ตอนที่ 16 มหาปราชญ์สติแตก! การสำรวจพลังวิญญาณ!

ตอนที่ 16 มหาปราชญ์สติแตก! การสำรวจพลังวิญญาณ!

ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ตอนนี้เจ้าควรจะเรียกข้าว่า... มหาปราชญ์

น้ำเสียงของอวี้เสี่ยวกังราบเรียบ

เมื่อได้ยินดังนั้น ถังเฮ่าอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายหน้า

ตาแก่มังกรนั่นไปทำอีท่าไหน ถึงได้เบ่งตัวอย่างเจ้าออกมาได้

ในอดีต สามสำนักฝ่ายบนมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน เพื่อร่วมกันเผชิญหน้ากับภัยคุกคามจากสำนักวิญญาณยุทธ์ที่เพิ่มมากขึ้น ดังนั้นศิษย์ของทั้งสามตระกูลจึงค่อนข้างคุ้นเคยกันดี

ถังเฮ่ายังจำหมูบนแท่นปลุกวิญญาณที่สร้างความตกตะลึงให้ผู้ชมทั้งสนามในตอนนั้นได้แม่นยำ

ต่อมาได้ข่าวว่าเด็กคนนี้ตีพิมพ์ทฤษฎีการวิจัยวิญญาณยุทธ์จนเป็นที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง ทำให้เขารู้สึกชื่นชมขึ้นมาบ้าง

ไม่นึกเลยว่าจะเป็นแค่ตัวตลกหิวแสงที่แสวงหาชื่อเสียงจอมปลอม

เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่ แค่คนขี้ขลาดที่ปิดหน้าปิดตา มีสิทธิ์อะไรมาหยามเกียรติข้า!

สีหน้าของอวี้เสี่ยวกังเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ตะคอกถามกลับ

คำพูดของชายลึกลับตรงหน้าแทงใจดำเขาเข้าอย่างจัง

ข้าก็แค่เหยื่อที่เกือบจะซวยเพราะทฤษฎีมั่วซั่วของเจ้าน่ะสิ

ถังเฮ่าหยิบแส้ออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณ

สายตาของเขามองไปที่กองเอกสารประวัตินักเรียนบนโต๊ะ ซึ่งล้วนถูกกากบาทสีแดงทับไว้

ดวงตาของเขาพลันแหลมคมขึ้นอย่างน่ากลัว

ใบหน้าของอวี้เสี่ยวกังมืดครึ้ม ตวาดเสียงแข็ง เจ้าคิดจะทำอะไร

เจ้าเคยศึกษาระบบการฝึกฝนวิญญาจารย์บ้างหรือเปล่า ถึงกล้ามาวิจารณ์ทฤษฎีของข้า

อะไรคือทฤษฎีมั่วซั่ว ชัดเจนว่าเป็นเพราะนักเรียนพวกนี้ไร้พรสวรรค์ต่างหาก!

เกือบจะ? นั่นหมายความว่ายังไม่เกิดขึ้นใช่ไหม แล้วเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาด่วนสรุป!

ต่อให้เกิดขึ้นจริง นั่นก็พิสูจน์ได้แค่ว่าลูกของเจ้าไม่มีพรสวรรค์ มันเกี่ยวอะไรกับทฤษฎีของข้าด้วย!

ยิ่งพูด อวี้เสี่ยวกังก็ยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ดวงตาแดงก่ำ จ้องมองชายลึกลับพลางหายใจหอบฮักเหมือนวัวคลั่ง

ทฤษฎีที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจวิจัยมาหลายสิบปี

คนนอกมีสิทธิ์อะไรมาตั้งข้อสงสัย

ต่อให้เป็นวิญญาจารย์ระดับสูงแล้วยังไง อย่างมากข้าก็แค่ตาย!

อวี้เสี่ยวกังยืดคอแข็ง ตั้งมั่นที่จะพลีชีพเพื่อวิชาการ

คำพูดพรั่งพรูออกมาดุจปืนกล

ทำเอาถังเฮ่าถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ในเรื่องฝีปาก อวี้เสี่ยวกังนี่แหละคือระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ตัวจริง เขาเทียบไม่ติดฝุ่นเลย

โชคดีที่ข้าพอจะมีวรยุทธ์อยู่บ้าง

ถังเฮ่าแค่นเสียงเย็น แล้วหวดแส้ออกไป

เพียะ! อวี้เสี่ยวกังร้องโหยหวน ตัวลอยกระเด็นไปด้านหลัง

ถังเฮ่าถลกแขนเสื้อแล้วเดินดุ่มๆ เข้าไป

แม้เขา ถังเฮ่า จะเป็นคนไร้ค่าที่ทิ้งโอกาสดีๆ ไปเหมือนกัน

แต่อย่างน้อยเขาก็รู้จักละอายใจ! เขายังมียางอาย!

แต่เจ้าหัวเกรียนตรงหน้านี่ ชี้แนะนักเรียนผิดๆ แล้วยังมาพล่ามหน้าตาเฉย ไร้ยางอายสิ้นดี!

วันนี้ เขาต้องสั่งสอนไอ้แก่บัดซบนี่ให้เข็ดหลาบ

แส้แล้วแส้เล่าฟาดลงไป อวี้เสี่ยวกังกลายเป็นลูกข่างหมุนติ้ว ร้องโอดโอย

ถังเฮ่าควบคุมแรงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้อวี้เสี่ยวกังเจ็บลึกถึงเนื้อถึงกระดูกแต่ไม่ถึงตาย

หลังจากสำนักฮ่าวเทียนกลับมายิ่งใหญ่ในอนาคต พวกเขายังต้องรับมือกับตระกูลราชามังกรสายฟ้าอยู่

แน่นอนว่าเขาฆ่ามันไม่ได้

กว่าผู้อำนวยการโรงเรียนนั่วติงและกลุ่มอาจารย์จะรีบมาถึงเพราะเสียงเอะอะ

ในที่เกิดเหตุก็เหลือเพียงแส้ยาวเส้นหนึ่ง กับชายหัวเกรียนที่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีรอยแส้เต็มตัว

เสี่ยวกัง เจ้า... เจ้าชอบเล่นแบบนี้เหรอเนี่ย

อี๋ น่าเกลียดชะมัด... อายุขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักทำตัวให้เหมาะสม

จุ๊ จุ๊ จุ๊ อย่าพูดไป อย่าพูดไป มหาปราชญ์รักษารูปร่างได้ดีทีเดียว

ดวงตาของอวี้เสี่ยวกังลุกเป็นไฟ พูดบ้าอะไรกัน ข้าเพิ่งถูกคนลอบทำร้าย

เขาทำร้ายเจ้ายังไง

เขาใช้แส้ฟาดข้าทีละครั้งๆ ทำให้ข้าหมุนติ้วๆ ไม่หยุด

เจ้าหมายความว่ามีคนลอบเข้ามาหาเจ้าตอนดึกเพื่อเอาแส้หนังมาฟาดเจ้าให้หมุนเล่น? แถมยังตั้งใจออมแรงไม่ให้เจ้าเป็นอันตรายด้วยงั้นรึ? ผู้อำนวยการนั่วติงขมวดคิ้ว

ถึงจะน่าเหลือเชื่อ แต่เรื่องมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

แน่นอนว่าอวี้เสี่ยวกังย่อมไม่เปิดเผยรายละเอียดมากกว่านี้

พรืด~ อาจารย์ชายคนหนึ่งกลั้นขำไม่อยู่

อวี้เสี่ยวกังตาแดงก่ำ ขำอะไร

ข้าแค่นึกถึงเรื่องดีๆ น่ะ เมียข้าเพิ่งคลอดลูกวันนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า

ฮึ่ม!

อวี้เสี่ยวกังทำหน้าบึ้งตึง ผู้อำนวยการนั่วติง ข้าสงสัยว่ามีคนในเป็นไส้ศึก ช่วยตรวจสอบให้ละเอียดด้วย

พรืด~ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! อาจารย์ห้าหกคนที่ล้อมรอบอยู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป

อวี้เสี่ยวกังโกรธจนควันออกหู หายใจแรงเหมือนวัว ข้าทนพวกเจ้ามานานแล้วนะ ขำอะไรกันนักหนา

เมียพวกข้าก็เพิ่งคลอดลูกเหมือนกัน ฮ่าฮ่าฮ่า

อวี้เสี่ยวกังสติแตก เมียพวกเจ้าคลอดลูกวันเดียวกันหมดเลยเหรอ

พวกเราใช้เมียคนเดียวกัน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~

อวี้เสี่ยวกังชี้ไปที่อาจารย์หญิงคนหนึ่ง เจ้าก็ใช้เมียคนเดียวกันกับพวกมันด้วยเหรอ

ใช่ ข้าเป็นไบฯ เว้ย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~

ไอ้เ-ี้ย! อวี้เสี่ยวกังสติหลุดกระเจิง...

ตื่นได้แล้ว เสียวอู่

เส้นผมยาวสีน้ำเงินเข้มทิ้งตัวลงถึงเอว ดวงตาใสกระจ่างดุจไพลิน

เสียวอู่ยิ้มอย่างเอ็นดู ซานเหนียง เจ้าน่ารักจังเลย~

นับตั้งแต่ดูดซับวงแหวนวิญญาณแรก สีผมและสีตาของถังซานเหนียงก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มเหมือนหญ้าเงินครามโดยสมบูรณ์ ทำให้นางดูเหมือนภูตแห่งป่า

เสียวอู่ รีบลุกจากเตียงได้แล้ว

พี่ใหญ่บอกว่าวันนี้จะพาพวกเราไปฝึก ยืนอรหันต์

ถังซานเหนียงเร่งเร้า

การยืนอรหันต์ เป็นหนึ่งในทักษะพื้นฐานของวิชาเสวียนเทียน แต่ก่อนหน้านี้ถังซานเหนียงไม่ได้เน้นหนักด้านนี้ สำหรับนาง วิชาเสวียนเทียนเป็นเพียงส่วนเสริมสำหรับใช้อาวุธลับ

แต่ตอนนี้เมื่อพี่ชายขอร้อง นางย่อมไม่กล้าละเลย

เสียวอู่ลุกขึ้นนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิง ขยี้ตาที่งัวเงีย

อือ~ ก็ได้

นางพึมพำเสียงอู้อี้ ก่อนจะยอมคลานลงจากเตียงในที่สุด

ผ่านมาหนึ่งสัปดาห์แล้วที่นางมาอยู่กับครอบครัวนี้

เสียวอู่เริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตมนุษย์ทีละน้อย

นางเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้า แปรงฟัน มัดผมเป็นเปียแมงป่อง แล้วเดินออกจากห้อง

พี่ใหญ่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ

เด็กหนุ่มรูปงามผมดำถือหม้อโจ๊กร้อนๆ เดินสวนมา เสียวอู่จึงทักทายเสียงหวาน

ถังอินยิ้มตอบ อรุณสวัสดิ์ มากินข้าวสิ

ความจริงแล้ว เขาและเสี่ยวซานเหนียงไปเก็บไอสีม่วงยามเช้ากลับมาเรียบร้อยแล้ว

เสียวอู่นิสัยขี้เกียจสันหลังยาว

ให้นางตื่นเช้าแทบจะเป็นไปไม่ได้ เขาเลยสอนนางแค่วิชาเสวียนเทียนเท่านั้น

ถังอินเดิมทีคิดว่าถังซานเหนียงจะคัดค้านเรื่องสอนวิชาเสวียนเทียนให้เสียวอู่

ที่ไหนได้ แม่สาวคนนี้กลับใจกว้างอย่างคาดไม่ถึง

นางไม่มองเสียวอู่เป็นคนนอกเลยสักนิด

กลับกลายเป็นถังเฮ่าเสียอีกที่ดูเหมือนคนนอก...

หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ ถังซานเหนียงและเสียวอู่เก็บจานชามไปล้าง ส่วนถังอินเดินไปหลังบ้าน

สัปดาห์นี้ เขาเคลียร์พื้นที่ว่างเล็กๆ หลังบ้านไว้สำหรับฝึกฝนประจำวัน

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนกว่าโรงเรียนนั่วติงจะเปิดเทอม

เขาไม่ได้คิดจะปล่อยเวลาให้เสียเปล่า

ทุกวันเขาจะไปยืมหนังสือจากสาขาย่อยสำนักวิญญาณยุทธ์นั่วติงมาอ่าน

การฝึกตีเหล็กประจำวันก็ไม่เคยหยุด กระบวนการใช้วิชาค้อนวายุสะบั้นปั่นป่วนสร้างแรงสะท้อนกลับ ช่วยขัดเกลาร่างกายและกระดูกอย่างมาก ทำให้ถังอินรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน

การพัฒนาตัวเองเป็นสิ่งสำคัญ แต่การฝึกฝนของน้องสาวและเสียวอู่ก็ละเลยไม่ได้เช่นกัน

หลังจากเคลียร์พื้นที่เสร็จ ถังอินก็เริ่มจัดตารางการฝึก ยืนอรหันต์ แบบพิเศษให้น้องสาวทั้งสองทันที

เพราะในชาติที่แล้วไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ การวิจัยเรื่องเทคนิคของผู้คนจึงพัฒนาไปจนถึงขีดสุด

ในขณะที่โลกโต้วหลัว 1 การฝึกฝนและการต่อสู้ของวิญญาจารย์มักจะพึ่งพา พรสวรรค์, วงแหวนวิญญาณ, และ ทักษะวิญญาณ

ตัวอย่างเช่น หญ้าเงินครามมีความสามารถในการเติบโตและพันธนาการโดยธรรมชาติ แต่กลับต้องไปปลุกทักษะวิญญาณ พันธนาการ ขึ้นมา

และเมื่อปลุกทักษะวิญญาณ พันธนาการ ได้แล้ว ก็สามารถควบคุมการยืดขยายของหญ้าเงินครามได้อย่างง่ายดาย แล้วทำไมถึงไม่สานมันเป็นใยแมงมุมหรือกรงขังล่ะ?

ดังนั้น ทักษะวิญญาณแรกๆ ที่ถังซาน (ในต้นฉบับ) ปลุกขึ้นมาจึงดูเหมือนของเด็กเล่น

ถังอินรู้สึกว่าเหตุผลที่อวี้เสี่ยวกังคิดไม่ได้ ไม่ใช่เพราะเขาโง่เง่าไปซะทีเดียว

แต่เป็นเพราะวิญญาจารย์ไม่เคยพัฒนาการควบคุมพลังวิญญาณให้ละเอียดอ่อน การใช้งานวิญญาณยุทธ์จึงต้องพึ่งพาทักษะวิญญาณที่ปลุกขึ้นมาเท่านั้น

อาจกล่าวได้ว่าพวกเขามัวแต่แหงนหน้ามองดาว จนลืมดูเท้าตัวเองที่ยืนอยู่บนพื้นดิน

เพราะต้นกำเนิดของทักษะวิญญาณและวิญญาณยุทธ์ ท้ายที่สุดแล้วก็คือ พลังวิญญาณ นั่นเอง!

จบตอน