ตอนที่ 11 ห้องลับ

ตอนที่ 11 ห้องลับ

ริมทะเลสาบเทพสมุทร รัศมีร้อยเมตรรอบบริเวณนั้นได้เปลี่ยนสภาพกลายเป็นโลกแห่งน้ำแข็งและหิมะ

บนสนามหญ้าสีเขียวขจีริมทะเลสาบ ชายหนุ่มและหญิงสาวนอนหลับสนิทห่างกันสองสามเมตร

สำหรับฮั่วอวี่เฮ่า เขาเลิกนอนหลับแบบปกติและใช้การนั่งสมาธิแทนมานานแล้ว

จากทิศทางของทะเลสาบเทพสมุทร เงาร่างกว่าสิบสายเหาะพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"นี่มัน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

ผู้นำกลุ่ม ชายชราในชุดขาว เดินเข้ามาหาฮั่วอวี่เฮ่าและหม่าเสี่ยวเถา เมื่อมองดูทั้งสองที่นอนหลับอยู่ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น

เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไป ใช้พลังวิญญาณตรวจสอบร่างกายของทั้งคู่

"เป็นไปได้ยังไง? ไฟอสูรของเสี่ยวเทาสงบลงแล้ว"

ชายชราหันไปมองฮั่วอวี่เฮ่าที่อยู่ข้างๆ คิ้วยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม

มีพลังธาตุน้ำแข็งที่บริสุทธิ์มากกระจายอยู่รอบบริเวณ แต่ไฟอสูรของหม่าเสี่ยวเถาไม่ได้ถูกกดข่มด้วยพลังธาตุน้ำแข็งนี้

เขายังไม่สัมผัสถึงพลังธาตุน้ำแข็งใดๆ จากตัวนักเรียนรุ่นน้องคนนี้เลย

แปลก แปลกมาก

"อาจารย์หลี่ พานักเรียนรุ่นน้องคนนี้ไปห้องพยาบาลของโรงเรียน เขาแค่ใช้พลังวิญญาณจนหมดแล้วเป็นลมไป"

แต่พอพูดจบ ชายชราก็รู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง

"ช่างเถอะ ข้าจะพาเขากับเสี่ยวเทากลับไปเอง"

ทันทีที่พูดจบ เขาก็หิ้วปีกทั้งสองคนคนละข้าง กลายร่างเป็นลำแสงสีขาวพุ่งหายไปในส่วนลึกของทะเลสาบเทพสมุทร

ในทะเลจิตสำนึก ฮั่วอวี่เฮ่ามองภาพเหตุการณ์ภายนอกที่อี้ไหลเค่อฉายให้ดู พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

เรื่องนี้เกินความคาดหมายของเขาไปไกล

เขาเคยคิดว่าสื่อไหลเค่อจะตาถั่วเหมือนในต้นฉบับเสียอีก

"ท่านอาจารย์ ช่วงว่างๆ นี้ ช่วยสอนการควบคุมพลังจิตให้ผมต่อหน่อยครับ"

...

ในห้องลับบนเกาะกลางทะเลสาบเทพสมุทร หญิงสาวชุดแดงค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง บิดขี้เกียจ เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่งดงามบาดตา

"โอ๊ย สบายตัวจัง รู้สึกสดชื่นสุดๆ ไปเลย"

เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เธอกระชากหน้ากากออก มองไปรอบห้องลับที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

ในห้องลับ นอกจากชายชราชุดขาวแล้ว ยังมีเด็กหนุ่มนอนอยู่บนเตียงตรงมุมห้อง

เหมือนนึกอะไรได้ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป และกำลังจะเข้าไปดูอาการของเด็กหนุ่ม

"เสี่ยวเทา ไม่ต้องห่วง อาการเขาดีมาก อาจารย์ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว นักเรียนฝ่ายนอกคนนี้มีร่างกายแข็งแรงดี แม้พลังวิญญาณจะต่ำไปหน่อย แต่พลังจิตกลับเหนือกว่าพลังวิญญาณถึงสองขั้นใหญ่ น่าจะเป็นวิญญาจารย์สายจิตวิญญาณ ถือเป็นดาวรุ่งที่น่าจับตามองสำหรับศาลาเทพสมุทรเลยล่ะ"

"เสี่ยวเทา จำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากเธอพุ่งออกจากทะเลสาบเทพสมุทร?"

หม่าเสี่ยวเถาส่ายหน้าอย่างมึนงง

"ข้าจำได้แค่ว่าเห็นสีแดงเต็มไปหมด แล้วก็ปวดหัวแทบระเบิด พอเริ่มทุเลาลง ก็รู้สึกเหมือนมีพลังอ่อนโยนบางอย่างมาปลอบประโลม ทำให้ไฟอสูรไม่คุ้มคลั่งอีก แล้วข้าก็หมดสติไป"

"ตื่นมาอีกที ก็มาอยู่ที่นี่แล้ว"

ชายชราชุดขาวขมวดคิ้ว เดินเข้ามาหาเธอ

"ไฟอสูรสงบลงเองได้ยังไง? อาจารย์เพิ่งตรวจดู ไฟอสูรของเธอสงบลงมากจริงๆ แต่มันไม่มีเหตุผลเลย! ตอนที่อาจารย์กับอาจารย์ศาลาเทพสมุทรคนอื่นไปถึง เธอกับนักเรียนคนนี้อยู่ใกล้กันมาก สลบไปทั้งคู่ รอบๆ มีพลังธาตุน้ำแข็งที่รุนแรงและบริสุทธิ์มาก แต่ในตัวเธอกลับไม่มีร่องรอยของไอเย็นเลย ไฟอสูรของเธอไม่ได้ถูกกดข่มด้วยธาตุน้ำแข็งแน่นอน"

"ธาตุน้ำแข็งในที่เกิดเหตุดูเหมือนจะแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ส่วนสาเหตุ อาจารย์จนปัญญาจริงๆ"

ฮั่วอวี่เฮ่าที่ดูเหมือนหลับอยู่ใกล้ๆ กำลังดูอาจารย์และศิษย์ในห้องลับขบคิดหาคำตอบผ่านการถ่ายทอดสดของอี้ไหลเค่อในทะเลจิตสำนึก

"ท่านอาจารย์ คิดว่าเขาจะเดาถูกไหมครับ?"

อี้ไหลเค่อครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "พูดยาก คนที่มีกลิ่นอายแห่งแสงสว่างผู้นั้น แสงสว่างของเขาไม่บริสุทธิ์เอาเสียเลย การบำเพ็ญเพียรมาถึงระดับนี้ได้น่าจะเป็นเพราะพรสวรรค์ล้วนๆ คงมีความเข้าใจในแก่นแท้ของพลังน้อยมาก เขาคงเดาไม่ถูกหรอก"

"ศิษย์ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันครับ"

...

"เสี่ยวเทา จนกว่าจะหาวิธีระงับไฟอสูรของเธอได้ จำไว้ ห้ามบำเพ็ญเพียรอีกเด็ดขาด!"

หม่าเสี่ยวเถาเงียบไปนาน

ชายชราชุดขาวถอนหายใจ หันมองฮั่วอวี่เฮ่าที่หลับสนิทอยู่บนเตียง

"นักเรียนฝ่ายนอกคนนี้ชื่อฮั่วอวี่เฮ่า เป็นวิญญาจารย์ที่อาจารย์มู่จินจากฝ่ายนอกไปเจอที่เมืองสื่อไหลเค่อและรับเข้ามาเป็นกรณีพิเศษ ตระกูลของมู่จินกับพันธมิตรสื่อไหลเค่อของเรามีความสัมพันธ์กันมากว่าพันปี ไว้ใจได้ จากการตรวจสอบของโรงเรียน เด็กคนนี้เป็นเด็กกำพร้า มีวิญญาณยุทธ์ร่างกายระดับสูง ศักยภาพสูงมาก และวิญญาณยุทธ์ก็น่าศึกษา เขาถูกบรรจุอยู่ในรายชื่อผู้ได้รับการส่งเสริมของฝ่ายนอกแล้ว"

"พอเขาตื่น ก็ขอโทษเขาซะ ทางโรงเรียนจะชดเชยให้เขาอย่างเหมาะสม"

"เพียงแต่อาจารย์ยังไม่รู้ว่าพลังธาตุน้ำแข็งในที่เกิดเหตุมาจากไหน"

ขณะพูด ชายชราชุดขาวเห็นขนตาของฮั่วอวี่เฮ่าขยับไหว จึงหยุดพูดทันที

ฮั่วอวี่เฮ่าลุกขึ้นนั่งอย่าง 'มึนงง' มองซ้ายมองขวาอย่างระแวง

"ที่... ที่นี่ที่ไหน!"

ชายชราชุดขาวปั้นยิ้มอ่อนโยน

"นักเรียนฮั่วอวี่เฮ่า ข้าคือคณบดีเหยียนเส้าเจ๋อ คณบดีฝ่ายวิญญาณยุทธ์ของสื่อไหลเค่อ"

"คะ... คณบดี!"

ฮั่วอวี่เฮ่ารีบลงจากเตียงและคำนับคณบดี

"คารวะคณบดีเหยียน"

คณบดีเหยียนรับไหว้

เมื่อเห็นท่าทีตื่นตระหนกของฮั่วอวี่เฮ่า คณบดีเหยียนก็พยักหน้าในใจ

อืม นักเรียนที่เทิดทูนเกียรติของสื่อไหลเค่ออีกคนสินะ

"นักเรียนฮั่วอวี่เฮ่า นี่คือรุ่นพี่ศาลาเทพสมุทรของเจ้า หม่าเสี่ยวเถา"

คณบดีเหยียนชี้ไปที่หญิงสาวชุดแดงด้านหลัง

ฮั่วอวี่เฮ่าขมวดคิ้ว คณบดีเหยียนสังเกตสีหน้าเขาอย่างละเอียด แล้วกล่าวว่า "หม่าเสี่ยวเถาเป็นศิษย์ของข้า เนื่องจากวิญญาณยุทธ์ของนางทำให้นางควบคุมตัวเองไม่ได้และเกือบทำร้ายเจ้า เป็นความผิดของข้าในฐานะอาจารย์ โปรดอภัยให้ด้วย"

"อ่า เรื่องนี้ ไม่เป็นไรครับ..."

"นักเรียนฮั่วอวี่เฮ่า โรงเรียนเรายุติธรรมเสมอ สำหรับเหตุการณ์นี้ ทางโรงเรียนจะชดเชยให้เจ้าอย่างน่าพอใจแน่นอน เจ้าจะไม่เจ็บตัวฟรี"

เปลี่ยนน้ำเสียงเล็กน้อย คณบดีเหยียนถามต่อ "นักเรียนฮั่วอวี่เฮ่า อาจารย์อยากรู้ว่า ตอนที่เจ้าเจอหม่าเสี่ยวเถา มีคนอื่นอยู่ด้วยไหม? ไม่อย่างนั้นทำไมพวกเจ้าถึงสลบไปทั้งคู่?"

ฮั่วอวี่เฮ่าเหลือบมองหม่าเสี่ยวเถาที่กำลังจ้องเขาเขม็ง หลังจากหลบสายตาอันร้อนแรงของเธอ เขาก็กล่าวว่า "ผมสลบไปน่าจะเพราะพลังวิญญาณหมด ส่วนรุ่นพี่สลบไปน่าจะเป็นผลจากทักษะวิญญาณของผมครับ"

"ทักษะวิญญาณ?"

คณบดีเหยียนเลิกคิ้ว

ตอนหม่าเสี่ยวเถาคลุ้มคลั่ง พลังต่อสู้แทบจะเทียบเท่ามหาปราชญ์วิญญาณ ฮั่วอวี่เฮ่าบอกว่าทักษะวิญญาณของเขาทำให้หม่าเสี่ยวเถาสลบงั้นหรือ? มันจะเป็นไปได้ยังไง?

"ทักษะวิญญาณแรกของเจ้าคืออะไร? สายโจมตีหรือ?"

"เปล่าครับ เป็นทักษะวิญญาณสายสนับสนุน"

"ทักษะวิญญาณสายสนับสนุน?"

คณบดีเหยียนครุ่นคิด

"ขอลองสัมผัสหน่อยได้ไหม?"

"ได้ครับ"

วิญญาณยุทธ์เนตรวิญญาณของฮั่วอวี่เฮ่าปรากฏขึ้น วงแหวนวิญญาณสีเหลืองสว่างวาบ คลื่นพลังจิตพุ่งเข้าใส่คณบดีเหยียน

แต่จิตวิญญาณของคณบดีเหยียนกว้างใหญ่ไพศาลเกินกว่าที่ระดับพลังปัจจุบันของฮั่วอวี่เฮ่าจะสั่นคลอนได้

คณบดีเหยียนสัมผัสได้ถึงพลังจิตนี้โดยธรรมชาติ และปล่อยให้พลังจิตของฮั่วอวี่เฮ่าเข้าถึงตัวเขา

จบตอน