ตอนที่ 19 ยอดเขาเมฆาคราม
ตอนที่ 19 ยอดเขาเมฆาคราม
ตอนที่ 19 ยอดเขาเมฆาคราม
เขาชิงเฟิง เขตเลื่อนขั้นศิษย์
เมื่อมาถึง สถานที่ปรากฏแก่สายตาคือพระราชวังอันวิจิตรตระการตา ขนาบข้างด้วยอาคารขนาดเล็กสูงสามสี่ชั้นนับสิบหลัง
ทว่าเป้าหมายของเฉินชิงหลินไม่ใช่พระราชวังแห่งนี้ แต่เป็นศาลาที่ตั้งอยู่ข้างๆ
พระราชวังนั้นเป็นสถานที่สำหรับศิษย์สายในรับภารกิจ หรือศูนย์กระจายภารกิจนั่นเอง
เขาเดินเข้าสู่ศาลาทางซ้ายมือของพระราชวัง ที่ชั้นล่างทางขวามือมีเคาน์เตอร์ยาวตั้งอยู่
หลังเคาน์เตอร์มีเด็กสาววัยราวสิบหกสิบเจ็ดปี สวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่
เมื่อเฉินชิงหลินเดินเข้ามาในศาลา เด็กสาวจึงวางหนังสือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง
วินาทีนั้น เฉินชิงหลินจึงได้เห็นโฉมหน้าของนางชัดเจน
ใบหน้างดงามหมดจดราวดั่งภาพวาด ดวงตากลมโตใสกระจ่างดุจนิลกาฬ คิ้วโค้งสวยดั่งจันทร์เสี้ยว หางตาชี้ขึ้นเล็กน้อย ให้ความรู้สึกขี้เล่นและน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
"คารวะศิษย์พี่หญิง"
"ศิษย์น้อง มีธุระอะไรหรือ?" เด็กสาวถามพลางลุกขึ้นยืน
เมื่อศิษย์พี่หญิงลุกขึ้น เฉินชิงหลินจึงสังเกตเห็นรูปร่างอรชรของนาง หน้าอกอวบอิ่ม เอวคอดกิ่ว ชุดสีฟ้าอ่อนช่วยขับเน้นบุคลิกสงบเยือกเย็น
ขณะนี้ ดวงตากลมโตของนางกำลังจ้องมองเขาด้วยความสงสัย
"ศิษย์พี่หญิง ข้าทะลวงสู่ขอบเขตปราณภายในแล้ว"
"อ้อ... เข้าใจแล้ว แล้วมีอะไรอีกไหม?"
"..."
"ศิษย์พี่หญิง ข้ามาเพื่อขอเลื่อนขั้นเป็นศิษย์สายในขอรับ" เฉินชิงหลินพูดไม่ออก แม้ศิษย์พี่หญิงจะสวยมาก แต่ดูเหมือนจะซื่อไปหน่อย
"อ๊ะ! ขอโทษทีจ้ะ ศิษย์น้อง รอสักครู่นะ เดี๋ยวข้าไปแจ้งท่านอาจารย์ให้" ใบหน้าของหลิงหลิงแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ปล่อยไก่
พูดจบ นางก็วิ่งตื๋อขึ้นไปชั้นบน
ไม่นานนัก ชายวัยราวสามสิบปีก็เดินลงมา โดยมีศิษย์พี่หญิงเดินตามหลัง
ชายผู้นั้นผมดำขลับ คิ้วเข้มดุจดาบ ดวงตาเป็นประกาย จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบาง ใบหน้าหล่อเหลาในชุดคลุมสีเขียว แผ่กลิ่นอายความมั่นคงและสง่างามในทุกย่างก้าว
เมื่อทั้งสองเดินลงมา เด็กสาวก็ชี้มาที่เฉินชิงหลินแล้วกล่าว "ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องผู้นี้ต้องการเข้ารับการทดสอบเป็นศิษย์สายในเจ้าค่ะ"
"อ้อ ขอบเขตปราณภายในแล้วหรือ? ตามข้ามา!" เขาปรายตามองเฉินชิงหลินแวบเดียว ก็สัมผัสได้ถึงระดับพลังของศิษย์ผู้นี้ทันที
พูดจบ เขาก็ผลักประตูบานหนึ่งใกล้ๆ แล้วเดินเข้าไป
"ขอรับ ผู้อาวุโส"
เฉินชิงหลินเดินตามเข้าไป สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในห้องคือหินสีดำก้อนมหึมา
ชายผู้นั้นชี้ไปที่หินดำแล้วกล่าวกับเฉินชิงหลิน
"นี่คือ หินเหล็กนิลทมิฬ ที่ใช้สำหรับการเลื่อนขั้นศิษย์สายใน"
"ใช้พลังทั้งหมดของเจ้าโจมตีหินก้อนนี้ หากสามารถฝากรอยไว้ได้ เจ้าจะได้เป็นศิษย์สายใน"
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินชิงหลินชักดาบยาวออกมา ใช้ออกด้วยกระบวนท่า 'ดาบเหล็กเฉียงขวาง' รอยดาบลึกหนึ่งนิ้วปรากฏขึ้นบนหินเหล็กนิลทมิฬทันที
"ผู้อาวุโส แบบนี้ถือว่าผ่านไหมขอรับ?"
เพิ่งทะลวงสู่ขอบเขตปราณภายในก็มีฝีมือขนาดนี้เชียวหรือ แถมดูเหมือนยังไม่ได้เอาจริงเสียด้วย นี่ข้าฟู่เซินสิงเจอเพชรเม็ดงามเข้าแล้วหรือนี่?
แต่ไม่รู้ว่าเป็นศิษย์รุ่นไหน ขอแค่เป็นศิษย์จากสามรุ่นล่าสุดก็พอ
ลองถามดูอีกทีดีกว่า ชายหนุ่มคิดในใจ
"อืม ไม่เลว เจ้าผ่านแล้ว"
"เจ้ามาจากหอศิษย์สายนอกหอไหน?"
"หออวิ๋นชิงขอรับ" เฉินชิงหลินตอบอย่างนอบน้อม
"หออวิ๋นชิง? หืม? หออวิ๋นชิง? ไม่ใช่หออวิ๋นไถหรือหออวิ๋นเซียหรอกหรือ?" สูดปาก นั่นมันหอพักของศิษย์ใหม่รุ่นนี้ไม่ใช่รึ?
"เจ้าเป็นศิษย์ใหม่รุ่นนี้รึ!?"
"ขอรับ ผู้อาวุโส ศิษย์เพิ่งเข้ามาได้เดือนเดียว"
แม้ฟู่เซินสิงจะเก็บอาการ แต่ในใจเริ่มวางแผนจะฉกตัวเฉินชิงหลินแล้ว
เหยื่อหลงเข้ามาถึงมือ มีหรือจะปล่อยให้หลุดรอดไปได้?
ฝ่ายหลิงหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆ มองเขาด้วยความชื่นชม "ศิษย์น้อง เจ้ายอดเยี่ยมมาก! ศิษย์ใหม่เพิ่งเข้ามาได้แค่สิบกว่าวัน เจ้าก็ทะลวงสู่ขอบเขตปราณภายในได้เร็วขนาดนี้!"
"ศิษย์พี่หญิงชมเกินไปแล้ว"
ฟู่เซินสิงมองท่าทีสงบนิ่ง ไม่ถ่อมตัวและไม่หยิ่งผยองของเฉินชิงหลิน พยักหน้าในใจอย่างพึงพอใจยิ่งขึ้น
"เจ้ากราบอาจารย์หรือยัง?"
"ศิษย์เคยกราบอาจารย์ตอนเรียนวรยุทธ์ที่สำนักยุทธ์มาก่อนแล้วขอรับ"
"ฮ่าๆๆ ข้าไม่ได้หมายถึงอาจารย์คนก่อน ข้าถามว่าตั้งแต่เข้ามาที่เขาชิงเฟิง มีใครรับเจ้าเป็นศิษย์หรือยัง?"
"เรียนผู้อาวุโส ศิษย์มีพรสวรรค์ต่ำต้อย ยังไม่มีผู้อาวุโสท่านใดรับเป็นศิษย์ขอรับ"
"พรสวรรค์ต่ำต้อย?" ฟู่เซินสิงทำหน้าเหมือนจะบอกว่า 'เจ้าล้อข้าเล่นรึไง'
"หลิงเอ๋อร์ ไปเอาสมุดทะเบียนศิษย์ใหม่มาให้ข้าดูซิ"
เขาถามต่อ "เจ้ามาจากมณฑลไหน เขตไหน?"
"ศิษย์มาจากอำเภอติ้งหยวน เขตฉางหยาง มณฑลชางขอรับ"
ฟังบทสนทนา เด็กสาวที่เคาน์เตอร์หยิบแผ่นหยกจากชั้นวางด้านหลังส่งให้ฟู่เซินสิง
เขารับแผ่นหยกมา เขียนชื่อเฉินชิงหลินลงไป ข้อมูลของเฉินชิงหลินก็ปรากฏขึ้นทันที
"เฉินชิงหลิน จากอำเภอติ้งหยวน เขตฉางหยาง มณฑลชาง พรสวรรค์ระดับกลางค่อนสูง ขอบเขตขัดเกลากายาชั้นที่แปด..."
"ตอนเข้ามาเจ้าอยู่แค่ชั้นที่แปดเองรึ?"
"ในเวลาสิบกว่าวันนี้ เจ้าข้ามชั้นที่เก้า แล้วทะลวงสู่ขอบเขตปราณภายในเลยรึ? แบบนี้เรียกว่าพรสวรรค์ต่ำต้อยรึ?"
"อาจเป็นเพราะศิษย์ขยันหมั่นเพียรฝึกฝนทุกวันกระมังขอรับ"
ฟู่เซินสิงพูดไม่ออก "ศิษย์ขยันๆ มีถมไป"
ดูท่าเด็กคนนี้คงมีความลับบางอย่าง แต่ฟู่เซินสิงไม่ใส่ใจ ใครบ้างไม่มีความลับ?
เขาจึงพูดเข้าประเด็นทันที
"ข้าคือฟู่เซินสิง ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาเมฆาครามเขาชิงเฟิง"
"ข้าถามเจ้า เจ้ายินดีจะกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?"
เมื่อเข้าสู่ศิษย์สายใน การกราบอาจารย์เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เฉินชิงหลินจึงไม่ลังเล รีบคุกเข่าคำนับ
"ศิษย์ยินดีขอรับ! คารวะท่านอาจารย์"
"ดี! ดี! ดี! ไม่นึกเลยว่ามาประจำการที่หอคุมกฎคราวนี้จะได้ผลกำไรชิ้นโต"
"นี่คือศิษย์พี่หญิงหลิงหลิงของเจ้า เดือนนี้นางมาประจำการกับข้าที่นี่"
"ใช่จ้ะ ศิษย์น้อง ถ้าเจ้ามาช้ากว่านี้อีกไม่กี่วัน ก็คงไม่เจอศิษย์พี่หญิงแล้ว"
"หลิงเอ๋อร์ เจ้าเฝ้าที่นี่ต่อ ถ้ามีศิษย์ใหม่มาขอเลื่อนขั้น ให้ส่งสัญญาณหยกเรียกข้า ข้าจะพาศิษย์น้องของเจ้ากลับยอดเขาเมฆาครามก่อน"
"โธ่ ทำไมเป็นงั้นล่ะเจ้าคะ" หลิงหลิงมุ่ยหน้าเล็กน้อย "ทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านอาจารย์"
"ศิษย์น้องเล็ก ไว้ข้ากลับไปจะไปหาเจ้าเล่นด้วยนะ!" นางขยิบตาให้เฉินชิงหลิน
"ห่วงแต่เล่น ถ้าไม่ขยันฝึก ระวังศิษย์น้องจะแซงหน้าเอาได้ง่ายๆ นะ" เขาเขกหัวหลิงหลิงเบาๆ
เขาสั่งต่อ
"ถ้าเป็นศิษย์รุ่นก่อนๆ เจ้าก็พาพวกเขาไปห้องทดสอบให้ทดสอบกันเองได้เลย"
"ไปกันเถอะ" พูดจบ เขาก็หิ้วปีกเฉินชิงหลินเหาะทะยานออกไป
ขืนชักช้า เดี๋ยวพวกยอดเขาอื่นรู้ข่าวจะมาแย่งตัวไป
ฮ่าๆๆ...!
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินชิงหลินถูกหิ้วเหาะไปในอากาศ รู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก เมื่อไหร่เขาจะบินได้ด้วยตัวเองบ้างนะ?
หลังจากบินผ่านยอดเขาหลายลูก ในที่สุดก็มาหยุดที่ยอดเขาแห่งหนึ่ง
ยอดเขาปกคลุมด้วยเมฆหมอก ทางเดินเขาคดเคี้ยวราวกับริบบิ้นหลากสีทอดตัวลงมาจากหมู่เมฆ สวยงามจนแทบหยุดหายใจ
มิน่าล่ะถึงได้ชื่อว่ายอดเขาเมฆาคราม
"นี่คือยอดเขาเมฆาครามของเรา เจ้ายังไม่มีป้ายชื่อ ข้าจะพาเจ้าเข้าไปก่อน" ว่าแล้วเขาก็หยิบป้ายหยกออกมา ป้ายเปล่งแสงสีขาว ฟู่เซินสิงจึงพาเขาผ่านม่านเมฆเข้าไปได้
เมื่อเข้ามาด้านใน จึงได้เห็นความยิ่งใหญ่อลังการที่แท้จริง
ยอดเขาปรากฏรำไรท่ามกลางทะเลหมอก งดงามดั่งภาพวาดที่ชวนให้หลงใหล
เขาพาเฉินชิงหลินไปทำป้ายชื่อศิษย์แห่งยอดเขาเมฆาคราม จากนั้นประกาศให้ทุกคนทราบว่าเขารับเฉินชิงหลินเป็นศิษย์แล้ว
เขาจัดสรรที่พัก และอธิบายแนะนำทุกอย่างเกี่ยวกับยอดเขาเมฆาครามด้วยตัวเอง... แม้แต่เฉินชิงหลินยังอดทึ่งไม่ได้ว่าอาจารย์ท่านนี้ช่างทุ่มเทจริงๆ
เมื่อเข้าสังกัดยอดเขาเมฆาครามแล้ว เขาตั้งใจจะกลับไปเก็บของที่หออวิ๋นชิง แล้วย้ายมาอยู่ที่นี่ถาวร
อีกอย่าง เขาต้องสืบหาว่าเซี่ยจิงอวิ๋นอยู่ยอดเขาไหน จดหมายของเซี่ยเฟิงยังอยู่ที่เขา
ไม่ใช่ไม่อยากส่ง แต่เซี่ยจิงอวิ๋นไม่ได้อยู่ที่เขตศิษย์สายนอก และช่วงนี้เก็บตัวฝึกวิชาอยู่
หาตัวไม่เจอ!
ท่านอาจารย์ ข่าวของท่านมันเก่าไปแล้ว ลูกสาวท่านทะลวงสู่ขอบเขตปราณภายใน เป็นศิษย์สายในของเขาชิงเฟิงไปตั้งนานแล้ว!
[จบตอน]