ตอนที่ 1 วันจบการศึกษา

“น้องชาย….คิดว่าของข้ามันใหญ่ไหม”

“ยะ ใหญ่สิ”

เย่ไป๋พยักหน้าเห็นด้วย

“แล้วคิดว่ามันแข็งไหม”

“แข็งสิ”

เย่ไป๋กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากและพูดออกมา

หยวนเกอยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะยืดสะโพกให้ตรง และพูดต่อ

“แล้ว….อยากลอง….จับมัน..ดูไหม”

“จะ จับ..ได้จริงงั้นหรอ”

เย่ไป๋แสดงออกถึงความต้องการผ่านทางสายตา

“ได้สิ!! เราพี่น้องกัน!”

ในขณะที่พูดหยวนเกอก็ เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดที่เอว

แล้วเย่ไป๋ก็ยื่นมืออกไปจับที่บริเวณเอวของหยวนเกอพร้อมกับเสียอาการเล็กน้อย เขากำลังจับบางสิ่งที่ทั้งใหญ่ แข็ง และมีสีดำ อีกทั้งให้ความรู้สึกที่เย็นๆ เมื่อลูบสัมผัส

ในหัวของเย่ไป๋ตอนนี้เต็มไปด้วยความร้อนรุ่มไปหมด

หลังจากลูบคลำจนพอใจแล้ว เขาก็พูดอย่างตื่นเต้นขึ้น

“องค์ประกอบแบบนี้ ใช่ปืนพกลำกล้องใหญ่ ตามแบบของศาสตราจารย์หลี่รึป่าว”

“ใช่แล้ว มันทั้งใหญ่และแข็ง”

ที่บอกว่าใหญ่หมายถึง ขนาดลำกล้องปืน

ส่วนที่บอกว่า แข็ง นั้นหมายถึงพลังอำนาจทำลายล้าง

นี่คือศัพท์ที่นักศึกษาออกแบบอาวุธ และวิศวกรรมอาวุธพูดกันจนชินปาก หากใครที่ฟังแล้วเข้าใจผิด แสดงว่าคนผู้นั้นโรคจิต

หลังจากสัมผัสปืนพกที่ใหญ่และแข็งอีกครั้ง เย่ไป๋ก็ใส่ซองปืนคืนกลับไป

หยวนเกอก็ได้ใส่เข็มขัดที่มีซองปืนกลับเข้าที่เอวอีกครั้ง

“ศาสตราจารย์หลี่ขอให้ฉันลองทดสอบเจ้านี้ดู ข้ารู้เลยว่ามันทั้งใหญ่และแข็ง อีกทั้งยังหนักอีกด้วย พอห้อยไว้นานๆ ฉันนี่เมื่อยเอวไปหมด”

ในขณะที่หยวนเกอบ่นก็บิดขี้เกียจไปด้วย

“เราเลิกคุยเรื่องนี้เถอะ”

หยวนเกอพูดพร้อมกับบิดตัวอีกสองสามครั้ง และถามขึ้น

“พรุ่งนี้คำสั่งบรรจุจะประกาศแล้ว พี่อยากไปประจำที่ไหนล่ะ”

เย่ไป๋กับหยวนเกอนั้นได้จบหลักสูตรออกแบบอาวุธ และวิศวกรรมอาวุธจากวิทยาลัยทหารภาคใต้

และเมื่อพวกเขาเรียนในสถานบันของทหาร นั่นก็หมายความว่าพวกเขาเป็นทหารด้วย ทำให้ต้องฟังคำสั่งจากเบื้องบน

“ฉันนะอยากไปหน่วย 502 มันอยู่ใกล้บ้านเกิดฉัน และเป็นหน่วยออกแบบยุโธปกรณ์ ซึ่งฉันชอบศึกษาชิ้นส่วนของพวกมัน”

เย่ไป๋กล่าว

“502 ดีอยู่”

หยวนเกอพยักหน้า และกล่าวต่อ

“แต่ข้าชอบปืนใหญ่อัตราจรมากกว่า มันยิงได้ไกล และครอบคลุมไปหลายพื้นที่ อีกทั้งยังรุนแรงดุดัน เหมือนดั่งความรักของบุรุษ เพราะงั้น ข้าจึงอยากย้ายไปที่ หน่วยออกแบบที่ 801”

“801 งั้นหรอ…ตอนแรกฉันคิดว่าแกอยากทำงานเกี่ยวกับตงเฟิงเสียอีก”

(ตงเฟิงในที่นี่หมายถึงขีปนาวุธข้ามทวีป ชื่อตงเฟิง)

เย่ไป๋หัวเราะ

“น้องเย่นี่รู้จักฉันดีจริงๆ”

หยวนเกอเริ่มหัวเราะด้วยเช่นเดียวกัน

ในวันต่อมา

เป็นวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ 2016  ซึ่งตรงกับวันที่ 18 เดือน 7 ตามปฏิทินจันทรคติจีน

วันนี้วิทยาลัยทางทหารภาคใต้ได้จัดงานพิธีจบการศึกษาอย่างยิ่งใหญ่

บัณฑิตทั้งหมด 318 คนที่สถานบันสร้างออกมาได้รับยศร้อยตรีในทันที และขึ้นตรงกับกองทัพ

หลังจากจบพิธีมอบรางวัลการเรียนดีเด่นจบ ก็ถึงช่วงเวลาประกาศหน่วยประจำการ

เนื่องจากข้อมูลพวกนี้เป็นความลับในระดับหนึ่ง ทำให้ผลประกาศหน่วยไม่ได้ประกาศอย่างโจ่งแจ้ง และจะบอกเป็นการส่วนตัวกับผู้จบการศึกษาเท่านั้น

หยวนเกอผู้ที่สนิทกับเย่ไป๋ที่สุด ก็ได้เดินเข้ามาหาเป็นคนแรก

หยวนเกอพูดอย่างหงุดหงิด

“ข้าถูกย้ายไปที่ หน่วย 310 เพราะหน่วยงาน 801 ไม่มีความต้องการคนเพิ่มในปีนี้”

“หน่วย 310 ก็ดีไม่ใช่หรอ”

เย่ไป๋ปลอบใจหยวนเกอ และกล่าวต่อ

“นึกดูดีๆ  โปรเจคงานที่หน่วย 301 ทำอยู่คืออะไร”

“เรือพิฆาต!”

หยวนเกอตอบ

“แล้วมันตั้งอยู่ที่ไหน”

เย่ไป๋ถามอีกครั้ง

หยวนเกอตอบทันที

“จะสร้างเรือพิฆาต เพราะงั้นต้องตั้งอยู่ใกล้ทะเล ถ้าจำไม่ผิด คงอยู่ที่ท่าเรือชิงเฉิง”

เย่ไป๋พยักหน้า และถามอีกครั้ง

“ชิงเฉิงเป็นเมืองท่องเที่ยวสุดฮอต ผู้คนต่างหลั่งไหลไปที่นั่น และแน่นอนชายหาดต้องเต็มไปด้วยสาวๆ ในชุดว่ายน้ำสุดเอ็ก”

ขณะที่พูดอยู่ใบหน้าของเย่ไป๋ก็ดูโรคจิตขึ้นเล็กน้อย

เมื่อได้ยินแบบนี้หยวนเกอก็ตระหนักได้ถึงเรื่องนี้

“แบบนี้ก็แจ๋วดิ”

หยวนเกอดูดีใจขึ้นมาทันที และพูดต่อ

“จำได้ว่ามีรุ่นพี่คนหนึ่งบอกฉันว่า พวกเขามักใช้กล้องส่องทางไกล แอบดูสาวๆ บนชายหาด จนตัวแทบซูบผอมเลย”

สีหน้าที่เคยเศร้าหมองของหยวนเกอตอนนี้เต็มไปด้วยความปรารถนา และอดไม่ได้ที่จะถามกลับไป

“แล้วน้องเย่ล่ะ ได้ไปประจำการที่หน่วย 502 ไหม”

เย่ไป๋แสดงท่าทางหัวเสียออกมา

“ไอ้หน่วย 502  บอกว่าไม่ต้องการคนจากวิทยาลัยของเรา เพราะงั้นฉันเลยถูกส่งไปประจำการที่หน่วยออกแบบ 749…”

หน่วย 502 กับ 749 นั้นมีงานเหมือนกัน แต่เย่ไป๋นั้นชอบหน่วย 502 มากกว่า ไม่เพียงเพราะใกล้บ้าน แต่หน่วย 502 ยังมีฐานการผลิตเป็นของตัวเองด้วย

สำหรับ หน่วย 749 นั้นเป็นหน่วยงานใหม่ที่พึ่งก่อตั้งขึ้นยังไม่ถึงสิบปี ทำให้ยังขาดอุปกรณ์หลายอย่าง

หยวนเกอรู้ดีว่าหน่วย 749 เป็นยังไง เขาจึงได้ปลอบใจเพื่อนของเขา

“749 ก็ไม่เลว มันเป็นหน่วยงานทดลองที่จัดตั้งโดยผู้บัญชาการไฟแรงซึ่งจะให้ออกแบบอาวุธใหม่ สำหรับสงครามอนาคต”

“ที่จริงน้องหยวนเป็นคนที่มีความคิดสร้างสรรค์อยู่ตลอดเวลา หน่วยงานนี้น่าจะเหมาะกับน้องหยวนมากกว่า”

เย่ไป๋ถอนหายใจ และตอบ

ตอนแรกที่รู้ว่าหน่วย 749 มันก็ยังดูดีอยู่

แต่หลังจากคิดได้ว่า งานพัฒนาอาวุธและออกแบบใหม่ของหน่วยนั้น มันต่างจากการการออกยุทโธปกรณ์อย่างสิ้นเชิง

ถึงแม้เย่ไป๋อาจจะได้คิดค้นอาวุธใหม่ขึ้นๆ แต่อาวุธพวกนี้จะอยู่แต่ภายในห้องทดลองเท่านั้น ไม่ได้เข้าประจำการที่ไหนเลย

นักออกแบบอาวุธทุกคนก็มักใฝ่ฝันว่า อยากให้อาวุธของตัวเองได้ออกสู่สนามรบสักวัน

เย่ไป๋ส่ายหัว และเลิกคิดถึงเรื่องนี้ไป ยังไงเขาก็ต้องทำตามคำสั่งผู้บังคับบัญชาอยู่แล้ว

“พรุ่งนี้เราจะต้องแยกย้ายกันไปเติบโตแล้ว เพราะงั้นคืนนี้…ไม่เมาไม่เลิก!!”

เย่ไป๋พูดขึ้นอย่างคึงขัง

“ได้เลย วันนี้อ้วกไม่นับ กลับอย่างหมาก็เอา”

หยวนเกอหัวเราะเสียงดัง เขารู้ดีว่าหลังจากวันนี้ไปทั้งคู่จะต้องแยกทางกัน และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาพบเจอกันอีกเมื่อไร

เจ้าหน้าที่ในสายงานต่างๆ จะต้องทำงานและรักษาความลับเป็นอย่างดี เพราะงั้นกิจกรรมต่างๆ จะถูกควบคุม และไม่สามารถไปไหนมาไหนได้ตามที่ต้องการ

แต่ถึงจะเข้มงวดขนาดไหนก็ตาม นักออกแบบทุกคนก็ต่างยึดมั่นใจอุดมการณ์ของตัวเอง และเลือกงานนี้อย่างไม่ลังเล

เพราะไม่มีเด็กผู้ชายคนไหน ที่จะต้านทานกับเล่นของชิ้นใหม่ที่มาทุกวันได้

และทำให้คืนนี้ทั้งคู่ดื่มเหล้ากันจนเมาหัวราน้ำ  ก่อนที่รุ่งเช้าเย่ไป๋จะเก็บของ และเขาแถวเคารพธงชาติ ก่อนเดินทางออกไปจากโรงเรียนนายร้อยแห่งนี้

และทุกๆ ก้าวสองสามก้าวที่เขาก้าวเดิน มักจะหันกลับมามองทุกครั้ง

เขานั้นผูกพันกับสถานที่แห่งนี้มาก เพราะมันเปรียบดั่งถิ่นกินนอน และเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมายในช่วงสี่ปีที่ได้อยู่ที่นี่

แต่นับต่อจากนี้เขาจะต้องย้ายไปอยู่และใช้ชีวิตที่สถานบันวิจัยและออกแบบที่ 749!