ตอนที่ 8 : ใช้ "จุดอ่อนที่สุด" บดขยี้ "จุดแข็งที่สุด" ของเขา ท่าทีเปลี่ยนทันควัน

ตอนที่ 8 : ใช้ "จุดอ่อนที่สุด" บดขยี้ "จุดแข็งที่สุด" ของเขา ท่าทีเปลี่ยนทันควัน

บนลานประลองของทำเนียบยอดฝีมืออัจฉริยะ แสงสว่างค่อยๆ รวมตัว ร่างของลิซาร์ดอนและอวี้หยวนเจิ้นที่หมดสติค่อยๆ เลือนหายไป

บนม่านนภา ข้อความวิจารณ์เกี่ยวกับลิซาร์ดอนปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ดูเหมือนจะแฝงความหมายที่ลึกซึ้งกว่าเดิม

สำนักวิญญาณยุทธ์ วังสังฆราช

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องโถง มีเพียงแสงที่ไหลเวียนจากม่านนภาสะท้อนบนพื้นขัดมัน

ข้อนิ้วของปี๋ปี่ตงที่กำคทากลายเป็นสีขาว รอยร้าวเล็กๆ เงียบเชียบลามออกมาจากจุดที่ฐานคทาสัมผัสพื้น

ใบหน้าที่งดงามของนางไร้ซึ่งความสงบนิ่งและเยือกเย็นเช่นเคย ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่เกือบจะแข็งค้าง และลึกลงไปในดวงตาคือความสั่นไหวที่ไม่อาจปกปิดได้มิด

"การโจมตีครั้งเดียว..." ริมฝีปากของนางขยับเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินเอง "การโจมตีครั้งเดียว ฉีกกระชากกายแท้ของราชามังกรสายฟ้า"

นางเห็นกับตาว่ากรงเล็บมังกรสีน้ำเงินเข้มนั้นฉีกร่างมังกรสายฟ้า ซึ่งกลั่นมาจากพลังการบำเพ็ญเพียรชั่วชีวิตของอวี้หยวนเจิ้นราวกับฉีกกระดาษบางๆ

นั่นไม่ใช่ทักษะ ไม่ใช่กลอุบาย มันคือพลังที่เหนือกว่าอย่างท่วมท้นและเด็ดขาด ระเบิดออกมาด้วยอานุภาพที่น่าสะพรึงกลัว ก้าวข้ามช่องว่างของระดับพลัง

"เบื้องหลังสิ่งนี้..." ปี๋ปี่ตงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาของนางดูเหมือนจะทะลุผ่านม่านนภา มองไปยังดินแดนที่ไม่รู้จักนั้น "มีระบบ... ระบบที่สมบูรณ์และมีประสิทธิภาพสำหรับการพัฒนาและการใช้พลัง... ซึ่งแตกต่างจากพวกเราโดยสิ้นเชิง"

ไม่มีอันตรายหรือคอขวดจากการล่าสัตว์วิญญาณเพื่อหาวงแหวนวิญญาณ ไม่มีข้อจำกัดทางสายเลือดวิญญาณยุทธ์แต่กำเนิด มีเพียงการขัดเกลาผ่านการต่อสู้และการทะลวงระดับตามธรรมชาติอย่างต่อเนื่อง

หาก... หากวิธีการเติบโตนี้สามารถลอกเลียนแบบได้... "หาให้พบ" เสียงของปี๋ปี่ตงดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจน เย็นชา และแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ก้องกังวานในห้องโถงใหญ่ที่ว่างเปล่า ปลุกพรหมยุทธ์เบญจมาศและพรหมยุทธ์มารอสูรวิญญาณที่กำลังตะลึงงันให้ตื่นขึ้น

"ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม" นางหันกลับมามองผู้อาวุโสคู่ใจทั้งสอง ดวงตาสีม่วงฉายแววซับซ้อน ทั้งความปรารถนาอันแรงกล้าและความหวาดหวั่นลึกๆ "จงหาลิซาร์ดอนตัวนั้นให้พบ และ... 'เผ่าพันธุ์' ที่เป็นไปได้ของมัน รวมทั้งสิ่งที่เรียกว่า 'โลกวิญญาณ' นั่นด้วย"

พรหมยุทธ์เบญจมาศ เยว่กวน และพรหมยุทธ์มารอสูรวิญญาณ กุ่ยเม่ย สบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความหนักใจในแววตาของอีกฝ่าย

ติดตามปี๋ปี่ตงมาหลายปี น้อยครั้งนักที่พวกเขาจะเห็นนางเคร่งเครียดเช่นนี้ ถึงขั้นเผยความ... ระแวดระวังต่อภัยคุกคามที่ไม่รู้จัก

"รับทราบ! องค์สังฆราช" พรหมยุทธ์มารอสูรวิญญาณรับคำเสียงแหบพร่า

จักรวรรดิเทียนโต้ว ห้องบรรทมรัชทายาท

เชียนเหรินเสวี่ย ในคราบของเสวี่ยชิงเหอ ไม่อาจรักษามาดรัชทายาทผู้สุภาพอ่อนโยนดั่งหยกที่นางแสดงออกเป็นประจำได้อีกต่อไป

นางยืนนิ่งอยู่กับที่ นัยน์ตาสีทองสะท้อนแสงจากลานประลองที่ค่อยๆ เลือนหายและข้อความวิจารณ์ที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนม่านนภา

"นี่คือ... พลังต่อสู้ของผู้ที่อยู่ท้ายตารางทำเนียบยอดฝีมืออัจฉริยะ? แล้วสัตว์ประหลาดแบบไหนกันที่จะถูกจัดให้อยู่ในอันดับที่สูงกว่านี้?" นางพึมพำคำเหล่านี้ซ้ำๆ อย่างเงียบงัน

ก่อนหน้านี้ นางมั่นใจในพลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดระดับยี่สิบของนาง ภูมิใจในมรดกเทพทูตสวรรค์ของตน

แม้เมื่อม่านนภาปรากฏขึ้น แม้จะกังวลเรื่องการเปิดเผยตัวตน แต่ลึกๆ แล้วนางก็ยังคงมีความรู้สึกเหนือกว่าที่ฝังรากลึกเกี่ยวกับพรสวรรค์และศักยภาพของตนเอง

ทว่า การปรากฏตัวของลิซาร์ดอน โดยเฉพาะการต่อสู้ที่บดขยี้อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดอย่างโหดเหี้ยมนี้ ได้ทำลายความรู้สึกเหนือกว่าของนางจนหมดสิ้น

อายุแปดปี ระดับแปดสิบสาม สิ่งนี้ไม่อาจบรรยายได้ว่าเป็นพรสวรรค์ที่เหนือธรรมดาอีกต่อไป มันขัดต่อเหตุผลทั้งปวง

สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือการต่อสู้ครั้งนี้ ไม่ใช่ชัยชนะที่อาศัยระดับพลังหรือกำลังดิบๆ แต่มันคือชัยชนะของ "ระเบียบวิธีต่อสู้" ที่ซับซ้อนประณีตและเชื่อมโยงกันอย่างไร้รอยต่อ

ตั้งแต่การเลือกเปิดเกม การซ้อนทับสถานะเสริมพลัง การเปลี่ยนร่าง ไปจนถึงการโจมตีที่รุนแรงถึงตาย และคอมโบปิดฉากที่เด็ดขาดไม่ลังเล... ทุกขั้นตอนล้วนสงบนิ่ง มีประสิทธิภาพ และมีเป้าหมายชัดเจน

เมื่อเทียบกับ "ความแข็งแกร่ง" แบบนี้ที่ลิซาร์ดอนแสดงออกมา พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิดระดับยี่สิบที่นางภาคภูมิใจกลับดู... ซีดเซียวและเบาหวิว

นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นที่สูงกว่า แต่เส้นทางหลังจากนั้นล่ะ? วิถีแห่งการต่อสู้? ความเข้าใจและการประยุกต์ใช้พลัง?

ความหนาวเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลังของเชียนเหรินเสวี่ย เป็นครั้งแรกที่นางตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าความแข็งแกร่งอาจมีนิยามและเส้นทางที่แตกต่างกันมากมาย

ระบบวิญญาณจารย์หมื่นปีแห่งทวีปโต้วหลัวดูเหมือนจะไม่ใช่สัจธรรมเพียงหนึ่งเดียว

"โลกใบนั้น..." นางพึมพำ "เป็นไปได้ไหมว่าสิ่งมีชีวิตที่นั่นได้รับการฝึกฝนการต่อสู้เช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก? วิวัฒนาการและทะลวงขีดจำกัดในการต่อสู้จริงอย่างต่อเนื่อง? หากปราศจากพันธนาการของวงแหวนวิญญาณ มันจะสามารถกลายเป็นเทพได้หรือไม่..."

นางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่านั่นคือโลกแบบใด

แต่การมีอยู่ของลิซาร์ดอนเปรียบเสมือนหินก้อนใหญ่ที่โยนลงไปในทะเลสาบที่สงบนิ่ง ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ในใจของนาง และในใจของผู้มีปัญญาเฉียบแหลมทั่วทั้งทวีปโต้วหลัว

เหนือม่านนภา แสงสีทองสงบลง แปรเปลี่ยนเป็นหมอกสีม่วงเข้มทึบที่หมุนวน

ตัวอักษรชุดใหม่ก่อตัวขึ้นภายในหมอก ราวกับเสียงกระซิบจากอีกมิติ

"อันดับที่สิบเก้า : เกงก้า อายุ 7 ปี ระดับการบำเพ็ญเพียร 89"

"ขุมกำลังสังกัด : โลกวิญญาณ"

"คำวิจารณ์ : สิ่งมีชีวิตพิสดารที่กำเนิดจากพลังงานประหลาดและรอยพับของมิติ ภายในร่างบรรจุมิติย่อยที่ขยายตัวได้ไม่สิ้นสุด ติดตามสัตว์เทพมาอย่างยาวนานตั้งแต่เกิด อยู่เคียงข้างจ้าวแห่งเงาสูงสุด คุ้นเคยกับการควบคุมเงา สร้างภาพลวงตา ซ่อนเร้น และลอบโจมตี"

"รางวัล : ความเข้ากันได้กับกฎเกณฑ์แห่งมิติ, การยกระดับเผ่าพันธุ์ขั้นรอง"

"กำลังจะถ่ายทอดประสบการณ์ชีวิตของอัจฉริยะ"

"กำลังสุ่มเลือกคู่ต่อสู้อัจฉริยะ ยิ่งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้แรงกล้า ยิ่งมีโอกาสถูกเลือกสูง"

"ยิ่งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้แรงกล้า ยิ่งมีโอกาสถูกเลือกสูง? น่าสนใจ ถ้าอย่างนั้นข้าจะแทรกแซงสักหน่อย ทดสอบองค์ประกอบของรายนามนี้"

ลู่เฟิงเหลือบมองมังกรยมโลก กิราติน่าเข้าใจความหมาย มันส่งเสียงคำราม และฉากบนท้องฟ้าของโลกกลับด้านก็เปลี่ยนไป

ล็อคเป้าหมายไปที่จักรวรรดิเทียนโต้ว และตู๋กู่ป๋อ

ลู่เฟิงเรียกเกงก้าออกมา เขาดีดนิ้วเปิดรอยแยกมิติ แล้วชี้ไปที่คนข้างในพร้อมกล่าวว่า

"เกงก้า ใช้ท่ายั่วยุใส่มัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เกงก้าก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มซุกซน ยกมือขึ้น แสงสีแดงประหลาดพุ่งออกไปตามรอยแยกมิติ

ท่ายั่วยุพุ่งเข้าใส่ตู๋กู่ป๋อที่กำลังจ้องมองรายนามอย่างเหม่อลอยอย่างแม่นยำ

เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของตู๋กู่ป๋อแดงก่ำขึ้นทันที ราวกับมีอาการ 'ของขึ้น' อย่างเห็นได้ชัด กลิ่นอายรอบตัวพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง

"ดี ถ้าเจ้าเจอมันจริงๆ ในภายหลัง พยายามอย่าใช้ท่าประเภทผี คู่ต่อสู้เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์สายพิษ อย่าเผลอเล่นจนมันตายซะล่ะ ใช้ธาตุพิษรับมือ สู้แบบ 'ใช้กลยุทธ์'"

"ใช้ 'จุดอ่อนที่สุด' ของเจ้า บดขยี้ 'จุดแข็งที่สุด' ของเขาซะ"

ลู่เฟิงตบหัวเกงก้า

เกงก้าพยักหน้าอย่างตื่นเต้น แค่เล่นสนุกไม่ใช่หรือ? นั่นเป็นสิ่งที่มันถนัดที่สุดอยู่แล้ว

จักรวรรดิเทียนโต้ว ภายในลานบ้านแห่งหนึ่ง

"พรสวรรค์ช่างน่ากลัวจริงๆ มังกรเฒ่านั่นแพ้ง่ายดายขนาดนั้นเชียวหรือ? นี่คืออัจฉริยะที่แท้จริงสินะ?"

ตู๋กู่ป๋อมองดูรายนามแล้วถอนหายใจ

ข้างกายของเขา ตู๋กู่เยี่ยน นึกถึงภาพราชามังกรสายฟ้าถูกฉีกกระชาก ยังคงรู้สึกหวาดกลัวไม่หาย "ท่านปู่ ท่านห้ามมีความคิดที่จะขึ้นไปบนรายนามเพื่อแย่งชิงรางวัลเด็ดขาดนะคะ"

"ระดับ 95 ยังแพ้อย่างอนาถขนาดนั้น เกงก้า 7 ขวบ ระดับ 89 ตัวนี้จะต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าแน่นอน"

ตู๋กู่ป๋อหัวเราะลั่น "จะเป็นไปได้ยังไง? ปู่ของเจ้ายังรู้จักประมาณตน รายนามแบบนั้นเป็นของอัจฉริยะที่แท้จริง ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะไปโลภอยากได้"

เมื่อเห็นว่าปู่ของนางไม่ดื้อดึงและรู้ว่าไม่ได้โกหก ตู๋กู่เยี่ยนจึงกล่าวว่า "ดีแล้วค่ะ..."

แต่ในวินาทีถัดมา ตู๋กู่ป๋อกลับเปลี่ยนท่าทีในทันที เขาแค่นเสียงเย็นชา

"แต่เจ้าอ้วนดำนี่ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษ มังกรเฒ่านั่นยังกล้าขึ้นไป? ทำไมข้าจะขึ้นไม่ได้?"

"ข้ายิ่งดูยิ่งไม่สบอารมณ์เจ้าอ้วนดำม่วงนี่ ถ้าข้ามีโอกาส ข้าจะสั่งสอนบทเรียนให้มันหลาบจำแน่นอน!"

ตู๋กู่เยี่ยน ???!!!

จบตอน