ตอนที่ 182 สถานการณ์วิกฤต ยืนยันพิกัดจุดตก โล่มังกรออกโรง!

แสงสีทองจากการระเบิดของระเบิดไฮโดรเจนสว่างวาบและขยายตัวอย่างรวดเร็ว ผู้คนจำนวนมากบนพื้นโลกสามารถมองเห็นกลุ่มแสงสีทองนั้นได้ด้วยตาเปล่า

แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่แสงนั้นก็สว่างชัดเจนราวกับดาวซิริอุส ดึงดูดให้ผู้คนมากมายหยุดยืนและแหงนมองท้องฟ้า

ชาวจีนที่ติดตามข่าวสารต่างรู้ดีว่า นี่คือบทสรุปของโครงการที่หนึ่ง ทุกคนรีบหยิบโทรศัพท์มือถือเข้าแอปโซเชียลมีเดียเพื่อค้นหาคำตอบ

ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของรัฐบาลประกาศข่าวออกมาทันที

เมื่อข่าวความล้มเหลวแพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์ ความตึงเครียดระลอกใหม่ก็แผ่ขยายออกไปอีกครั้ง

ในบรรดาสามโครงการ โครงการที่สามของเย่ไป๋ถูกพูดถึงมากที่สุดในโลกออนไลน์ เพราะมีความน่าสนใจและเป็นประเด็นให้ถกเถียงกันได้สนุกปาก

แต่โครงการที่ชาวเน็ตเชื่อมั่นว่ามีพลังโจมตีสูงสุดและมีโอกาสสำเร็จมากที่สุด คือโครงการที่หนึ่ง

-เมื่อกี้เห็นจุดแสงสีทองบนท้องฟ้า นั่นคือระเบิดไฮโดรเจนสินะ…-

-ทางการประกาศแล้ว ภารกิจล้มเหลว แถมดาวเคราะห์น้อยยังได้รับอิทธิพลจากแรงโน้มถ่วงจนเร่งความเร็วขึ้นอีก ตอนนี้แตะระดับความเร็วหลุดพ้นขั้นที่สองแล้ว ซึ่งเป็นขอบเขตที่โครงการที่สองพอจะรับมือไหวแบบเฉียดฉิว-

-หวังว่าโล่มังกรจะเอาอยู่นะ นั่นเป็นผลงานของหัวหน้าผู้ออกแบบเย่ไป๋เชียวนะ เขาคือนักวิจัยที่เก่งที่สุดในศตวรรษที่ 21 เลยนะ-

-บัดซบจริงๆ ทำไมต้องเป็นประเทศเราที่ซวยโดนแบบนี้ด้วย-

-เฮ้อ ดวงซวยชะมัด เมื่อกี้ทหารมาช่วยอพยพแล้ว คนเป็นแสนทยอยอพยพกัน ดูอลังการเหมือนกันนะเนี่ย…-

-ฮ่าๆๆ ตอนอพยพผมเจอพี่สาวคนนึง เราปิ๊งกันด้วยแหละ!-

-นี่เอ็งถือโอกาสตอนอพยพจีบสาวเหรอ?-

-ไอ้หมอนี่... หาเรื่องใหม่ๆ มาให้เซอร์ไพรส์ได้ตลอดเลยนะ-

มุกตลกเหล่านี้เป็นเพียงการหัวเราะทั้งน้ำตา ลึกๆ แล้วทุกคนยังคงกังวลกับทิศทางของดาวเคราะห์น้อยอยู่ดี

......

ณ ฐานทัพหมายเลขหนึ่ง

แววตาของเหยาฮ่าวยังคงฉายแววผิดหวังเล็กน้อย

ชายหนุ่มชาวเหนือผู้หยาบกระด้างแต่ละเอียดอ่อนผู้นี้ ลึกๆ แล้วเขาเชื่อว่าโครงการที่สองและสามไม่อาจแก้ไขวิกฤตอุกกาบาตได้อย่างสมบูรณ์

โครงการที่สองมีจุดประสงค์เพียงแค่เบี่ยงวิถีโคจร ส่วนโครงการที่สามคือการตั้งรับด้วยอุปกรณ์โล่มังกรบนพื้นดิน ไม่ว่าจะทางไหน เหยาฮ่าวก็ไม่ได้คาดหวังมากนัก

แต่เขาก็ไม่อาจพูดบั่นทอนกำลังใจเพื่อนร่วมรบที่อยู่ตรงหน้าได้

"อืม หวังว่าคุณกับพี่เจิ้งจะทำสำเร็จนะ ผมขอตัวไปพักผ่อนก่อน"

เหยาฮ่าวลุกขึ้นและพาพรรคพวกเดินออกไป นักวิจัยและเจ้าหน้าที่ของโครงการที่สองรีบเข้ามาประจำการในศูนย์บัญชาการแทนที่ทันที

แม้ทีมงานจะเปลี่ยนชุด แต่เย่ไป๋ไม่ได้จากไปไหน

สีหน้าของทีมงานโครงการที่สองเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นที่พร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ

เย่ไป๋ถือโอกาสนี้ทำความเข้าใจรายละเอียดของปฏิบัติการร่วมกับเจิ้งซิ่ว

จุดประสงค์ของโครงการที่สองไม่ใช่การทำลายดาวเคราะห์น้อย แต่เป็นการใช้แรงระเบิดเพื่อเบี่ยงเบนจุดตกของมัน

อาวุธที่ใช้ในปฏิบัติการครั้งนี้คือขีปนาวุธข้ามทวีป (ICBM) ทั้งหมด โดยจะทำการระเบิดในชั้นบรรยากาศ

มีขีปนาวุธทั้งหมดสิบสองลูก รอเวลาที่ดาวเคราะห์น้อยจะพุ่งผ่านชั้นบรรยากาศเข้ามา ถึงตอนนั้นจะเป็นเวลาที่พวกมันได้แสดงฝีมือ

ที่ระดับความสูงนั้น แค่เบี่ยงทิศทางได้นิดเดียว ดาวเคราะห์น้อยก็จะไปตกลงในมหาสมุทร หรือทุ่งน้ำแข็งของรัสเซีย หรืออย่างแย่ที่สุดก็คือป่าเขารกร้างที่มีประชากรเบาบาง

แต่ถ้าทิศทางการเบี่ยงเบนไม่แน่นอน ก็จะยกเลิกการระเบิด และปล่อยให้ดาวเคราะห์น้อยตกลงในพื้นที่ที่อพยพคนออกไปแล้ว เพราะหากฝืนระเบิดโดยไม่รู้ทิศทางที่แน่นอน อาจทำให้ดาวเคราะห์น้อยคาดเดาทิศทางไม่ได้อย่างสิ้นเชิง ซึ่งนั่นอันตรายกว่ามาก

เย่ไป๋วางแผนงานลง

"อีกนานแค่ไหนกว่าดาวเคราะห์น้อยจะเข้าสู่ชั้นบรรยากาศครับ?"

"รายงานพันเอกเย่ อีกเก้าวันครับ"

"ตอนนี้อยู่ในระยะที่คำนวณได้แล้วใช่ไหมครับ สรุปแล้วจุดตกสุดท้ายอยู่ที่ไหน?"

"มันจะตกลงที่... เขื่อนยักษ์ครับ เบื้องบนให้ความสำคัญเรื่องนี้มาก เมื่อสักครู่เพิ่งฝากบอกมาว่า ให้พันเอกเย่รีบเคลื่อนย้ายอุปกรณ์โล่มังกรไปติดตั้งเพื่อเตรียมรับมือที่นั่นทันทีครับ"

เย่ไป๋หันหลังเดินออกจากศูนย์บัญชาการ เวลาเก้าวันที่เหลือคือช่วงเวลาที่เขาต้องจัดการติดตั้งโล่มังกร

ถ้าเป็นเมืองยังพอจะซ่อมแซมได้ แต่จุดตกคือเขื่อนยักษ์ความเสียหายและค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมจะสูงถึงหลายแสนล้านหยวน

เย่ไป๋โทรหาหัวหน้ากลุ่มงานท่านหนึ่งทันที

"หัวหน้าฟางครับ เบื้องบนสั่งการให้เราไปประจำการที่เขื่อนยักษ์ด่วน คุณมีความสามารถในการจัดการสูง รบกวนนำเตาปฏิกรณ์หัวใจมังกรและอุปกรณ์โล่มังกรไปติดตั้งที่นั่นทีครับ"

"ดาวเคราะห์น้อยจะมาถึงในอีกเก้าวัน ผมจะรีบตามไปที่เขื่อนทันที"

"รับทราบครับ!"

ฐานทัพหมายเลขหนึ่งเริ่มปฏิบัติการทันที หุ่นยนต์รบที่แบกเตาปฏิกรณ์หัวใจมังกรและอุปกรณ์โล่มังกรถูกทยอยขึ้นรถบรรทุก เพื่อส่งไปที่สถานีรถไฟ และขนส่งต่อด้วยรถไฟ

ใช้เวลาเดินทางเพียงสี่วันก็จะถึงที่หมาย

เย่ไป๋ร่ำลาเจิ้งซิ่ว และออกเดินทางไปยังเขื่อนยักษ์

……

สี่วันต่อมา เหลือเวลาอีกห้าวันก่อนดาวเคราะห์น้อยพุ่งชนโลก

เย่ไป๋เดินทางมาถึงเขื่อนยักษ์ ในความมืดมิดยามค่ำคืนเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งแหวกผ่านท้องฟ้าราตรี ค่อยๆ ร่อนลงจอดที่ลานจอดชั่วคราว

เย่ไป๋และฟู่หงเชี่ยนเดินลงจากเฮลิคอปเตอร์เช่นเคย มีแถวทหารยืนรอต้อนรับอยู่ที่ลานจอด

"สวัสดีครับ ท่านผู้การเย่!"

"ผมชื่อซ่งเจิ้นกั๋วเป็นผู้รับผิดชอบทางทหารของที่นี่ครับ มาร่วมประสานงานกับท่านและรับผิดชอบการอพยพเจ้าหน้าที่ครับ!"

ซ่งเจิ้นกั๋วเป็นนายทหารยศพันโท ตำแหน่งผู้บังคับกองพัน มีทหารในสังกัดประมาณห้าร้อยนาย และเป็นหน่วยรบพิเศษจากเขตพื้นที่ใกล้เคียง

พันโทหนึ่งนายมาร่วมงานที่เขื่อนยักษ์อาจดูน้อยไปหน่อย แต่จริงๆ แล้วนี่คือตัวเลือกที่ดีที่สุด ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทุกอย่างต้องการประสิทธิภาพสูงสุด คนมากเกินไปอาจทำให้งานล่าช้า ดังนั้นทหารห้าร้อยนายจึงเป็นตัวเลขที่เหมาะสมที่สุด

"สวัสดีครับพันโทซ่ง"

"ที่นี่ยังไม่ได้เริ่มอพยพเหรอครับ?"

"การอพยพจะเริ่มขึ้นก่อนดาวเคราะห์น้อยมาถึงครับ เขื่อนจะขาดคนดูแลไม่ได้"

เย่ไป๋พยักหน้า เข้าใจเหตุผลดี

"ศูนย์บัญชาการเป็นยังไงบ้างครับ?"

"ติดตั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ รอท่านเข้าไปบัญชาการอย่างเดียว"

เย่ไป๋รีบตรงไปยังศูนย์บัญชาการทันที ศูนย์บัญชาการที่ว่านี้ก็คือรถบัญชาการแบบเดียวกับที่เคยใช้ในการซ้อมรบ แต่รุ่นนี้ใหญ่กว่าและมีฟังก์ชันครบครันกว่า

เย่ไป๋ได้พบกับหัวหน้ากลุ่มทั้งสามและหรงย่งจวิน

"ระหว่างการขนย้ายมีปัญหาอะไรไหมครับ?"

"รายงานหัวหน้า ทุกอย่างปลอดภัยดีครับ พร้อมกางม่านพลังได้ทุกเมื่อ!"

"ดี รับทราบครับ"

เย่ไป๋สูดหายใจเข้าลึก แม้แต่เขาเอง ในช่วงไม่กี่วันสุดท้ายก่อนดาวเคราะห์น้อยจะมาถึง ก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้

แต่ในฐานะผู้นำและหัวหน้าผู้ออกแบบ เขาต้องรักษาภาพลักษณ์และความน่าเกรงขามไว้ตลอดเวลา

"เสี่ยวเชี่ยน เชื่อมต่อสัญญาณกับดวงตาแห่งมังกรและศูนย์บัญชาการฐานปล่อยจรวดเดี๋ยวนี้"

"ทุกคนตั้งเวลานาฬิกาทหารที่ได้รับแจก ปรับเป็นเวลานับถอยหลัง... ห้าวัน สิบสองชั่วโมง"

ทุกคนเริ่มปรับเวลา

หน้าจอเชื่อมต่อสัญญาณภาพจากดวงตาแห่งมังกรและศูนย์บัญชาการฐานปล่อยจรวดเรียบร้อยแล้ว