ตอนที่ 317 ปฏิบัติการลอบสังหารสายฟ้าแลบ! นี่คือวีรบุรุษของพวกเรา!

คราวนี้เหมือนไปแหย่รังแตนเข้าให้แล้ว!

กระสุนห้านัดนั้นสร้างความเสียหายร้ายแรงให้กับสัตว์ประหลาด เพราะยิงทะลุดวงตาเข้าไปถึงสมองโดยตรง!

ทุกคนเห็นสัตว์ประหลาดตัวนั้นค่อยๆ จมลงสู่ก้นทะเลในสภาพทิ้งตัวดิ่งลงไป เลือดสีทองกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณ

ชัดเจนว่าต่อให้มันไม่ตาย ก็ต้องบาดเจ็บสาหัสจนหมดสภาพแน่นอน!

หมาป่าแดงเป่าควันออกจากปากกระบอกปืน แล้วพูดด้วยความมั่นใจ

"เหอะ ต่อให้แกจะเก่งแค่ไหน ก็ต้านกระสุนพวกเราไม่อยู่หรอก! กระจอกชะมัด!"

แต่การล้มลงของสัตว์ประหลาดตัวนี้ กลับไปปลุกความโกรธแค้นของสัตว์ประหลาดตัวอื่นที่เหลือจนคลุ้มคลั่ง

กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก...

เสียงร้องประหลาดดังระงมไปทั่วน่านน้ำในรัศมีห้าร้อยเมตรรอบเรือลาดตระเวน สัตว์ประหลาดแต่ละตัวพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งราวกับเสียสติ

ตูม!

วินาทีนั้น หัวเรือของเรือลาดตระเวนแทบจะถูกยกขึ้นลอยคว้างกลางอากาศ!

"พระเจ้าช่วย เอาจริงดิ?!"

เหล่านักรบเสริมแกร่งพันธุกรรมบนดาดฟ้าเรือตั้งตัวไม่ทัน ต่างล้มลุกคลุกคลานกลิ้งไปทางท้ายเรือ

เมื่อเห็นภาพนี้ ท่านผู้นำในศูนย์บัญชาการไม่ลังเลอีกต่อไป สั่งการทันทีให้ส่งเรือฟริเกตสองลำไปสนับสนุน

พร้อมกำชับให้เตรียมแหจับปลาขนาดใหญ่ที่มีความแข็งแรงสูงไปด้วย เพื่อพยายามจับเป็นสัตว์ประหลาดเกล็ดทองพวกนี้มาให้ได้สักตัว

"ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันของจีน อย่าว่าแต่จับแค่ตัวเดียวเลย ต่อให้จับพวกมันทั้งหมดมาขังใส่กรง เราก็ทำได้!"

นายพลท่านหนึ่งลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว แววตาคมกริบดุจใบมีด ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องบัญชาการ

นายพลท่านนี้ตั้งใจจะไปบัญชาการเรือฟริเกตด้วยตัวเอง เป้าหมายคือการจับสัตว์ประหลาดเกล็ดทองเหล่านี้ เพื่อดูให้รู้ดำรู้แดงว่าพวกมันคือตัวอะไรกันแน่ ถึงกล้ามาอาละวาดที่นี่ แถมยังกล้าพุ่งชนเรือลาดตระเวนอีก?

มันจะกำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว!

แต่เวลานี้ เย่ไป๋กลับไม่รู้สึกเบาใจเลยแม้แต่น้อย แม้การประสานงานระหว่างเรือฟริเกตกับเรือลาดตระเวนจะสร้างอำนาจการยิงกดดันมหาศาล และสะดวกต่อการจับกุม

แต่อย่าลืมว่า เมื่อกี้ทุกคนก็คิดว่ามีสัตว์ประหลาดแค่ตัวเดียว แต่จู่ๆ ก็โผล่มาตั้งยี่สิบกว่าตัว

แล้วใครจะรู้ว่าตัวเลขยี่สิบกว่าตัวนี้ คือขีดจำกัดสูงสุดแล้ว?

เย่ไป๋ไม่รู้ว่าความกังวลของเขาเป็นเพียงเรื่องไร้สาระหรือไม่ เขาแค่รู้สึกว่าการที่สิ่งมีชีวิตคล้ายหมึกยักษ์ไททันมาโผล่ในน่านน้ำยุคปัจจุบัน มันก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว เบื้องหลังต้องมีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่

และตอนนี้ยังมีสัตว์ที่คล้ายทายาทเพลสิโอซอร์โผล่มาอีก แถมมากันตั้งยี่สิบกว่าตัว พวกมันดูฉลาดเป็นกรด เกลียดชังมนุษย์ และอาฆาตแค้นรุนแรง!

เมื่อเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ก็อดไม่ได้ที่จะนำไปสู่ข้อสันนิษฐานที่น่าตกใจ...

พอลองดูแผนที่โลก นอกน่านน้ำสากลบริเวณนั้น มีเพียงประเทศเดียวที่ตั้งอยู่ใกล้ที่สุด นั่นคือประเทศ R!

(ประเทศ R นี้อาจจะหมายถึงญี่ปุ่น แต่คนเขียนไม่เคยจะเลี่ยงคำเรียกญี่ปุ่น ผู้แปลคิดว่าน่าจะเป็นประเทศสมมุติใหม่ หากไม่ใช่ก็ประเทศญีปุ่น แต่คนเขียนเลี่ยงคำ)

ประเทศ R ประกอบด้วยหมู่เกาะที่เรียงรายกัน เกาะหลักไม่กี่เกาะรายล้อมด้วยเกาะเล็กเกาะน้อยจำนวนมาก

ประเทศนี้เคยถูกนานาชาติห้ามไม่ให้วิจัยการทดลองบางประเภท แต่ช่วงหลังกลับมีข่าวลือหนาหูว่าพวกเขาแอบทำการทดลองที่ละเมิดข้อตกลง และลักลอบปล่อยมลพิษลงสู่ทะเล

ทายาทเพลสิโอซอร์กลายพันธุ์และหมึกยักษ์ไททันเหล่านี้ จะใช่เหยื่อผู้บริสุทธิ์จากมลพิษเหล่านั้นหรือไม่?

แต่เนื่องจากยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด จึงไม่อาจพูดพล่อยๆ ออกไปได้ เพราะเรื่องนี้มีความละเอียดอ่อนมาก แม้แต่เย่ไป๋เองก็ทำได้แค่ตั้งสมมติฐานไว้ในใจ

ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น ก่อนที่เรือฟริเกตสองลำจะได้ทันออกปฏิบัติการ เรือลาดตระเวนลำนั้นก็ถูกฝูงสัตว์ประหลาดใช้หัวยักษ์หนีบและดันจากรอบทิศทาง จนถูกลากเคลื่อนที่ไปในน้ำ!

"บัดซบ! ยิงเต็มกำลัง หันหัวเรือไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ บดขยี้ไอ้สัตว์ประหลาดตัวนั้นซะ!"

ผู้บัญชาการตะโกนสั่งด้วยความเดือดดาล

เขาไม่คิดเลยว่าด้วยกำลังเครื่องยนต์ของเรือลาดตระเวน จะต้านทานแรงของสัตว์ประหลาดกว่ายี่สิบตัวไม่ไหว!

แต่ก็ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะสัตว์ประหลาดพวกนี้มีขนาดตัวยาวถึงสี่ห้าสิบเมตร แค่คอก็ปาเข้าไปสิบกว่าเมตรแล้ว

เมื่อรวมพลังกันยี่สิบกว่าตัว แถมหัวที่แข็งแกร่งดั่งค้อนเหล็ก ก็เพียงพอที่จะควบคุมเรือลาดตระเวนทั้งลำได้

จากนั้น หมาป่าแดงก็เสนอ แผนปฏิบัติการลอบสังหารสายฟ้าแลบขึ้นมา ทำให้ทหารทุกคนบนดาดฟ้าเรือถึงกับเงียบกริบ!

"ท่านผู้บัญชาการ ให้ผมลงน้ำเถอะครับ ผมไม่ต้องการเรือกู้ภัย ขอแค่แพยางอันเดียวก็พอ ตอนนี้พวกมันเข้ามาประชิดเรือเราแล้ว นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดครับ!"

หมาป่าแดงจ้องมองผู้บัญชาการเขม็ง รอเพียงคำสั่งอนุมัติ

ผู้บัญชาการรู้สึกจนปัญญา แม้จะรู้ว่าสิ่งที่หมาป่าแดงพูดมีเหตุผล และเป็นโอกาสเดียวในตอนนี้ แต่การทำแบบนั้นย่อมเลี่ยงความเสี่ยงไม่ได้

เมื่อสัตว์ประหลาดเหล่านี้เข้ามาประชิดและซ่อนตัวอยู่ใต้ท้องเรือ นอกจากจะใช้เรือดำน้ำจัดการแล้ว ปืนใหญ่บนเรือลาดตระเวนก็ไร้ความหมาย

เพราะในระยะประชิดแบบนี้ หากเรือลาดตระเวนกล้ายิงออกไป ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะทำลายตัวเองไปด้วย!

และต่อให้เรือดำน้ำมาถึง ก็ยากที่จะรับประกันว่าจะไม่ยิงพลาดโดนเรือฝ่ายเดียวกัน

สถานการณ์ตอนนี้จึงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แผนลอบสังหารของหมาป่าแดงจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด

"นายมั่นใจกี่เปอร์เซ็นต์?"

ผู้บัญชาการถามเสียงเรียบ

หมาป่าแดงคิดครู่หนึ่ง แล้วชูมือทำท่าเลขเจ็ด!

"ตกลง นายเลือกคนอีกสองคนจับกลุ่มปฏิบัติการสามคน เริ่มได้!"

ผู้บัญชาการเงยหน้าสูดลมหายใจลึก วินาทีนี้เขารู้สึกไร้หนทางอย่างที่สุด

หมาป่าแดงเลือกคนครบอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนแอบเปิดช่องลับใต้ท้องเรือ แล้วนำแพยางลงน้ำ จากนั้นรีบพายแพยางมุ่งหน้าออกไป

เป้าหมายของพวกเขาคือสัตว์ประหลาดเกล็ดทองทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ตัวนี้ดูเหมือนจะมีขนาดเล็กกว่าเพื่อน น่าจะยังไม่โตเต็มวัย

มันกำลังเหวี่ยงหัวสีทอง ดันตัวเรืออย่างสุดแรงเพื่อให้เคลื่อนที่ไปในทิศทางหนึ่ง!

เวลานี้ กล้องถ่ายทอดสดจับภาพไปที่กลุ่มของหมาป่าแดงทั้งสาม บรรยากาศแห่งความโศกเศร้าแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของผู้ชมในห้องไลฟ์สด...

"นี่สิคือวีรบุรุษ วีรบุรุษตัวจริง กล้าเอาชีวิตเข้าแลกในนาทีเป็นตาย เพื่อปกป้องเกียรติภูมิของประเทศจีน!"

"ใช่ครับ ทุกคนจดจำใบหน้าของสามคนนี้ไว้ให้ดีนะ! ในยามวิกฤตแบบนี้ จะมีสักกี่คนที่กล้าอาสาทำภารกิจเสี่ยงตายแบบนี้?"

"พูดก็พูดเถอะ ฉันยังหวังให้ทหารกล้าพวกนี้ปลอดภัยกลับมานะ"

"เฮ้อ ถ้าให้ฉันพูดนะ ส่งเรือรบไปยิงถล่มรังพวกมันด้วยขีปนาวุธระยะไกลให้สิ้นซากไปเลยดีกว่า!"

"รังเหรอ! นายรู้เหรอว่ารังพวกมันอยู่ที่ไหน?"