น เครื่องประดับ และคัมภีร์ของเทพธิดาจันทราได้

"รู้สึกเหมือนศีลธรรมเสื่อมทรามยังไงไม่รู้แฮะ" อัศวินเวริคกระซิบเสียงเบา

"อะแฮ่ม"

ลูเน็ตกระแอมไอ แล้วปรายตามองเขา

"...ข้าพูดเล่นน่ะ"

"สรุปคือ งานซ่อมแซมเมืองจันทร์เสี้ยวต้องใช้ทั้งแรงคนและเงินจำนวนมาก"

แม่ชีน้อยมองดูแผ่นหนังแกะ แล้วพูดว่า: "...ใต้ดินของวิหารยังมีทองและเงินอยู่บ้าง แต่ข้าไม่รู้ว่าควรนำออกมาใช้ดีหรือไม่ — เราต้องรีบซ่อมแซมกำแพงเมืองโดยเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพจันทร์ทมิฬหวนกลับมาโจมตี"

"แล้วก็เรื่องเสบียงอาหาร ตอนนี้ในเมืองต้องการอาหารจำนวนมาก ถ้าอีกสองวันยังไม่มีอาหาร จะมีคนตายอีกมาก"

"เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ข้าเอง" ทหารหนุ่มคนหนึ่งที่มีเศษมันฝรั่งติดอยู่ที่มุมปากเอ่ยขึ้น

เมื่อเห็นสายตาของทุกคนหันมามอง ชายหนุ่มก็เช็ดปาก กินเสบียงส่วนสุดท้ายที่จงใจเหลือไว้จนหมด แล้วยืดอกขึ้น

"ข้ารู้จัก... เอิ่ม พ่อค้าที่เร่ร่อนอยู่ในทุ่งร้าง"

"โจรปล้นม้าสิไม่ว่า" อัศวินเวริคพูดดักคอ

"จะเป็นพ่อค้าหรือโจรปล้นม้ามันไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือ จ่ายเงินให้พวกเขา ก็จะได้อาหาร"

"อัศวินผู้มีเกียรติจะไปทำการค้ากับโจรปล้นม้าได้ยังไง?"

เวริคแสดงท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

แม้จะตกต่ำถึงเพียงนี้ เขาก็ยังภูมิใจในฐานะอัศวินที่ได้รับการแต่งตั้งจากกษัตริย์แห่งสหพันธรัฐสิบสามเกาะ

และเพราะความภูมิใจนี้เอง ที่ทำให้เขายืนหยัดปกป้องเมืองจันทร์เสี้ยวมาจนถึงวันนี้

ชายหนุ่มอ้าปากจะเถียง: "คนจะอดตายกันหมดแล้ว จะมามัวห่วงเกียรติบ้าบออะไรอีก!"

"แก!"

"ข้า!"

ทั้งสองเถียงกันไม่จบ สุดท้ายเลยต้องหันไปมองลูเน็ต ให้ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้สูงศักดิ์เป็นคนตัดสิน

"อัศวินผู้มีเกียรติไม่เหมาะที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการค้านี้หรอก"

ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์กล่าว

"เห็นไหมล่ะ!"

"แต่..."

ชายหนุ่มยังพูดไม่ทันจบ ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์ก็พูดต่อว่า: "แต่หัวโจกผู้ทรยศต่อศรัทธาที่น่าละอายและก่อสงคราม จะไปสูงส่งกว่าโจรปล้นม้าตรงไหนกันเชียว?"

เธอหลุบตาลง ใช้คำพูดดูถูกตัวเองเพื่อบรรยายการกระทำของตน

อัศวินหน้าแดงก่ำ: "ไม่ใช่อย่างนั้นนะขอรับ... ท่านช่วยเมืองนี้ไว้!"

"ท่านฉางเล่อต่างหากที่ช่วยเมืองนี้ไว้ ข้าก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งเล็กๆ ที่ไร้ค่าในเมืองนี้"

"ไรอัน" ลูเน็ตพูดกับชายหนุ่มคนนั้น: "ข้าจะให้เงินเจ้าก้อนหนึ่ง ไปทำการค้ากับพวกเขาในนามของข้าเถอะ"

"รับทราบ ท่านสตรีศักดิ์สิทธิ์"

ไรอันทุบหน้าอกรับคำสั่ง

ลูเน็ตถอนหายใจแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็น

เงิน เธอต้องการเงิน...

คลังสมบัติของท่านฉางเล่อ ว่างเปล่าจนม้าวิ่งได้จริงๆ...

[•ᴥ•꧞]

ขณะที่แม่ชีน้อยกำลังคิดหัวแทบแตกว่จะหาเงินยังไง ผิวหนังส่วนที่อยู่นอกร่มผ้าของเธอก็รู้สึกซ่าบซ่านขึ้นมา

นั่นคือการจ้องมองที่มาจากจิตวิญญาณ

ลูเน็ตพนมมือ ก้มศีรษะลง

เสียงที่หนุ่มแน่นและน่าเกรงขามดังขึ้นข้างหูเธออย่างราบเรียบ

"พลังของเซเลเน่ได้ลงมาที่เมืองโกลเด้นวัลเลย์แล้ว"

"สงครามใกล้เข้ามาแล้ว"

คำพยากรณ์ของเทพเจ้าทำให้ลูเน็ตใจหายวาบ

เซเลเน่คือพระนามจริงของเทพธิดาจันทรา ผู้ที่สามารถเรียกพระนามจริงของเทพเจ้าได้ ย่อมต้องเป็นตัวตนที่มีพลังลึกล้ำสุดหยั่งคาด

ลูเน็ตเหม่อลอยไปเล็กน้อย

เพียงแต่เทพผู้สูงส่งองค์นี้ ดูเหมือนจะมีกองกำลังในทวีปเดคาชอมบีที่ค่อนข้าง... ยากจนไปหน่อย

...!

คิดอะไรอยู่เนี่ย! ลูเน็ต!

ภายใต้การจ้องมองของท่านผู้นั้น ยังกล้าเหม่อลอย แถมยังแอบนินทาเรื่องฐานะการเงินของท่านอีก!

ช่างน่าให้อภัยไม่ได้จริงๆ!

ลูเน็ตใจตุ้มๆ ต่อมๆ ด้วยพลังของพระองค์ ทำไมจะมองไม่ออกว่าเธอคิดอะไรอยู่!

แต่ท่านฉางเล่อกลับไม่ได้โกรธเคือง

พระองค์เพียงแค่ตรัสว่า: "กำลังเสริมกำลังเดินทางมา"

"ไม่ต้องกังวล"

จากนั้น ทุกอย่างก็เงียบสงบลง

ลูเน็ตกระพริบตา ท่ามกลางสายตาของทุกคนรอบข้าง ใบหน้าของเธอฉายแววซับซ้อนแวบหนึ่ง

เธอถ่ายทอดคำพยากรณ์ของท่านฉางเล่อให้คนรอบข้างฟัง

ทุกคนเงียบกริบไปก่อน

ไรอันถามตะกุกตะกัก: "พวก... พวกเขามา... ทำ... อะไร?"

ส่วนเสียงของอัศวินเวริคนั้นหนักแน่นกว่ามาก: "พวกเขามาทำอะไร?"

พวกเขามาทำอะไร!

ตอนที่กองทัพเทพธิดาจันทร์ทมิฬบุกมาประชิดเมือง ไม่มีใครมา;

ตอนที่ถูกล้อมนานถึงแปดสิบเอ็ดวัน ไม่มีใครมา;

ตอนที่ตกอยู่ในการต่อสู้ที่วิกฤตที่สุด ไม่มีใครมา

ตอนนี้สงครามเพิ่งสงบ ฝุ่นควันเริ่มจาง พวกเขาจะมาทำอะไร?!

แทบทุกคนมีคำตอบในใจแล้ว

พวกเขาวิ่งแยกย้ายกันไป เสียงของอัศวินเวริคตะโกนตามหลัง: "ลุกขึ้น! สวมเกราะ! สวมเกราะ!"

ทหารและชาวเมืองหันกลับมามองอย่างงุนงง: "ศัตรูบุกมาอีกแล้วเหรอ?"

"..."

เวริคเงียบ

เป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู

ไม่ใช่ศัตรูและไม่ใช่ทั้งมิตร

เป็นศัตรูหรือมิตร?

ใครจะไปรู้?

"รอดูปลายหอกของพวกเขาชี้ไปทางไหนเถอะ!"

ถ้าชี้มาทางเรา งั้น... ก็สู้ตายกันสักตั้ง!

...

ลูเน็ตมองดูทหารที่เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบสงบ

เธอหันหลังกลับ หาห้องเล็กๆ ที่เงียบสงบห้องหนึ่ง เริ่มสวดภาวนาต่อท่านฉางเล่อ

นี่เป็นนิสัยที่เธอมีมาตั้งแต่เด็ก

เมื่อไหร่ที่มีข้อสงสัย หรือความศรัทธาสั่นคลอน เธอจะเริ่มสวดภาวนาโดยสัญชาตญาณ

แต่ท่านเทพธิดาจันทราไม่ได้ตอบรับทุกเรื่องเสมอไป

ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ พระองค์มักจะแขวนลอยอยู่อย่างเงียบสงบ เคร่งขรึม และศักดิ์สิทธิ์น่าเกรงขามอยู่ที่ขอบฟ้า อยู่เหนือศีรษะของลูเน็ต จ้องมองเธอผ่านดวงตาของรูปปั้น

หรือบางครั้งก็ไม่ได้มองมาเลยด้วยซ้ำ

ลูเน็ตเริ่มท่องพระนามของเทพฉางเล่อ

เทพฉางเล่อผู้กอบกู้เมืองจันทร์เสี้ยวจากความทุกข์เข็ญ ขอบคุณท่านที่นำความสงบสุขชั่วคราวมาสู่ดินแดนแห่งนี้

เธอหลุบตาลง — นี่ก็เป็นหนึ่งในนิสัยเช่นกัน เพื่อหลีกเลี่ยงการสบตาโดยตรงกับรูปปั้นท่านเทพธิดาจันทรา ในวิหารจันทรา นี่ถือเป็นการกระทำที่เสียมารยาท

แต่ผิวหนังของเธอก็รู้สึกซ่าบซ่านขึ้นมาอีกครั้ง

ความรู้สึกแปลกๆ นั้นทำให้ใบหน้าของเธอเริ่มแดงระเรื่อ

"จงมองเรา" เทพเจ้าตรัส

นี่เป็นการเสียมารยาท

แม่ชีน้อยบ่นพึมพำในใจ

แต่คำสั่งของเทพเจ้าไม่อาจขัดขืน เธอขยับขนตาสีทองหนางอนเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับความว่างเปล่า

ในดวงตาสีทองอ่อนคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความกังวล ความกระหายใคร่รู้ และความคาดหวัง

เธอคาดหวังว่าจะได้รับคำชี้แนะจากปากของศรัทธา

"ผู้ศรัทธาขอวอนขอ"

"โปรดบอกข้าเถิด..."

"คนต่ำต้อยเช่นข้าควรทำเช่นไร..."

การละทิ้งศรัทธาเดิมเป็นการตัดสินใจที่ยากลำบาก เธอไม่เสียใจ

ชีวิตของเธอในความหมายทางเทววิทยาได้ตกเป็นของฉางเล่อแล้ว

ถ้าอย่างนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเจ้านายเก่า เธอควรทำอย่างไร?

ควรจะแตกหักกับเจ้านายเก่าเพื่อเจ้านายใหม่ จับอาวุธขึ้นสู้?

หรือควรมัดมือตัวเอง ยอมจำนนและวิงวอนขอความเมตตาอย่างต่ำต้อยที่สุดต่อกองทัพเทพธิดาจันทรา?

ลูเน็ตรอคอยคำตอบ

เธอไม่กลัวตาย — หากกลัวตายคงยืนหยัดมาไม่ถึงตอนนี้ หากกลัวตายคงไม่กล้าใช้ปลายมีดแทงทะลุอกตัวเอง

แต่... ไม่มีใครอยากตาย

รอคอย แล้วก็รอคอย

พลังอันนุ่มนวลตกลงบนศีรษะของเธอ

เหมือนกับการลูบเบาๆหลายครั้งก่อนหน้านี้ ท่านฉางเล่อได้ให้คำตอบแก่เธอ

"จงทำตามที่ใจเจ้าปรารถนา"

เทพเจ้าตรัส

"เราจะประทานศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ให้"

ปล.จะให้เเก้ไขตรงไหนบอกได้เลย