บทที่ 11 สุ่ม! ที่จะสุ่มก็คืออาวุธประจำตัวนี่แหละ!

การนอนครั้งนี้เรียกได้ว่าหลับเป็นตาย

กว่าฉางเล่อจะลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ แสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านที่ปิดไม่สนิทเข้ามาในหอพักก็ไม่ได้แสบตาขนาดนั้นแล้ว

เขาบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นอยู่บนเตียง ลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพผมยุ่งเป็นรังนก รู้สึกปวดท้องน้อยแทบระเบิด

กี่โมงแล้วเนี่ย?

ฉางเล่อคลำหามือถือ เวลาล่วงเลยไปจนบ่ายสามโมงกว่าแล้ว

เขาหลับไปสิบชั่วโมงรวด มิน่าล่ะกระเพาะปัสสาวะถึงได้อั้นฉี่จนแทบระเบิด!

เขาลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้าด้วยอาการสั่นเทา แล้วรีบไปเข้าห้องน้ำจัดการธุระส่วนตัว

ระหว่างแปรงฟัน เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเกมภาษาต่างดาวที่ทำให้เขาต้องโต้รุ่งเมื่อคืน แถมยังทำลายสถิติล็อกอินต่อเนื่องของเกมอื่นไปตั้งหลายเกม

บริษัทไหนทำกันนะ?

เทคโนโลยีเทพขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีชื่อเสียงเรียงนามเลย?

จริงสิ เขาแชร์เกมนี้ให้คนตั้งเยอะ ทำไมไม่มีใครตอบกลับเลยสักคน?

ฉางเล่อสูดปาก "ซี้ด"

มนุษยสัมพันธ์ของเพื่อนเกลอมันแย่ถึงขนาดนี้แล้วเหรอ?

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบกดเข้าแอปแชท เพื่อหาร่องรอยการแชร์เมื่อวาน

ข้อความที่ยังไม่ได้อ่านในแอปแชทมีอยู่ไม่น้อย

การคุยเล่นในกลุ่มห้องเรียนสื่อดิจิทัล—มักจะมีพี่น้องไม่กี่คนที่ชอบแชร์ชีวิตประจำวันลงในกลุ่มห้อง บางครั้งก็ได้คำตอบรับว่า "เจ๋ง" "สวยๆๆ" "กินดีอยู่ดีจังนะ?" แต่บางครั้งก็ได้กลับมาแค่ความเงียบกริบ

เสียงหมาหอนในกลุ่มตึกหอพัก มีมตลกๆ ของเพื่อนร่วมห้องในกลุ่มหอพัก—อันนี้เข้าท่าดีแฮะ ขโมยหน่อยละกัน

กลุ่มเพื่อนมัธยมปลายที่เงียบหายไปนาน กลับคึกคักขึ้นมาเมื่อคืนวาน

ดูเหมือนจะมีใครบางคน @ทุกคน คุยเรื่อง "งานเลี้ยงรุ่น" แล้วก็มีคนเออออด้วยไม่น้อย

แต่ฉางเล่อมักจะจับกลุ่มพวกนี้ "เข้าคลังกลุ่มและปิดการแจ้งเตือน" อยู่แล้ว เลยไม่ได้เข้าไปร่วมวงด้วย

แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ เขาพลิกดูทั้ง WeChat และ QQ กลับไม่เจอข้อความแชร์เกมที่เขาส่งออกไปเลยแม้แต่ข้อความเดียว

"ฉันจำได้ชัดๆ ว่า..."

ฉางเล่อเกาหัวที่ยุ่งเหยิง หรือว่าเมื่อวานเขาโต้รุ่งจนเบลอ?

คิดไปเองว่าแชร์แล้ว แต่จริงๆ ไม่ได้ส่งสักข้อความ?

งั้น... ส่งอีกรอบ?

เกมดีขนาดนี้ ถ้าเล่นอยู่คนเดียว เดี๋ยวจะหาคนคุยเรื่องเนื้อเรื่องด้วยไม่ได้น่ะสิ?

เขาเปิดหน้าแชทกับลูกพี่ชิวเย่าเจี๋ย เตรียมจะป้ายยาใหม่อีกรอบ

[ฉางเล่อ] ติ๊ดๆๆ มีของดีมาฝาก!

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] ?

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] อย่ากวน กำลังถือศีลอดเพื่อลดความหื่นอยู่ที่บ้าน

[ฉางเล่อ] ?

[ฉางเล่อ] ไม่ใช่เพื่อนเกลอ?

[ฉางเล่อ] ใครถามนาย? ใครบอกว่าเป็นเรื่องนั้น?

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] (หน้าแดง.jpg)

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] อะไรล่ะ?

[ฉางเล่อ] เกมอนิเมะใหม่ จะลองชิมดูไหม?

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] อร่อยเหรอ?

[ฉางเล่อ] ระดับภัตตาคาร! ദ്ദി˶•̀֊＜)✧!

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] มีรูปไหม? ส่งมาให้ท่านประเมินหน่อย

ฉางเล่อกดเข้าอัลบั้มรูป เตรียมจะส่งรูปที่แคปหน้าจอไว้เมื่อวานไปให้สักสองสามรูป

"เอ๊ะ?"

ไม่ถูกสิ?

เมื่อวานเขาแคปไปตั้งเยอะ ทำไมตอนนี้ในอัลบั้มถึงว่างเปล่า?

เขาจำได้แม่นเลยว่าตอนเล่นเนื้อเรื่องเขากดปุ่มแคปรูปรัวๆ เลยนะ?

โต้รุ่งจนหลอนไปเองเหรอ?!

ฉางเล่อตกใจขนลุก

[ฉางเล่อ] เดี๋ยวนะ ตอนเล่นเนื้อเรื่องฉันเหมือนจะไม่ได้แคปรูปไว้...

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] ระดับภัตตาคาร แต่ไม่มีรูป? เอ็งหลอกข้าป่ะเนี่ย?

[ฉางเล่อ] มันเด็ดจริงๆ นะเว้ย...

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] เพื่อนเกลอ นายเรียนคณะนินจาศาสตร์ มหาวิทยาลัยชิงโจวใช่ไหม?

[ฉางเล่อ] ไม่ต้องมายุ่ง! เดี๋ยวฉันส่งชื่อเกมไปให้ นายไปโหลดเอาเอง

ฉางเล่อเกาหัว ถอยกลับมาที่หน้าจอหลักของมือถือ

"..."

เอ่อ...

ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าไอ้ภาษาต่างดาวพวกนี้มันพิมพ์ยังไง?

พวกนายทำเกมกันเกินไปแล้วนะ! แค่ชื่อที่เป็นผู้เป็นคนยังไม่ตั้ง ก็ปล่อยเกมออกมาแล้วเหรอ?

[ฉางเล่อ] คือแบบว่า... ถ้าฉันบอกนายว่า ฉันไม่รู้ว่าเกมนี้ชื่ออะไร... จะทำไงดี?

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] ??? เอ็งล้อข้าเล่นรึไง?

[ชิวเย่าเจี๋ยไม่ใช่ฮิลิเชล] เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยวเลย!

ครืด~

ยังไม่ทันที่ฉางเล่อจะหัวเราะแห้งๆ อธิบายจบ มือถือก็เด้งแจ้งเตือนข้อความขึ้นมา

[นับถอยหลังสู่ 'การลงทัณฑ์ของศาสนจักรเทพธิดาจันทรา' เหลือเพียง 2 ชั่วโมง โปรดเตรียมตัวล่วงหน้า]

[ความแข็งแกร่งของ 'เมืองจันทร์เสี้ยว' ในปัจจุบันค่อนข้างอ่อนแอ ไม่เพียงพอที่จะรับมือกับวิกฤต]

[หาก 'เมืองจันทร์เสี้ยว' พ่ายแพ้ในวิกฤตครั้งนี้ อาจทำให้ท่านขาดการติดต่อกับผู้ภาวนาที่มีอยู่ในปัจจุบัน]

[โปรดพยายามเพิ่มความแข็งแกร่งให้มากที่สุดก่อนการนับถอยหลังจะสิ้นสุดลง]

"..."

ชิบหาย เขาหลับยาวจนลืมเรื่องนี้ไปเลย!

เดี๋ยวนะ แล้วใครเปิดสิทธิ์การแจ้งเตือนนี้ให้แก? เขาเปิดเหรอ?

ฉางเล่อปิดหน้าแชทกับชิวเย่าเจี๋ย แล้วเปิดแอป "หิวหรือยังท่าน" (แอปสั่งอาหาร) เพื่อจะสั่งข้าว

เลื่อนดูเมนูอยู่พักหนึ่ง เขาก็เปิด Douyin เพื่อดูว่าสั่งยังไงให้ถูกกว่า—ถึงจะมีอิสรภาพทางการเงินแล้ว แต่ก็ไม่ได้อิสระจนตายแทนได้ ยังไงก็ต้องประหยัดในสิ่งที่ควรประหยัด จ่ายในสิ่งที่ควรจ่าย

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

[นับถอยหลังสู่ 'การลงทัณฑ์ของศาสนจักรเทพธิดาจันทรา' เหลือเพียง 1 ชั่วโมง โปรดเตรียมตัวให้ทันเวลา!!!]

อึก!

การแจ้งเตือนนี้ปลุกฉางเล่อที่กำลังจมดิ่งอยู่ในคลิปสั้นให้ตื่นขึ้น

เวรเอ๊ย!

เขาไถ Douyin เพลินได้ไงเนี่ย?

ข้าวยังไม่ได้สั่งเลย!

ฉางเล่อรีบกดสั่งข้าวขาหมูเจ้าที่อยู่ในมหาลัย แล้วเปิดเกมภาษาต่างดาวขึ้นมา

การนับถอยหลังที่มุมซ้ายล่างเหลืออีกแค่ห้าสิบกว่านาที กรอบของเกมมีเปลวไฟสีแดงลุกโชน แสดงให้เห็นถึงความเร่งด่วนอย่างยิ่ง

ฉางเล่อสังเกตเห็นว่า ตอนนี้แผนที่สามารถย่อขยายได้แล้ว

เขาใช้นิ้วสองนิ้วบีบหน้าจอเพื่อย่อแผนที่

จะเห็นได้ว่า ที่เมืองโกลเด้นวัลเลย์ซึ่งอยู่ไม่ไกล มีกองอัศวินกองหนึ่งกำลังควบม้าบึ่งมาทางเมืองจันทร์เสี้ยว

ส่วนเมืองจันทร์เสี้ยวดูเงียบสงบมาก ดูเหมือนจะยังไม่ได้เตรียมพร้อมรับมือศัตรูเลย

ฉางเล่อมองหาแม่ชีน้อยไปทั่ว สุดท้ายก็เจอเธอกับเหล่าอัศวินที่ยังยืนหยัดต่อสู้ กำลังประชุมกันอยู่ที่ซากปรักหักพังของวิหาร

เขาต้องเตือนแม่ชีน้อยสักหน่อย จึงเลื่อนนิ้วโป้งไปกดค้างไว้

ไม่ได้อยู่ในห้องอธิษฐาน... จะเปิดบทสนทนาได้ไหมนะ?

ลูเน็ตเหมือนจะสัมผัสได้ จึงเงยหัวโตๆ แบบฉบับ Q ขึ้นมา

[ท่านสามารถประทานวจนะได้]

[โปรดกดปุ่มเสียงค้างไว้ แล้วเอ่ยคำชี้แนะของท่าน]

โห อัจฉริยะขนาดนี้เลย?

น่าสนุก~จัง~เล้ย~

ฉางเล่อกดปุ่มเสียงที่เด้งขึ้นมาด้านล่างค้างไว้ กระแอมไอเล็กน้อย: "เอ่อ... คือว่า... คนของศาสนจักรเทพธิดาจันทรากำลังจะบุกมาแล้ว พวกเธอเตรียมตัวลุยให้พร้อม เดี๋ยวฉันไปหาเสบียงมาเพิ่มพลังรบให้พวกเธอแป๊บ..."

จู่ๆ ก็มาพูดใส่คนในเกมแบบนี้ มันก็น่าอายนิดๆ เหมือนกันนะเนี่ย...

หลังจากพูดจบ เหล่ามนุษย์ไส้กรอกหัวโตที่กำลังประชุมอยู่ก็แตกฮือออกจากห้อง ดูเหมือนจะเริ่มไปรวมพลเตรียมพร้อมกันแล้ว

มีเพียงแม่ชีน้อยที่หันหลังเดินเข้าห้องอธิษฐาน

[ต้องการเริ่มการสนทนากับผู้ภาวนาหรือไม่?]

"ใช่ๆๆ!"

การสนทนาสามารถได้รับแต้มศรัทธา ซึ่งสำคัญมากสำหรับฉางเล่อที่กำลังจะไปสุ่มกาชา

เขาเข้าไปในห้องอธิษฐาน

แม่ชีน้อยผู้ศักดิ์สิทธิ์นั่งคุกเข่ารออยู่ที่นั่นแล้ว

"เทพเจ้าของข้า"

"โปรดอนุญาตให้ข้าเอ่ยนามอันสูงส่งของท่าน"

ครั้งนี้คำอธิษฐานของเธอดูไหลลื่นขึ้นมาก

"เทพฉางเล่อผู้กอบกู้เมืองจันทร์เสี้ยวจากความทุกข์เข็ญ ขอบคุณท่านที่นำความสงบสุขชั่วคราวมาสู่ดินแดนแห่งนี้"

ลูเน็ตหลุบตาต่ำ จริงๆ แล้วฉางเล่อชอบมองดวงตาที่ส่องประกายระยิบระยับด้วยแสงดาวและแสงสีทองเจิดจรัสคู่นั้นของเธอมากกว่า

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่ หลังจากความคิดนี้แล่นผ่านใจฉางเล่อ แม่ชีน้อยก็เงยหน้าขึ้น

ดวงตาคู่นั้นราวกับมีชีวิต ขยับไหวด้วยความงดงามที่ทำให้จิตใจเคลิบเคลิ้ม

"โปรดบอกข้าเถิด ข้าควรทำเช่นไร..."

ฉางเล่อที่โดนดวงตากลมโตคู่นั้นตกจนยิ้มแก้มปริ ร้องโหยหวนออกมาเหมือนหมาป่า: "เธออยากทำอะไรก็ทำเลย!"

"สุ่ม! ที่จะสุ่มก็คืออาวุธประจำตัวนี่แหละ!"

"กลัวบ้าอะไร!"

"เดี๋ยวฉันไปสุ่มอาวุธประจำตัวให้เธอเดี๋ยวนี้แหละ!"