บทที่ 45: ความลับของนักหลอมศาสตรา ปริศนาแห่งลวดลายการหลอม!
บทที่ 45: ความลับของนักหลอมศาสตรา ปริศนาแห่งลวดลายการหลอม!
“อืม ดีมาก ดูเหมือนความล้มเหลวก่อนหน้านี้จะไม่ได้ทำให้เธอเสียกำลังใจสินะ”
มองดูท่าทางฮึกเหิมของฉินเซวียน ผู้อาวุโสเฉินก็พยักหน้าเบาๆ พลางลูบเครา
“แน่นอนอยู่แล้วครับ” ฉินเซวียนตอบ “ถ้าเจออุปสรรคแค่นิดหน่อยก็ยอมแพ้ ผมก็คงไม่ต้องลำบากขนาดนี้เพื่อเข้ามาแสวงหาหนทางเซียนในสำนักประตูสวรรค์หรอกครับ!”
ผู้อาวุโสเฉินมองฉินเซวียนด้วยความปลื้มใจ “ไม่เลว! นี่สิทัศนคติของเซียนตัวจริง!”
ผู้อาวุโสเฉินอยู่สำนักประตูสวรรค์มาหลายปี ได้เห็นอัจฉริยะมาไม่น้อย ชีวิตของพวกนั้นมักจะราบรื่นมาตลอด
จนกระทั่งเข้าสำนักมา เจออัจฉริยะที่เก่งกว่า พอเจอความผิดหวัง ก็เริ่มทำตัวเหลวไหล ปล่อยเวลาดีๆ ให้เสียไปเปล่าๆ
เขาเองก็ไม่อยากให้ศิษย์เอกก้นกุฏิของตัวเองเป็นแบบนั้น พอได้ยินฉินเซวียนพูดแบบนี้ ในใจก็รู้สึกยินดีไม่น้อย
ผู้อาวุโสเฉินมองไปรอบๆ “เอ๊ะ? ชิงจิ่วหายไปไหนแล้ว? ฉันบอกให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเธอฝึกวิชาหลอมสร้างไม่ใช่เหรอ?”
ก็อู้งานไปแล้วน่ะสิ... ฉินเซวียนตอบในใจเงียบๆ
ฉินเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ช่วยผมฝึกมาทั้งบ่ายแล้วครับ พอเห็นว่าอาจารย์ใกล้จะมา ก็เลยขอตัวไปทำธุระส่วนตัวครับ”
ผู้อาวุโสเฉินหรี่ตาลง “โอ้ วันนี้ชิงจิ่วเชื่อฟังฉันขนาดนี้เลยเหรอ?”
ฉินเซวียนพยักหน้า ช่วยแก้ต่างให้ศิษย์พี่จอมแสบอย่างหน้าตาเฉย “แน่นอนครับ”
ผู้อาวุโสเฉินตบไหล่ฉินเซวียน หัวเราะร่า “ถ้าชิงจิ่วพูดเองฉันคงไม่เชื่อ แต่เธอเป็นเด็กดี ในเมื่อเธอพูดแบบนี้ งั้นดูท่าวันนี้ศิษย์พี่ใหญ่คงขยันจริงๆ นั่นแหละ”
ไว้ศิษย์พี่ใหญ่กลับมา ต้องหาทางไถหินวิญญาณสักก้อนสองก้อน... ฉินเซวียนคิดในใจ
“งั้นเสี่ยวฉิน สูตรยาที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ ตอนนี้ฝึกไปถึงไหนแล้ว?”
ฉินเซวียนตอบอย่างถ่อมตัว “ก็พอจะจับจุดได้บ้างครับ... แต่พรสวรรค์ผมมีจำกัด รู้สึกเหมือนยังไม่เข้าขั้นเลยด้วยซ้ำ”
ได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสเฉินก็พยักหน้า ในใจโล่งอกไปเปราะหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ฉินเซวียนเรียนรู้วิชาอัสนีเพลิงขนาดย่อมได้ในบ่ายเดียว ผู้อาวุโสเฉินก็รู้แล้วว่าลูกศิษย์คนเล็กของตนชอบพูดจาสวนทางกับความจริง
เด็กรุ่นเดียวกันชอบคุยโม้โอ้อวด ชอบพูดเกินจริง แต่ลูกศิษย์คนนี้กลับถ่อมตัวเกินเหตุ
ทั้งที่เรียนรู้จนแตกฉานแล้วแท้ๆ แต่ดันบอกว่า “พอรู้พื้นฐาน” ทำให้คนเข้าใจผิดว่าเพิ่งจะเริ่มต้น เพิ่งจะปล่อยปราณแท้ออกมาได้
แล้วจู่ๆ ก็ปล่อยวิชาอัสนีเพลิงขนาดย่อมเปรี้ยงปร้างออกมา เรียกเสียงฮือฮา
ผู้อาวุโสเฉินครุ่นคิดในใจ “อืม... เพิ่งจับจุดได้ ยังไม่เข้าขั้น ครั้งนี้คงไม่ใช่แค่ 【พอรู้พื้นฐาน】 แล้วมั้ง?”
การเริ่มต้นวิชาหลอมสร้างนั้นยากมาก ถ้าเวลาแค่สองวันฉินเซวียนเรียนรู้ได้อีก ผู้อาวุโสเฉินคงรู้สึกเหมือนเห็นผีแน่ๆ
ผู้อาวุโสเฉินกล่าว “ไม่เป็นไร อาจารย์ไม่เร่ง เธอไม่ต้องรีบ ค่อยเป็นค่อยไปอย่างมั่นคงก็พอ”
“เอ๊ะ? นี่มันของอะไรกัน?” ผู้อาวุโสเฉินสงสัยอย่างมาก
นิ้วของผู้อาวุโสเฉินชี้ไปที่เตาหลอมอัลลอยข้างกายฉินเซวียน ถามด้วยความอยากรู้
“นี่ไม่ใช่เตาหลอมที่ฉันให้ไปนี่นา... บนนั้นก็ไม่มีลวดลายการหลอมด้วย นี่เธอเอามาเองเหรอ?”
ฉินเซวียนงัดชุดคำพูดที่แต่งเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา “อาจารย์ครับ ผมมาจากหมู่บ้านคนธรรมดา ครอบครัวหลายรุ่นยึดอาชีพตีเหล็กและต้มยา ตอนเด็กๆ ผมก็เรียนมา เลยใช้แบบนี้จนชินมือครับ”
ฉินเซวียนแกล้งเกาหัวแก้เขิน “ใช้เตาหลอมแบบอื่น... มันไม่ค่อยถนัดน่ะครับ”
ฉินเซวียนแอบชำเลืองมองผู้อาวุโสเฉิน แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเหมือนไม่ใส่ใจอะไร
ผู้อาวุโสเฉินลูบเครา ยิ้มกล่าว “อืม ก่อนหน้านี้ฉันเคยถามผู้อาวุโสฉือมาบ้างแล้ว ตอนนั้นผู้อาวุโสฉือก็บอกฉันว่าเธอมาจากตระกูลช่างตีเหล็กคนธรรมดา เพราะงั้นฉันถึงได้ลองสอนวิชาหลอมสร้างให้เธอก่อนกำหนด เธอจะใช้เตาหลอมของตัวเองก็ไม่แปลกหรอก”
เห็นผู้อาวุโสเฉินไม่สงสัย ฉินเซวียนถึงได้โล่งอก
ฉินเซวียนพยักหน้า จู่ๆ ก็เกิดปิ๊งไอเดีย ถามขึ้นว่า “งั้นอาจารย์ครับ เตาหลอมธรรมดาที่คนธรรมดาใช้อย่างผม กับเตาหลอมที่อาจารย์ใช้ มันต่างกันตรงไหนเหรอครับ?”
ผู้อาวุโสเฉินไม่มีท่าทีรำคาญเลยสักนิด กลับมองฉินเซวียนด้วยความชื่นชมอย่างยิ่ง “ถามได้ดี! เธอนี่ฉลาดจริงๆ ปกติคงคิดวิเคราะห์เรื่องพวกนี้อยู่บ่อยๆ สินะ!”
ผู้อาวุโสเฉินสะบัดมือ เตาหลอมขนาดใหญ่กว่าก็ตกลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
เตาหลอมใบนี้ตอนที่ฉินเซวียนใช้ สูงแค่ครึ่งตัวคน แต่ตอนนี้ในมือผู้อาวุโสเฉิน กลับสูงถึงสองเมตรกว่า!
เตาหลอมมีสีดำสนิทดูโบราณ ดูหนาหนักอย่างยิ่ง ด้านล่างของเตาหลอมมีลวดลายซับซ้อนงดงามเรียงราย พอผู้อาวุโสเฉินถ่ายปราณแท้เข้าไป ลวดลายก็เปล่งแสงระยิบระยับ!
“ลวดลายพวกนี้ เป็นวิชาการหลอมสร้างชนิดหนึ่ง เธอจะเข้าใจว่าเป็นการสลักยันต์ลงบนวัตถุก็ได้ วิธีการนี้ยากกว่าการเขียนยันต์ธรรมดามาก ถือเป็นวิชาเฉพาะตัวของนักหลอมศาสตราเลยล่ะ”
“มันมีชื่อว่า 【ลวดลายการหลอม】! วัตถุที่มีลวดลายแบบนี้ ถึงจะเป็น 【ศาสตราสมบัติ】 ที่แท้จริง!”
“วัตถุธรรมดาชิ้นหนึ่ง พอใส่ 【ลวดลายการหลอม】 เข้าไปก็จะไม่ธรรมดาอีกต่อไป สามารถมีคุณสมบัติเหนือธรรมชาติได้หลากหลาย! ในทางทฤษฎี ถ้าช่างหลอมศาสตรามีฝีมือสูงส่งพอ ก็สามารถใส่ลวดลายการหลอมนับไม่ถ้วนลงบนวัตถุชิ้นเดียวได้ วัตถุชิ้นนั้นก็จะมีคุณสมบัติเหนือธรรมชาติหลายอย่าง!”
“คงกระพันชาตรี เปลี่ยนแปลงรูปร่างได้พันหมื่น มีจิตนึกคิดล็อกเป้าศัตรูอัตโนมัติ... ทั้งหมดนี้ทำได้ด้วยลวดลายการหลอม”
ผู้อาวุโสเฉินกล่าวเรียบๆ “เตาหลอมใบนี้ของฉันใส่ลวดลายการหลอมไว้หลายชนิด ช่วยชักนำปราณแท้ เพิ่มความแรงของไฟ ทำให้ผลลัพธ์การหลอมดียิ่งขึ้น”
“หึๆ พวกนักเขียนยันต์กับนักปรุงยา ถ้าอยากได้ของดี ก็ต้องพึ่งพาเตาหลอมที่เจ๋งกว่า พู่กันเขียนยันต์ที่เจ๋งกว่า แต่ไม่ว่าจะเตาหลอมหรือพู่กัน มีแค่พวกเราเท่านั้นที่สร้างได้”
“นักปรุงยากับนักเขียนยันต์มีสถานะสูงส่งในโลกผู้บำเพ็ญเพียรใช่ไหม? เส้นสายกว้างขวางใช่ไหม?” ผู้อาวุโสเฉินหรี่ตา “ผู้คนนับไม่ถ้วนแย่งกันอยากได้ของในมือพวกเขา ดูน่าเกรงขามไปทั่วทิศ”
“แต่ความจริงแล้ว นักปรุงยากับนักเขียนยันต์มองพวกเรา ก็เหมือนกับที่ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปมองพวกเขานั่นแหละ ได้แต่แหงนมอง เพราะถ้าไม่มีพวกเราจัดหาเครื่องมือให้ นักปรุงยากับนักเขียนยันต์ก็ได้แต่มองวัตถุดิบตาปริบๆ ทำอะไรไม่ได้!”
ฉินเซวียนพยักหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้น
มาอยู่โลกผู้บำเพ็ญเพียรตั้งนาน ในที่สุดก็ได้รู้ตื้นลึกหนาบางของนักหลอมศาสตราสักที!
ฉินเซวียนสงสัยเรื่องพวกนี้มานานแล้ว แต่หาโอกาสถามไม่ได้ ผู้อาวุโสเฉินไม่พูด ฉินเซวียนก็ไม่กล้าถามสุ่มสี่สุ่มห้า
โลกผู้บำเพ็ญเพียรคือปลาใหญ่กินปลาเล็ก ฉินเซวียนรู้ซึ้งถึงคำว่าปลาหมอตายเพราะปากดี ต่อหน้าผู้อาวุโสในวงการเหล่านี้ ฉินเซวียนไม่กล้าประมาท
แต่ทว่า!
วันนี้กลับได้ข้อมูลที่คาดไม่ถึง!
ผู้อาวุโสเฉินมองฉินเซวียนแล้วยิ้ม “เสี่ยวฉิน รู้ไหมทำไมอาจารย์ถึงไม่เคยบอกประโยชน์ของลวดลายพวกนี้ให้เธอฟัง?”
ฉินเซวียนตอบตามตรง “ศิษย์ไม่ทราบครับ”
“ข้อแรก การจะกระตุ้นลวดลายพิเศษพวกนี้ ต้องถ่ายปราณแท้เข้าไป ด้วยฝีมือของเธอตอนนี้ ยังไม่มีคุณสมบัติจะเปิดใช้งานลวดลายด้วยซ้ำ ต่อให้ 【เตาหลอม】 นี้เป็นศาสตราสมบัติ อยู่ในมือเธอก็แสดงค่าออกมาไม่ได้ เป็นแค่ของธรรมดาๆ ชิ้นหนึ่ง!”
ฉินเซวียนพยักหน้า ในใจก็ตื่นตระหนกเช่นกัน
มิน่าล่ะ ในโลกคนธรรมดาแทบไม่มีใครพูดถึงศาสตราสมบัติเลย ที่แท้ต่อให้เอาศาสตราสมบัติมาวางตรงหน้าคนธรรมดา พวกเขาก็ใช้ไม่ได้นี่เอง!
“ข้อสอง...” ผู้อาวุโสเฉินหัวเราะแห้งๆ สองที ผายมืออย่างจนใจ “ลวดลายการหลอมมันวิเศษและใช้ดีจริงๆ นั่นแหละ แต่ฉันกลัวเธอจะพึ่งพาพลังของลวดลายที่อาจารย์เขียนให้มากเกินไป จนไม่คิดจะฝึกฝนวิชาหลอมสร้างของตัวเองให้ดี กลายเป็นทางลัดไปซะงั้น”
“พูดให้ถูกคือ ถ้าพลังของเธอมากพอจะเปิดใช้งานลวดลายการหลอม เธอแค่โยนสมุนไพรลงไป เตาหลอมใบนี้ก็จะเริ่มปรุงยาเองได้เลย... แต่ถ้าทำแบบนั้น การเรียนรู้ในวันหน้าต้องช้าลงแน่ๆ”
ฉินเซวียนอึ้งไปทันที มองเตาหลอมใบนั้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด
ตอนแรกฉินเซวียนยังคิดว่า ก็แค่คุมอุณหภูมิคุมไฟ ชักนำปราณแท้ ผลลัพธ์แบบนี้ เซนเซอร์ที่สหพันธรัฐต้าเซี่ยติดตั้งในเตาหลอมอัลลอยก็ทำได้ ไม่เห็นจะมีอะไรยิ่งใหญ่
ตอนนี้พอฟังคำบรรยายของผู้อาวุโสเฉินจบ ฉินเซวียนถึงได้ตระหนักถึงความน่ากลัวของวัตถุชิ้นนี้!
สรุปว่าพอเปิดใช้งานลวดลายการหลอมแล้ว... ไอ้เจ้านี่ มันก็คือโรงงานผลิตอัตโนมัติชัดๆ สามารถผลิตยาที่ต้องการออกมาได้อย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน!
โรงงานพกพาชัดๆ!
ขอแค่ในแหวนมิติมีวัตถุดิบพอ ก็เริ่มงานได้ทุกที่ทุกเวลา ผลิตเสบียงได้ไม่ขาดตอน หน้าที่ของคนก็แค่เติมวัตถุดิบลงไปเท่านั้น!
“ในเมื่อเธอยินดีใช้เตาหลอมของตัวเอง นั่นก็เป็นเรื่องดี... ถ้าเธอยืนหยัดใช้เครื่องมือคนธรรมดาหลอมสร้างได้ ถึงจะยากลำบากสุดๆ แต่การไม่พึ่งพาตัวช่วยจากลวดลายที่คนรุ่นก่อนเขียนไว้ การควบคุมไฟของเธอจะต้องแม่นยำขึ้น พื้นฐานดีกว่าศิษย์ฝึกหัดคนอื่น และก้าวหน้าเร็วกว่าแน่!”
ผู้อาวุโสเฉินมองฉินเซวียน
ถ้าฉินเซวียนยังเลือกใช้เตาหลอมคนธรรมดาของตัวเอง การบำเพ็ญเพียรย่อมยากลำบากกว่าเดิม และต้องเจออุปสรรคนับไม่ถ้วน
ถ้าฉินเซวียนเลือกทางลัดอย่างเตาหลอมศาสตราสมบัติ ก็ย่อมเรียนรู้ได้เร็วกว่า ผู้อาวุโสเฉินก็จะมอบเตาหลอมให้เขาเช่นกัน
เขาแสดงผลดีผลเสียเหล่านี้ให้ฉินเซวียนเห็นอย่างชัดเจน ไม่ได้ปิดบังอะไร เขาแค่อยากดูว่า ลูกศิษย์คนนี้หลังจากรู้ทุกอย่างแล้ว จะเลือกยังไงกันแน่?
ฉินเซวียนมองเตาหลอมศาสตราสมบัติสีดำสนิท แล้วเพียงส่ายหน้าเบาๆ
เทียบกับวัตถุที่หลอมสร้างอัตโนมัติได้ขนาดนี้ เตาหลอมเทคโนโลยีสมัยใหม่ที่ติดเซนเซอร์เต็มไปหมดของตัวเอง ดูด้อยค่าไปถนัดตาเลย
ฉินเซวียนกล่าวเสียงขรึม “ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ ศิษย์ยังคงเลือกใช้เตาหลอมของตัวเองครับ!”
“ต่อให้ยากแค่ไหน ศิษย์ก็อยากลองดูครับ!”
ผู้อาวุโสเฉินแววตาเป็นประกาย พยักหน้า “ดี! ใจเด็ดมาก!”
ผู้อาวุโสเฉินมองฉินเซวียนด้วยความเมตตา “เธอเป็นศิษย์เอกก้นกุฏิของฉันแล้ว ดูเตาหลอมศาสตราสมบัตินี้ไว้ วันหน้าเธอก็จะได้เรียนรู้วิธีหลอมสร้างวัตถุแบบนี้เหมือนกัน... ถ้าเธอสงสัยตรงไหน ตอนนี้อาจารย์วิเคราะห์ให้ฟังต่อได้นะ”
ฉินเซวียนมองลวดลายเงียบๆ มองอยู่นาน ก็เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจริงๆ
ดูเหมือนลวดลายพวกนี้จะวาดเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียวบนตัวเตาหลอม แต่ความจริงแล้ว โดยเนื้อแท้มันคือลวดลายต่างชนิดที่ซ้อนทับกันอยู่
ที่ผู้อาวุโสเฉินชี้ให้ดูเมื่อกี้ คือลวดลายสามชนิด ได้แก่ 【ควบคุมไฟ】 【ชักนำไฟ】 และ 【เพิ่มอุณหภูมิ】
ยังเหลืออีกสองลาย ที่ฉินเซวียนไม่เคยเห็นมันสว่างขึ้นเลย
ฉินเซวียนชี้ไปที่อักขระสองตัวนั้นด้วยความสงสัย ถามว่า “อาจารย์ครับ อักขระสองตัวนี้มีไว้ทำอะไรเหรอครับ?”
“ถามได้ดี อักขระสองตัวนี้แหละ คือส่วนที่มีค่าที่สุดของเตาหลอมศาสตราสมบัติ!”
พอพูดถึงอักขระสองตัวนี้ ผู้อาวุโสเฉินก็ดูภูมิใจไม่น้อย