ตอนที่ 237 ขอถามหน่อยว่าประเทศจีนทำระบบอาวุธฐานอวกาศได้ไหม?

เย่ไป๋รู้สึกว่าประโยคนี้มันมีปัญหา (จากที่หมาป่าแดงเรียกว่าเหล่าเย่) แต่ก็หาไม่เจอว่าปัญหาอยู่ตรงไหน

"นายเนี่ยช่างสรรหาคำมาพูดจริงๆ"

"เอาเถอะ การฝึกซ้อมกับชุดเกราะเสริมพลังรุ่นใหม่ห้ามละเลยเด็ดขาด นี่เปรียบเสมือนผิวหนังชั้นที่สองของทหาร"

"วางใจเถอะ ขอเวลา 5 เดือน ฉันจะปั้นกองทหารสวรรค์ของจริงออกมาให้ดู!"

การสนทนาจบลงอย่างรวดเร็ว เย่ไป๋กลับไปที่โรงงานผลิต

ตอนนี้เข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายของระบบเทียนอิ๋งทรัพยากรและกำลังคนทั้งหมดของ ฐานปล่อยจรวดถูกทุ่มเทให้กับสถานีอวกาศเทียนอิ๋ง ความเร็วในการผลิตจึงเร็วกว่าเดิมอีกหลายส่วน

โมดูลสถานีอวกาศเดิมถูกดัดแปลงเป็นโมดูลสำหรับเทียนอิ๋งอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่วางอยู่ในโกดังก่อนหน้านี้ไม่ใช่ร่างสมบูรณ์ของเทียนอิ๋ง แต่เป็นโมดูลสถานีอวกาศปกติที่ต้องผ่านการดัดแปลงในภายหลังถึงจะกลายเป็นสถานีอวกาศเทียนอิ๋งที่แท้จริง

เย่ไป๋ยังคงทุ่มสุดตัวในการบัญชาการดัดแปลง

.......

เวลา 5 เดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ฤดูกาลเปลี่ยนผันจากฤดูใบไม้ผลิเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง

ในวันนี้ เย่ไป๋ออกมาเดินเล่นในฐานปล่อยจรวดเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ การมาเยือนของฤดูใบไม้ร่วงทำให้ใบเมเปิลร่วงหล่น ปูทับถนนยางมะตอยที่ดูแข็งกระด้างด้วยอาภรณ์แห่งฤดูใบไม้ร่วง

แสงแดดอ่อนๆ ช่วงแปดเก้าโมงเช้าสาดส่องลงมากระทบกาย ให้ความรู้สึกสบายตัว

"วันนี้คือวันที่ระบบเทียนอิ๋งสร้างเสร็จสมบูรณ์ รอคอยมานานถึงสองปี ในที่สุด เทียนถิง ก็จะได้ขึ้นสวรรค์เสียที!"

"ถึงตอนนั้น ระบบอาวุธฐานอวกาศของสหรัฐฯ จะต้องหมองหม่นไร้รัศมีแน่นอน"

ในระยะเวลาสองปีนี้ สหรัฐฯ ได้ใช้ประโยชน์จากระบบอาวุธฐานอวกาศของตนจนถึงขีดสุด เรียกได้ว่าไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้ มีแต่เรื่องที่คาดไม่ถึงเท่านั้น

ส่วนรายละเอียดว่าทำอะไรบ้าง เย่ไป๋คร้านจะเอ่ยถึง

บอกได้คำเดียวว่า ระบบอาวุธฐานอวกาศของสหรัฐฯ กำลังจะถูกแซงหน้าแล้ว

นอกจากนี้ ในช่วง 5 เดือนที่ผ่านมา สหรัฐฯ ได้ตั้งชื่อระบบอาวุธฐานอวกาศของตนเองให้ฟังดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ในแง่ความหมาย ก็ไม่ต่างจากระบบเทียนถิงของเย่ไป๋เท่าไหร่

ชื่อนั้นคือ โอลิมปัส หรือเทือกเขาแห่งทวยเทพซึ่งในวัฒนธรรมตะวันตกก็มีความหมายเทียบเท่ากับสวรรค์หรือเทียนถิงนั่นเอง

ครั้งแรกที่เย่ไป๋ได้ยินว่าสหรัฐฯ จะใช้ชื่อนี้ เขาก็แปลกใจเล็กน้อย

เพราะนี่มันเป็นตำนานของกรีก แต่พอคิดดูว่าประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ เองนั้นสั้นจุ๊ดจู๋ ขนาดจะเอามาเช็ดก้นยังไม่พอใช้ เขาก็เลยปล่อยวาง

"ถึงพวกเขาจะสร้างสวรรค์ของตัวเองขึ้นมา แต่เทือกเขาแห่งทวยเทพของพวกเขาก็ดูง่อยเปลี้ยเสียขาเมื่อเทียบกับราชสำนักสวรรค์ที่ผมออกแบบเองกับมือ ถึงเวลาจริงๆ พวกเขาคงทำได้แค่ขายหน้าตัวเอง"

ชื่อเท่ๆ ใครก็ตั้งได้

แต่สุดท้ายก็ต้องมาวัดกันที่ขีดความสามารถของจริง

ตั้งชื่อยุทโธปกรณ์เสียหรูหราอลังการ แต่พอเอาไปชนกับชาวบ้านแล้วแตกพ่ายยับเยิน มันก็ไร้ความหมาย มีแต่จะขายขี้หน้าเปล่าๆ

หลังเดินเล่นยามเช้าเสร็จ เย่ไป๋ก็รีบตรงไปยังโกดังเก็บของ

ณ ขณะนี้ มีโมดูลวางเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ถึง 64 โมดูล ซึ่งเมื่อนำไปประกอบในวงโคจร จะได้สถานีอวกาศที่มีความยาวรวมถึง 200 เมตร

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่โรงงานผลิต หัวหน้าวิศวกรคุมงานก็เข้ามารายงานความคืบหน้า

"รายงานท่านผู้นำ การผลิตเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้วครับ ตอนนี้กำลังเข้าสู่ขั้นตอนการตรวจสอบครั้งสุดท้าย พร้อมปล่อยขึ้นฟ้าได้ทุกเมื่อ!"

เย่ไป๋พยักหน้า รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก

"ต้องตรวจสอบให้ละเอียด พยายามเช็กด้วยตัวเองล่วงหน้าทุกจุด ตอนนี้ยอมเหนื่อยให้เหงื่อไหล ดีกว่าไปเลือดตกยางออกทีหลัง"

"ขอบคุณสำหรับคำชี้แนะครับ!"

หัวหน้าวิศวกรรีบวิ่งไปสั่งการตรวจสอบทันที

เย่ไป๋หยิบเครื่องสื่อสารภายในขึ้นมา รายงานข่าวนี้ให้ท่านผู้นำอาวุโสและผู้นำท่านอื่นทราบ

ผู้นำทั้งสองท่านดีใจมาก โดยเฉพาะท่านผู้นำอาวุโสที่เป็นผู้รับผิดชอบโดยตรง

ในสายโทรศัพท์ ท่านผู้นำอาวุโสดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

"ไอ้หนูเอ๊ย แกไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ ว่าแต่จะปล่อยขึ้นฟ้าเมื่อไหร่?"

"รายงานท่านครับ ภายใน 10 วันครับ ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม สถานีอวกาศพวกนี้เปรียบเหมือนคุณหนูผู้บอบบาง ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาจะเสียหายหนักครับ"

เย่ไป๋บอกแผนการของตน

ท่านผู้นำอาวุโสครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า

"ตกลง ฉันจะลงไปจัดการขั้นตอนการปล่อยจรวดทั้งหมดด้วยตัวเอง แกก้มหน้าก้มตาทำงานของแกไปเถอะ"

"ท่านครับ ไม่ต้องถึงมือท่านหรอกมั้งครับ ท่านมีงานยุ่งเป็นพันล้านทุกนาที"

"ช่วงนี้ฉันว่างจะตายอยู่แล้ว หาอะไรทำบ้างเถอะ ไม่งั้นฉันกินข้าวโรงอาหารไม่ลงคอ รู้สึกไม่เจริญอาหาร"

เย่ไป๋อดหัวเราะกับความรู้สึกบ้านๆ ของท่านผู้นำอาวุโสไม่ได้

"ผมควรเอาเยี่ยงอย่างท่านผู้นำอาวุโสให้มาก!"

"ไม่ต้องมาปากหวาน รีบไปทำงานได้แล้ว ให้สหรัฐฯ ได้เห็นบ้างว่าใครคือผู้นำตัวจริง!"

เย่ไป๋รับคำ จากนั้นก็วางสาย

ภายใต้การควบคุมดูแลของท่านผู้นำอาวุโส ขั้นตอนการเตรียมปล่อยจรวดดำเนินไปด้วยความเร็วสูงสุดตามทฤษฎี...

แทบทุกเรื่องได้รับไฟเขียวตลอดทาง ทรัพยากรที่ปกติต้องใช้เวลาเบิกจ่ายหลายวัน กลับมาถึงภายในเวลาไม่เกินสองวัน

ฐานปล่อยจรวดที่เคยว่างเปล่ากลับมาคึกคัก ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับขั้นตอนสุดท้าย

เย่ไป๋ทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการบัญชาการ

การทำงานที่มีประสิทธิภาพสูงดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงวันที่ 9 ในวันนี้ทุกขั้นตอนเตรียมพร้อมเสร็จสิ้น

จรวดที่นำกลับมาใช้ใหม่ได้จำนวน 40 ลำถูกเคลื่อนย้ายมาประจำการ

และติดตั้งเข้ากับฐานปล่อยจรวดด้วยความเร็วสูง

เจ้าหน้าที่และฝ่ายพลาธิการบรรจุดาวเทียมและโมดูลเข้าสู่ห้องสัมภาระของจรวด

เย่ไป๋ยืนอยู่บนแท่นบัญชาการหลัก สวมหมวกนิรภัยสีขาว มองดูทุกสิ่งเบื้องหน้า

"แผนการที่เตรียมมาสองปี จะเป็นจริงในวันพรุ่งนี้ ระบบเทียนถิงเอ๋ย ระบบเทียนถิง เจ้าแบกรับอนาคตของประเทศจีนเอาไว้เชียวนะ!"

เย่ไป๋สงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้น จากนั้นก็ทำงานจนถึงเวลาเลิกงาน แล้วรีบกลับหอพักเพื่อพักผ่อน

ร่างกายคือต้นทุนสำคัญ จะหักโหมจนพังไม่ได้

ก่อนนอน เย่ไป๋รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่พิเศษ เพราะนี่จะเป็นวันที่สหรัฐฯ ได้ทำตัวกร่างเป็นวันสุดท้าย เขาจึงอยากดูงานแถลงข่าวของสหรัฐฯ ในวันนี้ด้วยตาตัวเอง

เปิดช่องสัญญาณพิเศษ เชื่อมต่อเข้ากับเครือข่ายถ่ายทอดสดงานแถลงข่าวของสหรัฐฯ

การถ่ายทอดสดกำลังดำเนินอยู่

แต่โฆษกไม่ใช่คนผิวขาวคนเดิม แต่เป็นชายชรา (ประธานาธิบดี) ที่ขึ้นเวทีด้วยตัวเอง

เขาจิบกาแฟเข้มข้นเป็นพิธี จากนั้นก็ลูบจมูก

-ทุกท่านครับ สองปีผ่านไปนับจากวันเริ่มต้น ระบบโอลิมปัสของเราสมบูรณ์แบบขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ประเทศจีนผู้สร้างยานแม่กลางเวหา กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ นี่แสดงให้เห็นว่าเราคือผู้นำ เราคืออันดับหนึ่งของโลก!-

+ผมขอถามตรงนี้อีกครั้งว่า ประเทศจีนทำได้ไหมครับ? ขอถามหน่อยว่าประเทศจีนทำได้ไหมครับ!-

นักข่าวข้างล่างต่างสัมผัสได้ถึงความจองหองและอวดดี

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ประเทศของตนไม่แข็งแกร่งพอที่จะเผชิญหน้ากับระบบโอลิมปัส พูดตรงๆ ก็คือโกรธแต่ไม่กล้าพูด

ชายชรายังคงปราศรัยอย่างโอหัง ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ

ในสายตาคนส่วนใหญ่ พวกเขามีต้นทุนที่จะอวดดีจริงๆ

แต่เย่ไป๋รู้ดีว่า พรุ่งนี้จะเป็นวันที่สหรัฐฯ ต้องตื่นจากฝันหวาน