ตอนที่ 2 ชุดขาว และถุงน่องสีดำ

หน่วย 749 นั้นมีขั้นตอนการรายงานตัวที่เข้มงวดมาก

อย่ามาเร็วเกินไป และอย่ามาช้าเกินไป

เวลาที่จะต้องไปรายงานตัวคือ วันที่ 5 กรกฎาคม เวลา 9.00 น.

เพราะแบบนั้นหลังจากที่เย่ไป๋ออกมาจากโรงเรียนนายร้อย เขาจึงแวะกลับไปพักที่บ้านเกิดสักพักหนึ่ง

การเดินทางกลับไปนั้นค่อนข้างสะดวก

เพราะในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาสถานะทางสังคมของทหารนั้นดีมาก

อย่างสถานีรถไฟความเร็วสูงนั้นก็มีช่องสำหรับทหาร และห้องรับรองพิเศษ แม้แต่ตอนรอขึ้นขบวนรถไฟก็ยังมีช่องทางพิเศษให้อีกด้วย

หลังจากที่นั่งรถไฟความเร็วสูงเข้ามาในเมืองแล้ว เย่ไป๋ก็ต่อรถบัสเข้าไปยังชุมชนที่เขาอยู่

เขาแวะทักทายกับผู้เฒ่าผู้แก่ระหว่างทาง และหยุดแวะดูชายชราเล่นหมากรุกก่อน ก่อนที่จะเดินไปกดกริ่งประตูหน้าบ้านของเขา

“ใครค่า”

เสียงใสๆ ดังออกมาจากหลังประตู ก่อนที่ใบหน้าเรียวเล็กแสนน่ารักจะโผล่ออกมา

ผมที่เปียกของเด็กสาว และผ้าขนหนูสีขาวที่เธอใส่แสดงให้เห็นว่าเธอกำลังอาบน้ำอยู่

“พี่!! ทำไมกลับมากะทันหันแบบนี้ล่ะ”

มีเสียงของความประหลาดใจแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเย่หลาน ผู้เป็นน้องสาวของเย่ไป๋

เย่ไป๋เห็นการแต่งตัวของน้องสาวบวกกับน้ำเสียงที่ดูประหลาดใจ ทำให้เขารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

เย่ไป๋จึงพุ่งตัวเข้าไปในบ้าน และเดินไปห้องนั่งเล่น และมองสำรวจไปรอบๆ แต่ไม่พบเจออะไร

แต่ในไม่ช้าเย่ไป๋ก็สังเกตเห็นประตูห้องเย่หลานที่แงมอยู่เล็กน้อย

“พี่ ฟังฉันพูดก่อน!”

เย่หลานรีบเข้ามาหยุดเย่ไป๋เอาไว้

แต่ด้วยรูปร่างอันผอมเพียวของเย่หลานจะไปสู้เย่ไป๋ที่จบมาจากโรงเรียนนายร้อย  และถูกฝึกมาอย่างดีได้ยังไง

ปึง!!

เย่ไป๋เปิดประตูเข้าไปทันที

ในหัวของเขาคิดว่าน้องสาวหลังจากขึ้นม.ปลายก็พาแฟนหนุ่มกลับมาบ้าน หากว่าเขามาช้ากว่านี้อีกนิดเดี๋ยว น้องสาวเขาคงกลายเป็นสาวเต็มตัวไปแล้ว!

ด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล เย่ไป๋ตัดสินใจที่จะสั่งสอนไอหนุ่มคนนี้สักหน่อย

แต่มันไม่เป็นอย่างที่เขาคิดเอาไว้ ไม่มีชายหนุ่มในห้องนอนของน้องสาวเขา แต่มีเพียงร่างอันเรียวงาม และใบหน้าที่งดงามราวกับดอกไม้ที่อ่อนหวาน

ในขณะที่ใบหน้าน้อยๆ นั้นหันกลับมามองเย่ไป๋ ใบหน้านั้นฉายคำว่ากลัวออกมาเต็มไปหมด

เย่ไป๋มองดูและอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

นั่นเพราะสิ่งที่อยู่ใต้ใบหน้าที่งดงามนั้นคือร่างของหญิงสาววัยแรกรุ่นที่เปลือยเปล่า

และสิ่งที่ตามมาคงไม่ต้องสงสัย

กรี๊ด!!!!!!

ผ่านไปสักพัก

“พ่อกับแม่ออกไปเที่ยว เธอเลยพาเพื่อนมานอนค้างงั้นหรอ…”

เย่ไป๋นั่งอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ด้วยใบหน้าที่ปูดไปข้างหนึ่ง และกล่าวอย่างเขินอาย

“ก็ใช่นะสิ!!  พี่ต้องรับโทษจากการกระทำครั้งนี้ของพี่ด้วย”

เสียงของเย่หลานดูเย็นชาอย่างมาก

เธอได้พาเพื่อนสนิทของเธอมานอนค้างที่บ้าน และไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น

เพราะในขณะที่เธอกับเพื่อนของเธอพึ่งจะอาบน้ำเสร็จ และกำลังแต่งตัว พี่ชายของเธอกลับพุ่งเข้ามาเจอเพื่อนเธอในสภาพที่เปลือยเปล่า

“แน่นอน ฉันจะไปขอโทษเธอ แล้วก็รับผิดทุกอย่าง….แต่เย่หลาน..เพื่อนเธอชื่ออะไรหรอ…”

เย่ไป๋ถามด้วยสีหน้าสนใจ

“ซู่จื่อหลิง.. ซู่จากเมืองซูโจว จื่อจากสีสันอันเจิดจรัญ และหลิงที่หมายถึงความหลักแหลมที่โดดเด่นดั่งดวงดาวบนท้องฟ้า”

ที่เย่ไป๋ถามนั้นเพราะเข้าเรียนอยู่แต่ในโรงเรียนเตรียมทหาร ซึ่งมีแต่ชายล้วนทำให้เขาไม่มีประสบการณ์เรื่องผู้หญิง จึงไม่รู้ว่าจะเข้าหาเพื่อนน้องสาวยังไง จึงต้องพึ่งความช่วยเหลือจากเย่หลานที่จะทำให้เขาคืนดีกับซู่จื่อหลิงได้

หลังจากนั้น ซู่จื่อหลิงที่สวมเสื้อผ้าแล้วก็เดินออกมาจากห้องนอน

ผมยาวดำที่ดูนุ่มสลวยปะลงมาถึงบ่าอย่างเป็นธรรมชาติ เสื้อเชิตขาว พร้อมกับกระโปรงลายสก็อตสีน้ำเงิน อีกทั้งยังใส่ถุงน่องดำยาวเลยหัวเข่า เป็นแนวการแต่งชุดนักเรียนม.ปลาย ที่ได้รับความนิยมมากในเวลานี้ในหมู่สาวๆ

เย่ไป๋ยังไม่กล้ามองซู่จื่อหลิงตรงๆ  แต่เขากลับคิดถึงภาพของซู่จื่อหลิงก่อนหน้านี้ขึ้นมาแทน

“งั้นน้องทั้งสองคุยเล่นกันไปก่อนนะ พี่จะไปซื้อของอร่อยๆ มาทำกับข้าวให้กินเอง และเพื่อเป็นการไถ่โทษด้วย พี่จะจัดของหรูเลี้ยงน้องซู่จื่อหลิงด้วย”

เย่ไป๋พูดออกมาเพื่อคลายบรรยากาศที่ตึงเครียด และออกไปไปจ่ายตลาด

ซู่จื่อหลิงนั้นยังรู้สึกไม่สบายเท่าไหร่ แม้ว่าเย่ไป๋จะออกไปแล้วก็ตาม เธอมองไปทางเย่หลานและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดุ

“ทำไมไม่บอกว่าพี่ชายของเธอจะกลับมาวันนี้ล่ะ ฉันตกใจแทบแย่”

ขณะที่พูดซู่จื่อหลิงก็เอามือทาบอก ที่มีอยู่พอประมาณ และกำลังจะเติบโตได้อีก

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะกลับมาวันนี้……แต่ว่า….เป็นไง…เหมือนอย่างที่ฉันบอกไหม…ว่าพี่ชายฉันหล่อมาก ที่นี่เธอเชื่อฉันรึยัง”

เย่หลานยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์มองไปทางซู่จื่อหลิง

เมื่อได้ยินเช่นนี้ซู่จื่อหลิงก็คิดถึงตอนที่เห็นเย่ไป๋

เขาสวมชุดแขนสั้นสีเขียวของเครื่องแบบทหาร เผยให้เห็นกล้ามแขนได้เป็นอย่างดี และชุดที่ฟิตตัวทำให้พอเห็นว่าหุ่นของเขาดีแค่ไหน

อีกทั้งมีใบหน้าที่ซื่อตรง และดูสะอาดสะอ้าน แววตาที่ก็แหลมคม ตรงกับที่ซู่จื่อหลิงคิดภาพเอาไว้ว่าทหารควรเป็นเช่นไร

ซู่จื่อหลิงเองก็ไม่เคยพบปะกับเด็กชายคนไหนมาก่อน แม้แต่ในโรงเรียนและสังคมภายนอก ทำให้เธอรู้สึกประทับใจไม่น้อย

“แล้วอย่างที่บอก พี่ชายฉันมีซิกแพ็กของจริงอยู่ ฉันเคยจับมาแล้ว เดี๋ยวตอนเขากลับมา ฉันจะบังคับให้เขาเอาซิกแพ็กให้เธอจับ  เพราะยังไงเขาก็เห็นร่างเธอแล้ว ที่นี้เธอจะจับเท่าไหร่ก็ได้ตามที่ต้องการเลย ฮิๆๆ”

เย่หลานแสดงท่าทางผ่านมือราวกับปลาหมึก

“นี้ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตเหมือนเธอนะ”

แล้วทั้งสองก็เริ่มกอดรัดเล่นกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งพร้อมกับร้องออกมาด้วยเสียงที่ชวนสยิว

เวลาได้ผ่านไปสองสามวันหลังจากเย่ไป๋กลับมาบ้าน ซึ่งเขาเองทั้งมีความสุข และ ทุก์ระทมในเวลาเดียวกัน

ความสุขที่มีคือน้องสาวที่มีหน้าตาน่ารัก และเพื่อนน้องสาวเองก็น่ารักเหมือนกัน ทำให้เย่ไป๋ได้ดูเป็นอาหารตา

แต่เรื่องที่เขาทุกข์ก็คือค่าใช้จ่ายมันมากขึ้นเป็นสามเท่า และต้องเลี้ยงอาหารทุกคนสามมื้อต่อวัน อีกทั้งยังถูกเย่หลานไถ่ตังไม่หยุดอีกด้วย

หากว่าเขาไม่มีเงินเบี้ยเลี้ยงที่ได้จากการเป็นนักเรียนนายร้อย ปานี้เขาคงหมดตูดไปแล้ว

ส่วนซู่จื่อหลิงนั้นก็เริ่มสนิทกับเขามากขึ้น เธฮมีอายุเท่าเย่หลาน ทำให้สนิทกันได้ไว้ขึ้น

อายุราวๆ 17  18 สมัยนี้นั้นไม่ค่อยหวงตัวเหมือนแต่ก่อน และกล้าแสดงออกมาขึ้น

หลังจากที่ได้รู้จักันเย่ไป๋ก็เหมือนได้น้องสาวมาอีกคน

และเวลาก็มาถึง วันที่ 4 กรกฏาคม

หลังจากออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จ เย่ไป๋ก็เก็บข้าวของ และเตรียมที่จะเดินทางไปยังเมืองที่หน่วย 749 ตั้งอยู่

“พี่จ้า…ไหนๆ ที่ทำงานพี่ก็มีทั้งที่พักและอาหารให้ฟรีแล้ว พี่คงไม่ได้ใช้เงิน ทำไมไม่ให้เงินค่าขนมน้องสาวที่น่ารักคนนี้เพิ่มอีกหน่อยหรอ”

เย่หลานพูดพร้อมกับทำท่าทางน่าสงสาร และกอดแขนของเย่ไป๋

“ไปเลยนะ!! เธอขูดรีดฉันมาหลายวันแล้ว  เมื่อวานก็ซื้อชุดฮันฟูไปสามตัว และตัวหนึ่งราคามากกว่าชุดฉันต้องสามเท่า”

ตอนแรกเย่ไป๋ไม่ยอมซื้อ แต่ก็ถูกเย่หลานจกโทรศัพย์มือถืออของเขาไป และสแกนจ่ายเงินต่อหน้าต่อตา

ทำให้นัยน์ตาของเย่ไป๋ถึงกับเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นแบบนั้น

เย่หลานได้กระซิบเบาๆ

“นี่…ภาพของน้องหลิงเอ๋อ ที่ถ่ายไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน มีชุดฮันฟู และชุดเมดสไตร์เด็กสาวม.ปลาย มีทั้งถุงน่องดำ และขาวด้วย หากว่าพี่ยอมให้ค่าขนมเพิ่ม ฉันจะส่งรูปพวกนี้ให้พี่หมดเลย”

“ดีล!!”

เย่ไป๋ตอบอย่างไม่ลังเล และทำให้กระเป๋าของเขาแบนลงไปมากกว่าเดิมอีก และถูกแทนที่ด้วยรูปของสาวๆ  ที่จะทำให้หนุ่มน้ำลายไหลได้

เพราะความชื่นชมในของสวยๆ งามๆ เย่ไป๋จ่ายไปอย่างไม่เสียดายอะไรเลย

หลังจากนั้นเย่ไปก็ได้ไปขึ้นรถไฟ และออกเดินทางจนมาถึงเมืองเทียนหนาน ซึ่งเป็นที่ตั้งของหน่วย 749 หนึ่งวันก่อนที่จะรายงานตัว