บทที่ 42 ถูกหักหลังอีกแล้วหรือ?!

เมื่อเห็นแววตามีเล่ห์นัยของหยิ่นมู่เหยียน ความรู้สึกประหลาดก็ผุดขึ้นในใจเฉินอวี่อย่างเลี่ยงมิได้ สถานการณ์ที่พลิกผันนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของละครที่พวกเขาแสดงร่วมกันไปเสียแล้ว...

และแล้วฉากที่มิมีผู้ใดคาดคิดก็บังเกิด: หยิ่นมู่เหยียนยอมดื่ม "ยาพิษ" ที่เฉินอวี่ส่งให้แต่โดยดี

นางมิได้จู่โจมแม้แต่ตอนที่เฉินอวี่ขยับเข้าไปใกล้?

นางยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้วงั้นหรือ? หรือว่านางทำใจยอมรับมันได้แล้ว?

เฉินอวี่ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า แสร้งทำเป็นป้อนยาให้พลางกระซิบด้วยความรวดเร็วในระดับที่มีเพียงเขาและนางที่ได้ยิน:

"ในขวดนี้คือเลือดต้นกำเนิดที่ท่านเคยให้ข้าไว้ ยามนี้กำลังเสริมคงใกล้จะมาถึงแล้ว หากท่านยังฟื้นตัวมิได้ ทันทีที่พวกมันมาถึง จงจับข้าเป็นตัวประกันเสีย! นั่นจะช่วยถ่วงเวลาให้ท่านได้!"

ประกายตาอันอบอุ่นวาบขึ้นในดวงตาของหยิ่นมู่เหยียน นางอ้าปากรับยาที่เฉินอวี่ป้อนให้อย่างว่าง่าย

นางเลิกมุมผ้าคลุมหน้าขึ้นเล็กน้อย จงใจแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อยจนริมฝีปากสัมผัสถูกปลายนิ้วของเขาอย่างมิได้ตั้งใจ แฝงไปด้วยร่องรอยของการเย้าแหย่

มุมปากของเฉินอวี่กระตุกรัว ผู้คนจ้องมองอยู่ตั้งมากมาย นางยังจะเล่นเช่นนี้อีก...!

ทว่าก็นับว่าโชคดีที่แผ่นหลังของเขาช่วยบังทัศนียภาพเอาไว้ มิเช่นนั้นคงถูกผู้อื่นจับพิรุธได้แน่

ยามที่เข้าใกล้ตัวนาง เฉินอวี่ได้กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงยิ่งนัก เมื่อมองผ่านชุดสีดำที่เปียกชุ่ม เขารู้ดีว่านั่นคือรอยเลือดที่ซึมออกมา มีร่องรอยของคมกระบี่และอาวุธประดับอยู่ตามร่างจากการหลบหนี

เมื่อได้สบตากับเฉินอวี่ในระยะประชิด หยิ่นมู่เหยียนมองเห็นความอาลัยอาวรณ์และความปวดใจในแววตาของเขา หัวใจของนางก็เปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างบอกมิถูก จิตสังหารในดวงตาดอกท้อเลือนหายไปจนสิ้น

หลงเหลือเพียงห้วงวารีแห่งความนุ่มนวลที่จวนจะโอบล้อมตัวเฉินอวี่ไว้ทุกเมื่อ…

ทว่าทันใดนั้น กลิ่นอายอันคมปลาบจนน่าอึดอัดก็พุ่งทะยานแหวกม่านเมฆลงมา เงาร่างสี่สายร่อนลงจากนภากาศ

พวกเขาก็คือสี่อาวุโสขอบเขตวิญญาณทารกแห่งสำนักกระบี่เขียวนั่นเอง!

หัวใจของเฉินอวี่ดิ่งวูบไปถึงตาตุ่ม เขาฟาดเสียงกระซิบอย่างร้อนรน

"บัดซบ! ท่านฟื้นตัวไปถึงไหนแล้ว? หากมิตลอดรอดฝั่งจริงๆ จงรีบจับตัวข้าไว้เพื่อถ่วงเวลาเสีย!"

ใบหน้าของหยิ่นมู่เหยียนเคร่งขรึมลง นางมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ แม้เลือดต้นกำเนิดที่เฉินอวี่เพิ่งป้อนให้จะช่วยต่อลมหายใจได้บ้าง แต่มันมิอาจฟื้นฟูพลังทั้งหมดได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น!

"หยิ่นมู่เหยียน! จงยอมจำนนเสีย แล้วเราจะไว้ชีวิตเจ้า!" อาวุโสฟาง ผู้นำกลุ่มจ้องเขม็งมาด้วยแววตาอันทรงอำนาจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดขาดมิอาจโต้แย้ง

ทันใดนั้น หยิ่นมู่เหยียนก็คว้าคอเฉินอวี่ไว้พลางแค่นยิ้ม "หากข้ามิยอมเล่า? หากพวกท่านกล้าขยับ หึหึ ข้าจะปลิดชีพเจ้าหมอนี่เสีย"

ทุกคนต่างประหลาดใจที่สตรีผู้นี้เปลี่ยนท่าทีได้รวดเร็วเพียงนี้

"อ๊าก! ท่านอาวุโสช่วยศิษย์ด้วย! ข้ายามนี่ยังมิอยากตาย!" เฉินอวี่แผดร้องออกมาได้ถูกจังหวะ แสร้งทำตัวขี้ขลาดตาขาวอย่างสมบทบาท

"อะไรกัน?! ศิษย์น้องเฉินอวี่! เฮ้อ ท่านอาวุโสฟาง เป็นความผิดของข้าเอง ข้าคือคนที่ทำให้ศิษย์น้องเฉินอวี่ต้องเดือดร้อน หากข้ามิปล่อยให้เขาเข้าไปเกลี้ยกล่อมนางมารนั่น เรื่องเช่นนี้คงมิเกิด..."

ศิษย์พี่จางมีสีหน้าขื่นขม ทว่าอาวุโสฟางกลับมิสนใจไยดี ใบหน้าของเขาฉายแววอำมหิต

"ต่อหน้าแผนการใหญ่ของสำนัก การเสียสละย่อมเป็นเรื่องที่เลี่ยงมิได้ เฉินอวี่งั้นหรือ? สำนักกระบี่เขียวจะจดจำการเสียสละของเจ้าไว้ ทุกคน! บุก!"

เฉินอวี่: ???

凸(゜皿゜)

มิใช่สิ... พวกท่าน...?

เฉินอวี่ตระหนักได้ในทันทีว่าตนเองถูกหักหลังอีกแล้ว!

ยังมิทันได้ตั้งสติ สี่อาวุโสขอบเขตวิญญาณทารกก็ลงมือพร้อมกัน พลังปราณมหาศาลถาโถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์จนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว

หยิ่นมู่เหยียนรีบดึงตัวเฉินอวี่ไปไว้ข้างหลัง ใช้พลังของนางเองเป็นโล่กำบัง เส้นไหมเงินพุ่งออกจากมือนาง เข้าต้านรับการจู่โจมที่รุนแรงของสี่อาวุโสอย่างสุดกำลัง

ตู้ม—

หลังสิ้นเสียงกัมปนาท สี่อาวุโสถูกแรงปะทะจนต้องถอยหลังไป ทว่าใบหน้าของหยิ่นมู่เหยียนกลับซีดขาวลงยิ่งกว่าเดิม เลือดสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปาก

นางมาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ การปะทะเมื่อครู่แทบจะสูบพลังปราณที่เหลืออยู่น้อยนิดของนางไปจนสิ้น

"นางมารผู้นี้มิอาจปล่อยให้มีชีวิตรอด มิเช่นนั้นจะเป็นภัยพิบัติมิสิ้นสุด! ศิษย์สำนักกระบี่เขียวฟังคำสั่ง! ตั้งค่ายกลสังหารนางมารผู้นี้เสีย!"

"หยุดนะ!" หยิ่นมู่เหยียนแผดร้องขึ้นกะทันหันจนทุกคนชงัก "ข้ายอมจำนนก็ได้!"

ในยามปกติ อาวุโสขอบเขตวิญญาณทารกพวกนี้เป็นเพียงมดปลวกในสายตานาง

ทว่านางรู้สภาพตนเองดี นางมิอาจทนต่อการรุมจู่โจมได้อีกแล้ว

หากมีเพียงนางคนเดียว นางคงมิกังวล ทว่าเฉินอวี่ยังอยู่ข้างหลังนาง และนางมิมีความกล้าพอที่จะเดิมพันด้วยชีวิตของเขาอีกต่อไป

นางยอมตายได้ ทว่านางมิอาจยอมรับได้หากบุรุษที่พยายามช่วยนางอย่างสุดกำลังต้องมามอดไหม้ไปพร้อมกับนาง

ทว่าอาวุโสผู้นำกลับเพิกเฉยต่อวาจานั้น ไอสังหารพุ่งสูงขึ้น: "ฆ่า!"

ดวงตาของหยิ่นมู่เหยียนแดงฉาน มือของนางรีบประสานอินอย่างรวดเร็ว เลือดหยดลงจากริมฝีปาก นางตัดสินใจในพริบตา: จะเผาผลาญพลังชีวิตเพื่อต้านรับการจู่โจมนี้!

ต่อให้นางต้องบาดเจ็บสาหัสจนตาย นางก็จะปกป้องเฉินอวี่มิให้ได้รับอันตราย!

สีหน้าของเฉินอวี่เคร่งเครียดถึงขีดสุด เมื่อเห็นเลือดที่มุมปากหยิ่นมู่เหยียน เขาก็รู้ว่านางยันมิไหวแล้ว หากเขายังลังเล ทั้งคู่ต้องพินาศลงที่นี่แน่!

มิมีทางให้ถอยกลับอีกแล้ว!

"บัดซบ สำนักกระบี่เขียวเฮงซวยนี่ มิมีใครดีเลยสักคน!"

เฉินอวี่สบถด่าในใจ นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว รวมกับครั้งก่อนหน้านี้ด้วย หากมิใช่เพราะอวี่ซูอี เขาคงมิมีความรู้สึกผูกพันกับสำนักบ้าๆ นี่เลยแม้แต่น้อย!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็อย่ามาโทษว่าเขาอำมหิตแล้วกัน เฉินอวี่ขยับความคิด ยันต์กระบี่ที่อวี่ซูอีเคยมอบให้ก็ปรากฏขึ้นในมือ

มิต้องคิดหน้าคิดหลัง เขาคว้าบ่าหยิ่นมู่เหยียนไว้พลางเอ่ยเสียงต่ำ:

"ปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่ข้าเอง! ยามนี่ยังมิถึงเวลาที่จะต้องแลกชีวิต!"

หยิ่นมู่เหยียนสบเข้ากับดวงตาที่ล้ำลึกของเฉินอวี่ หัวใจของนางสั่นไหวและสัมผัสได้ถึงความมั่นคงอย่างประหลาด

ความสิ้นหวังในวาระสุดท้ายมลายหายไปเกือบสิ้น ความสงบใจอย่างประหลาดเข้าแทนที่

อันที่จริง หากต้องตายไปพร้อมกับเขาเช่นนี้... ก็มิได้แย่นักนะ~

ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจหยิ่นมู่เหยียน นางมองเขาด้วยแววตาที่มีรอยยิ้ม ยามนี้นางมิเกรงกลัวความตายอีกต่อไป

วินาทีที่เฉินอวี่ฉีกยันต์กระบี่ เจตจำนงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดออก! เจตจำนงกระบี่นั้นคมปลาบถึงขีดสุด ราวกับจะแยกฟ้าดินออกจากกัน มันกลายเป็นประกายกระบี่สีเงินขาวพุ่งทะยานเข้าหาพรรพวกสี่อาวุโสและศิษย์โดยรอบในพริบตา!

วึ่บ—

ชั่วขณะที่ประกายกระบี่วาบผ่าน ทุกคนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่บาดลึกเข้าถึงกระดูก

พริบตาเดียว กลุ่มผู้รุมล้อมนับสิบก็ถูกประกายกระบี่ซัดจนกระเด็น เสียงโหยหวนดังระงมไปทั่ว

สี่อาวุโสขอบเขตวิญญาณทารกพยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง ทว่าก็ยังถูกอานุภาพกระบี่กระแทกจนบาดเจ็บสาหัส

อาวุโสฟางที่แข็งแกร่งที่สุดถูกฟันจนแขนซ้ายขาดกระเด็นจากหัวไหล่ อาวุโสอีกสามท่านอยู่ในสภาพสะบักสะบอมคุกเข่าลงข้างหนึ่ง จ้องมองเฉินอวี่ด้วยความหวาดผวา

แม้แต่เฉินอวี่เองก็ยังอึ้ง เขาพอจะรู้ว่าอวี่ซูอีนั้นเก่งกาจ ทว่ามิคิดว่ายันต์กระบี่ของนางจะรุนแรงถึงเพียงนี้!

ประกายกระบี่เพียงครั้งเดียว ทลายวงล้อมคนนับสิบและทำร้ายสี่อาวุโสจนสาหัส!

"เจ้า... เจ้าคนทรยศ! เจ้าบังอาจสมคบคิดกับนางมาร ทำร้ายคนในสำนักเดียวกัน!" อาวุโสฟางกุมหัวไหล่ที่อาบเลือดพลางแผดเสียงตะโกนด้วยโทสะที่สั่นเครือ