ตอนที่ 236 การจัดเตรียมความพร้อมสำหรับเหล่าพลร่ม

หมาป่าแดงมองดูสถานีอวกาศเล่ยหลงตรงหน้า น้ำลายแทบจะไหลย้อยออกมา!

"ฉันเคยคิดว่าขับหุ่นยนต์รบก็เท่แล้วนะ แต่ตอนนี้เพิ่งรู้ว่า การได้ขับสถานีอวกาศเล่ยหลงนี่สิถึงจะเรียกว่าเท่ของจริง ยิงเปรี้ยงเดียว รู้เลยว่าเป็นวิถีลูกผู้ชายตัวจริง!"

"ถ้ามีโอกาส ฉันต้องขอขับสถานีอวกาศเล่ยหลงสักครั้ง ขอส่องยิงสักนัดแบบเต็มเหนี่ยว! เอาแบบเน้นๆ ตอกพื้นแบบสดๆ เลย"

เย่ไป๋รู้สึกว่าประโยคนี้มันแปลกๆ พิกล แต่ก็บอกไม่ถูกว่าแปลกตรงไหน

"พอเลยๆ ฉันมีหนังสือให้ 5 เล่ม ถ้านายอ่านจบ ฉันจะยอมให้นายขึ้นไปขับสถานีอวกาศเล่ยหลง!"

หมาป่าแดงหูผึ่งทันที รีบถามกลับ

"หนังสืออะไร ไหนเอามาให้พี่หมาป่าดูหน่อยซิ!"

เย่ไป๋หยิบหนังสือ 5 เล่มออกมาจากตู้เก็บของของนักวิจัยข้างๆ

คู่มือนักบินอวกาศ, หลักการทำงานของสถานีอวกาศเล่ยหลง, คู่มือการซ่อมบำรุงสถานีอวกาศ, ทฤษฎีการซ่อมบำรุงเครื่องกำเนิดไฟฟ้านิวเคลียร์ฟิวชัน, คู่มือระบบสื่อสาร

หนังสือทั้ง 5 เล่มนี้ แต่ละเล่มหนากว่า 560 หน้า ข้างในอัดแน่นไปด้วยตัวอักษรสีดำพรืดไปหมด ไม่มีภาพประกอบแม้แต่รูปเดียว อย่าว่าแต่หมาป่าแดงที่เป็นราชาทหารสายบู๊เลย ขนาดเย่ไป๋เห็นเองยังหนังหัวชา

หมาป่าแดงรับมาเปิดดูผ่านๆ เล่มหนึ่ง ความเร่าร้อนบนใบหน้าเมื่อครู่ถูกราดดับจนมอดสนิททันที

"เชี่ย... อ่านโคตรยาก ตัวหนังสือพวกนี้ฉันรู้จักทุกตัวนะ แต่พอเอามารวมกันแล้วฉันไม่รู้เรื่องเลยว่ะ"

เย่ไป๋หัวเราะลั่นอยู่ข้างๆ

"ตัดใจซะเถอะ จะให้ไปเป็นคนคุมสถานีอวกาศเล่ยหลงเนี่ยนะ ขนาดฉันเองยังทำไม่ได้เลย ไอ้หนังสือ 5 เล่มเนี่ย ฉันเองยังต้องใช้เวลาท่องจำตั้งนาน"

"เพราะงั้นนายไปพักผ่อนเถอะ ไว้วันไหนนายสอบชิงทุนไปเรียนที่มหาวิทยาลัยจิงตู (มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง) แล้วเรียนจบออกมาได้ ถึงตอนนั้นฉันอาจจะพิจารณายื่นเรื่องขอท่านผู้นำกองทัพอากาศให้นาย"

หมาป่าแดงส่ายหัวดิก

"พอๆ งั้นไม่ขับมันละเล่ยหลงเนี่ย"

"ว่าแต่นายเคยบอกเรื่องสถานีอวกาศเทียนอิ๋งของฉันไม่ใช่เหรอ อยู่ไหนล่ะ รีบพาไปดูหน่อย!"

"ยังเป็นของกึ่งสำเร็จรูปอยู่เลย ตอนนี้เพิ่งสร้างโมดูลย่อยเสร็จไม่กี่ชิ้น"

"ไม่เป็นไร ขอดูหน่อยเถอะน่า"

เย่ไป๋พาหมาป่าแดงไปยังโกดังเก็บชิ้นส่วนสถานีอวกาศเทียนอิ๋ง

ในขณะนี้สถานีอวกาศเทียนอิ๋งยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ เพราะส่วนใหญ่เป็นการดัดแปลงมาจากโมดูลสถานีอวกาศทั่วไป

มีเพียงโมดูลเฉพาะทางอย่างท่อปล่อยแคปซูลพลร่มเท่านั้นที่ต้องสร้างขึ้นใหม่ ดังนั้นในโกดังจึงมีเพียงไม่กี่โมดูลวางอยู่

หมาป่าแดงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

"ก็ไม่เลว อยากเห็นตอนเสร็จสมบูรณ์จังแฮะ!"

"นึกไม่ถึงว่า…วันหนึ่งฉันจะได้เป็นนักบินอวกาศ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว อยากลองเดินท่องอวกาศดูสักครั้งจังวุ้ย!"

เย่ไป๋ขมวดคิ้ว ดับฝันกลางวันของเพื่อนอีกครั้ง

"ฉันขอเตือนให้นายเพลาๆ หน่อยนะ ขึ้นไปบนสถานีอวกาศแล้วอย่าหวังว่าจะได้เดินท่องอวกาศเชียว เดี๋ยวแคลเซียมในกระดูกลดลงจะกระทบกับความสามารถในการรบ"

หมาป่าแดงที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออก

"สรุปคือฉันต้องอุดอู้อยู่แต่ในสถานีอวกาศเหรอ?"

"ใช่ ตอนนี้เทคโนโลยียังไม่ก้าวหน้าขนาดนั้น ไว้ถึงเวลาที่เหมาะสมค่อยออกไปเดินข้างนอก"

จากนั้นเย่ไป๋ก็อธิบายรายละเอียดต่างๆ ของสถานีอวกาศเทียนอิ๋งให้หมาป่าแดงฟัง

สองชั่วโมงผ่านไป เย่ไป๋จบการพาชม และลากหมาป่าแดงพร้อมกับพวกผู้บริหารระดับสูงไปดื่มเหล้าที่ห้องส่วนตัวในโรงอาหาร

ยังไงเสียก็นับเป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน

บนโต๊ะอาหาร ครั้งนี้เย่ไป๋เป็นฝ่ายเปิดเกมรุกใส่หมาป่าแดงก่อน ยกเหล้าขาวดีกรีแรงขึ้นชนแก้วไม่หยุด

หมาป่าแดงเองก็รับคำท้าอย่างกระตือรือร้น ยกขวดกระดกแข่งกัน คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ได้แต่มองตาค้าง

คนที่รู้เรื่องก็เข้าใจว่านี่คือการดวลกันเล็กๆ ของเพื่อนฝูง

ส่วนคนที่ไม่รู้ คงนึกว่าสองคนนี้ไปเซ็นสัญญาเดิมพันชีวิตอะไรกันไว้

หมาป่าแดงจากตอนแรกที่ดูสบายๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจัง และสุดท้ายก็เริ่มตั้งรับไม่ไหว

"ให้ตายสิ นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันเมาขนาดนี้"

"เหล่าเย่ หลายปีมานี้คอแข็งขึ้นเยอะเลยนี่หว่า พัฒนาเร็วกว่าฉันตอนหนุ่มๆ อีก!"

(เหล่าเย่ เหมือนเรียกประมาณ ไอ้หัวหน้าหรือแบบ ไอผู้พัน  “เหล่า”จะเอาเรียกผู้บัญชาการระดับสูง)

สุดท้ายหมาป่าแดงก็ร่วงไปกองกับพื้น ส่วนเย่ไป๋เองก็แทบประคองตัวไม่อยู่

ทั้งสองจึงถูกทหารหิ้วปีกพากลับไปส่งที่หอพัก

.......

วันรุ่งขึ้น

เย่ไป๋สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง

เขารีบล้างหน้าแปรงฟัน สวมเสื้อกาวน์ขาว มือซ้ายขวาหอบหิ้วปึกแบบแปลนฉบับย่อ แล้วมุ่งหน้าไปยังโรงงานผลิตทันที เพราะวันนี้คือวันเริ่มการผลิตสถานีอวกาศเทียนอิ๋งอย่างเป็นทางการ

เมื่อมาถึงโรงงานผลิต รุ่นพี่และผู้เชี่ยวชาญกว่าร้อยชีวิตเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว

เย่ไป๋วางกองเอกสารลงบนโต๊ะ

"ผมแบ่งกลุ่มไว้ให้หมดแล้ว ทุกคนหยิบแบบแปลนในส่วนของตัวเองไปศึกษาได้เลยครับ"

"นอกจากนี้ผมได้แจ้งทางโรงงานผลิตโมดูลสถานีอวกาศล่วงหน้าแล้ว ให้เร่งผลิตโมดูลสถานีอวกาศเปล่าจำนวน 48 โมดูลโดยด่วน เพื่อที่เราจะนำมาดัดแปลงเป็นเทียนอิ๋งในภายหลัง"

สิ้นเสียงสั่งการ บรรยากาศในหมู่นักวิจัยก็เริ่มคึกคักขึ้น

เพราะสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือแบบแปลนของเทียนอิ๋ง

เจ้าหน้าที่รีบแจกจ่ายแบบแปลนทันที

แบบแปลนเหล่านี้ไม่ใช่ฉบับจริง แต่เป็นสำเนาสำหรับการศึกษาเรียนรู้ ส่วนแบบแปลนฉบับจริงยังไม่ถึงเวลาเปิดเผย

หลังจากแจกจ่ายข้อมูลเสร็จ เย่ไป๋ก็ออกจากโรงงานผลิต เดินทางไปยังค่ายทหารชั่วคราวที่ถูกสร้างขึ้น

ในค่ายทหาร หมาป่าแดงกำลังสั่งการฝึกซ้อมลูกน้องอย่างเข้มข้น หัวข้อการฝึกยังคงเป็นแบบความเข้มข้นสูงเหมือนเดิม

เย่ไป๋เข้าไปหาหมาป่าแดง ทั้งสองนั่งหารือแนวทางการฝึกซ้อมในระยะต่อไปในห้องบัญชาการ

"เนื่องจากทหารผ่านการฝึกหลักสูตรพลร่มวงโคจรมาแล้ว ดังนั้นการฝึกพิเศษเพิ่มเติมคงไม่ต้องเยอะมาก ให้เน้นไปที่การใช้ชีวิตบนสถานีอวกาศและข้อควรระวังต่างๆ ก็พอ"

"ส่วนเรื่องการควบคุมระบบและการซ่อมบำรุง เดี๋ยวจะส่งเจ้าหน้าที่เทคนิคเฉพาะทางขึ้นไปดูแล ให้ทหารโฟกัสแค่หน้าที่การรบก็พอ"

เย่ไป๋ร่ายยาวเหยียด ไม่เพียงแต่วางแผนเรื่องการรบ แต่ยังลงรายละเอียดไปถึงการใช้ชีวิตประจำวัน

"ฉันสั่งให้ทีมสร้างทำหอชมวิวไว้ด้วย ถึงจะออกไปเดินข้างนอกไม่ได้เพราะเรื่องแรงโน้มถ่วง แต่ก็สามารถมองดูจักรวาลและมาตุภูมิของเราจากหอชมวิวได้"

"และยังตัดสินใจเปิดช่องทางถ่ายทอดสด คัดเลือกทหารต้นแบบมาไลฟ์สดให้เยาวชนทั่วประเทศดู เพื่อให้เด็กๆ มีแบบอย่างที่ดี"

หน้าที่ของสถานีอวกาศไม่ใช่แค่การรบ แต่ยังเป็นแหล่งเรียนรู้วิทยาศาสตร์ชั้นดี ที่จะช่วยจุดประกายความฝันอันยิ่งใหญ่ให้กับเด็กๆ

อย่างน้อยก็ทำให้เด็กรู้ว่า แบบอย่างที่แท้จริงคืออะไร

อะไรคือความรับผิดชอบและความแข็งแกร่งที่แท้จริง

"สุดท้าย ฉันเตรียมห้องสื่อสารไว้ให้ด้วย ช่วงเทศกาลสำคัญ ทหารสามารถใช้วิดีโอคอลหาครอบครัวได้"

"และจะจัดให้มีการปรึกษานักจิตวิทยาเป็นประจำ เพื่อป้องกันปัญหาทางใจที่คาดเดาไม่ได้"

"ส่วนเรื่องสวัสดิการ ฉันคุยกับท่านผู้นำไว้แล้ว เงินเดือน 15,000 หยวน พร้อมเบี้ยเลี้ยงอื่นๆ อีกเพียบ และทุกๆ ปีจะจัดให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ 1 ครั้ง ครั้งละ 30 วัน"

หมาป่าแดงนั่งฟังอยู่ข้างๆ อย่างตั้งใจ พยักหน้าเห็นด้วยเป็นระยะ

"เหล่าเย่ นายมันละเอียดรอบคอบจริงๆ พับผ่าสิ!"