ตอนที่ 10 ปีศาจเพลิง

ตอนที่ 10 ปีศาจเพลิง

ในห้องพัก หวังตงนอนแผ่หราอยู่บนเตียง รู้สึกหมดเรี่ยวแรงทั้งกายและใจ

เหนื่อยชะมัด

วิ่งมาทั้งวัน สำหรับคนที่ไม่เคยวิ่งอย่างนาง รู้สึกเหมือนตาจะลายเห็นภาพมืดดับ

อยากจะลาออกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไม่รู้ทำไม พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความโหยหาในเกียรติยศของสื่อไหลเค่อ

แปลกจริง เมื่อกี้ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชุ่มเหงื่อออก ทำไมรู้สึกเหมือนมีใครแอบมอง? หรือจะคิดไปเองนะ?

...

ในขณะเดียวกัน ณ แดนเทพ

เทพสมุทรผู้บริสุทธิ์และสูงส่งยิ้มแย้ม ทักทายเทพองค์อื่นตามมารยาท แล้วจึงหันกลับมาจดจ่อกับทวีปโต้วหลัว

ทวีปโต้วหลัวคือส่วนสำคัญในแผนการหมื่นปีของเขา จะเกิดความผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด

"อะไรกัน?!"

ทันใดนั้น ดวงตาของถังซานก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน หายใจหอบถี่ราวกับวัวคลั่ง

"บัดซบ ผ่านไปแค่ไม่กี่วันบนทวีปโต้วหลัว ทำไมทุกอย่างถึงหลุดการควบคุมไปหมด? บุตรแห่งโชคชะตาไม่ได้เข้าสำนักถัง แถมยังไม่ได้เจออู่ถงอีก!"

ใบหน้าของถังซานดำคล้ำลงเรื่อยๆ พลังเทพสีน้ำเงินเข้มส่องประกายในดวงตา

"แผนการราชันย์เทพของข้าต้องกลับเข้าสู่ร่องรอยเดิมให้ได้!"

"พลิกสถานการณ์ซะ ลูกพ่อ!"

...

หอพักนักเรียนใหม่โรงเรียนสื่อไหลเค่อ ห้องของหวังตง

หวังตงนอนหลับตัวงอ สัญลักษณ์ตรีศูลสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นที่หน้าผากแล้วก็เลือนหายไป...

หลังจากตื่นนอน ฮั่วอวี่เฮ่าก็ล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวไปกินข้าวและเข้าเรียน

เขาวางแผนว่าจะลองไปเสี่ยงดวงที่ทะเลสาบเทพสมุทรในช่วงพักวันนี้

เดิมทีมีแค่หนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันเป็นตัวช่วย เขายังรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่ตอนนี้มีผู้อาวุโสอี้อยู่ด้วย เรื่องนี้ก็ถือว่าสบายหายห่วง

นี่คือโอกาสที่เขาจะได้แสดงพรสวรรค์ให้เบื้องบนของสื่อไหลเค่อเห็นอย่างสมเหตุสมผล

การได้รับความสนใจจากเบื้องบน ได้รับการฝึกฝน และเร่งความเร็วในการพัฒนา พรสวรรค์และความแข็งแกร่งของเขาจะเทียบเท่ากับสถานะในสื่อไหลเค่อ

ฮั่วอวี่เฮ่ามั่นใจว่ามู่เอินที่ไร้ผู้สืบทอด จะต้องกระหายในตัวอัจฉริยะมากแค่ไหน!

หลังจากเรียนภาคเช้าเสร็จ ฮั่วอวี่เฮ่าก็เดินทอดน่องมุ่งหน้าไปยังทะเลสาบเทพสมุทร

ต้องยอมรับว่าสภาพแวดล้อมของสื่อไหลเค่อนั้นยอดเยี่ยมมาก โดยเฉพาะรอบๆ ทะเลสาบเทพสมุทร ทิวทัศน์งดงามตระการตา

ไกลออกไป มีต้นไม้ยักษ์สูงตระหง่าน

นั่นคือต้นไม้ทองคำ แก่นแท้แห่งชีวิตของมิติโต้วหลัว

เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าอาอิ๋นจะสิงสถิตอยู่ในต้นไม้ทองคำโบราณนั่นหรือเปล่า

"ท่านอาจารย์ ช่วยตรวจสอบความผันผวนของพลังวิญญาณให้หน่อยครับ"

"เรื่องเล็กน้อย"

การตรวจสอบจิตวิญญาณของฮั่วอวี่เฮ่าปกติจะครอบคลุมเส้นผ่านศูนย์กลาง 120 เมตร ถ้าตรวจสอบเป็นเส้นตรงระยะทางจะเพิ่มเป็นสองเท่า

เขาไม่รู้ว่าจะเจอหม่าเสี่ยวเทาเมื่อไหร่ ดังนั้นเขาจึงไม่อาจผลาญพลังวิญญาณและพลังจิตไปก่อนเวลาอันควร

ทะเลสาบเทพสมุทรกว้างใหญ่ไพศาล ฮั่วอวี่เฮ่าจะรู้ได้ยังไงว่าจะเจอหม่าเสี่ยวเทาตรงไหน?

ให้เล่ออี้กับหนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันช่วยกันเฝ้าระวัง จะช่วยให้ 'การดักซุ่ม' มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

ดังนั้น ฮั่วอวี่เฮ่าจึงเดินเล่นริมทะเลสาบเทพสมุทร ชมทิวทัศน์ ถือว่าเป็นการผ่อนคลายไปในตัว

อย่างไรก็ตาม ใกล้เวลาเรียนภาคบ่ายแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ถูก 'ดักซุ่ม' เสียที

ไม่ใช่ตอนนี้เหรอ? หรือไม่ใช่วันนี้?

ขณะที่ฮั่วอวี่เฮ่ากำลังจะกลับไปแล้วค่อยมาใหม่ตอนบ่าย เสียงตื่นเต้นเล็กๆ ของหนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันก็ดังขึ้น

"พี่เฮ่า! ข้าตรวจพบความผันผวนของพลังวิญญาณที่รุนแรงมาก!"

"จริงเหรอ? อยู่ตรงไหน?"

เสียงของอี้ไหลเค่อดังขึ้น

"กำลังพุ่งมาทางเจ้า ห่างออกไปไม่ถึงสามร้อยเมตร"

หมอกลอยปกคลุมเหนือทะเลสาบเทพสมุทร แต่มีเพียงบริเวณนี้เท่านั้น ที่อื่นไม่มีหมอกเลย

ฮั่วอวี่เฮ่ามีสายตาดีเยี่ยม ท่ามกลางหมอกหนา ร่างสีแดงเพลิงพุ่งทะยานข้ามผิวน้ำด้วยความเร็วที่น่าตื่นตะลึง

ร่างนั้นเป็นสีแดงทั้งตัว แสงสีแดงเลือดส่องประกายออกมาจากดวงตา

สวมหน้ากากปิดบังใบหน้า แต่รูปร่างนั้นสมส่วนงดงาม

วิญญาณยุทธ์เนตรวิญญาณเข้าประทับร่าง วงแหวนวิญญาณสีเหลืองเข้มกะพริบถี่ๆ

เขตแดนจิตวิญญาณ!

ควบคุมวิญญาณ!

ฮั่วอวี่เฮ่ารวบรวมพลังจิตทั้งหมดไปที่ระหว่างคิ้ว พลังจิตที่เดิมไร้รูปร่างถูกควบคุมอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นเข็มเหล็กขนาดเท่าหัวแม่มือ

นี่คือสิ่งที่อี้ไหลเค่อสอน เมื่อคืนอี้ไหลเค่อสอนฮั่วอวี่เฮ่าเพียงแค่วิธีควบคุมพลังจิตเท่านั้น

แต่อี้ไหลเค่อสามารถควบคุมพลังจิตให้บางยิ่งกว่าเส้นผมได้ ทว่าฮั่วอวี่เฮ่าแม้จะใช้ทักษะควบคุมวิญญาณช่วย ก็ทำได้เพียงบีบอัดมวลพลังจิตเดิมให้เหลือขนาดเท่าหัวแม่มือ

แสงสีทองในดวงตาเจิดจ้า ร่างสีแดงเพลิงพุ่งข้ามผืนน้ำหลายร้อยเมตรมาถึงหน้าฮั่วอวี่เฮ่าในอึดใจเดียว

กระแทกวิญญาณ!

สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ กระแทกวิญญาณที่ชาร์จพลังไว้พุ่งตรงเข้าใส่ดวงตาสีแดงเลือดคู่นั้นทันที

"อ๊าก!"

เสียงคำรามราวกับสัตว์ร้าย ร่างสีแดงเพลิงกุมศีรษะและกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่บนฝั่ง ห่างจากฮั่วอวี่เฮ่าเพียงห้าเมตร

"เทียนเมิ่ง ตาเจ้าแล้ว!"

"ได้เลย! จัดไป!"

เขาจะให้หนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันจัดการเลยก็ได้ แต่ฮั่วอวี่เฮ่าซ้อมทักษะกระแทกวิญญาณกับอากาศมานับครั้งไม่ถ้วน มันต้องมีการใช้งานจริงบ้าง

พูดง่ายๆ คือ หาเป้าหมายมนุษย์มาลองวิชานั่นแหละ

หนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันเตรียมพร้อมจะเข้าสิงร่างฮั่วอวี่เฮ่าเพื่อใช้นิ้วเทียนเมิ่งอย่างเริงร่า

"เจ้าหนอนยักษ์ เดี๋ยวก่อน"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของอี้ไหลเค่อดังขึ้น

"ผู้อาวุโสอี้ ท่านจะลงมือเองเหรอ?"

หนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันเป็นคนถาม

"ท่านอาจารย์ มีแผนเหรอครับ?"

อี้ไหลเค่อหัวเราะเบาๆ "เจ้าย่อมเข้าใจอาจารย์ของเจ้าดีที่สุด"

"ท่านอาจารย์ปราดเปรื่องและเปี่ยมพรสวรรค์ ย่อมต้องมีหนทางแน่นอน"

"เด็กดี เดี๋ยวนี้หัดปากหวานนะเรา"

"มิได้ครับ ศิษย์แค่พูดความจริง"

เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดของร่างสีแดงเพลิงค่อยๆ เบาลง อี้ไหลเค่อกล่าวตรงๆ ว่า "อวี่เฮ่า ลองใช้เขตแดนจิตวิญญาณของเจ้าดูสิ"

เขตแดนจิตวิญญาณมีผลเสริมสภาพจิตใจอย่างการสงบจิตและรวมสมาธิ แต่ผลของเขตแดนนี้จะใช้กับคนอื่นได้หรือไม่?

เขตแดนก็มีหลายประเภท

ฮั่วอวี่เฮ่าเริ่มทดลองทันที มีอี้ไหลเค่อและหนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันคอยหนุนหลัง เขาจึงกล้าทดลองอย่างมั่นใจ

เขตแดนจิตวิญญาณ!

ทันใดนั้น เขตแดนจิตวิญญาณรัศมีสิบสองเมตรก็ทำงาน มอบผลเพิ่มพลังจิตห้าสิบเปอร์เซ็นต์ พร้อมผลเสริมสภาพจิตใจให้สงบและมีสมาธิ

เพียงแค่คิด ฮั่วอวี่เฮ่าค่อยๆ ส่งผลเสริมพลังของเขตแดนจิตวิญญาณไปที่หม่าเสี่ยวเทา

ได้ผลจริงๆ!

ตอนนี้ ความสามารถในการใช้งานจริงของเขตแดนจิตวิญญาณยิ่งสูงขึ้นไปอีก!

แค่นับเรื่องผลการสงบจิตและรวมสมาธิก็มีค่ามหาศาลแล้ว

ภายในวันเดียว การสร้างทักษะวิญญาณการรบกวนทางจิตและกระแทกวิญญาณสำเร็จ ก็ต้องยกความดีความชอบให้เขตแดนจิตวิญญาณไม่น้อย

แม้ทักษะสองอย่างนี้จะเป็นเพียงการประยุกต์ใช้พลังจิตแบบง่ายๆ ก็ตาม

ภายใต้ผลของเขตแดนจิตวิญญาณ หม่าเสี่ยวเทาที่กำลังกุมศีรษะร้องโหยหวนค่อยๆ สงบลง แววตาที่ดุร้ายแดงฉานค่อยๆ จางหาย จากนั้นคอพับและล้มฟุบลงกับพื้น

ได้ผลจริงๆ ด้วย

แต่ทว่า...

"เทียนเมิ่ง สร้างน้ำแข็งรอบๆ ตัวนางหน่อย แต่อย่าให้โดนตัวนางนะ"

"ได้เลย!"

แค่น้ำแข็งนิดหน่อย หนอนไหมน้ำแข็งเพ้อฝันทำได้โดยไม่ต้องสิงร่าง

ฮั่วอวี่เฮ่าเดินไปข้างหม่าเสี่ยวเทา มองกำปั้นตัวเอง ทำใจต่อยตัวเองไม่ลงชั่วขณะ

"ท่านอาจารย์ ช่วยผมหน่อย"

เสียงของอี้ไหลเค่อดังข้างหู แต่ไม่รู้ทำไมถึงแฝงแววขบขัน

"ท่านอาจารย์ แอบหัวเราะอยู่เหรอครับ?"

"เปล่า อาจารย์จะหัวเราะเยาะเจ้าได้ยังไง"

แผนการนี้ฮั่วอวี่เฮ่าวางไว้ตั้งนานแล้ว

"งั้น เอาเลยครับอาจารย์ เบาๆ นะ"

สิ้นเสียง ท้ายทอยของฮั่วอวี่เฮ่าก็เหมือนถูกของแข็งกระแทก

แรงกำลังดี

ฮั่วอวี่เฮ่าทันแค่ยกนิ้วโป้งให้ แล้วก็ชักมือกลับ

จากนั้น เขาก็สลบเหมือดไปอย่างหมดจด

จบตอน