บทที่ 12: กัปตันห้ามเสี่ยง!

"โธ่เอ๊ย ที่แท้ก็แค่ระบบตอบรับอัตโนมัติ ตกใจแทบแย่"

เจียงหงสบถออกมาอย่างหัวเสีย หญิงสาวคนอื่นต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าซูเจ๋อกลับยังไม่วางใจ

เขหรี่ตาลง กระชับปืนฉมวกอัดลมในมือแน่นขึ้นกว่าเดิม

"เกาะกลุ่มกันไว้ ตามผมมา"

ซูเจ๋อออกคำสั่งเสียงต่ำและเตรียมจะก้าวข้ามธรณีประตู

แต่ทันใดนั้น มืออันแข็งแกร่งข้างหนึ่งก็คว้าไหล่เขาไว้

ซูเจ๋อสะดุ้งเล็กน้อยก่อนหันขวับไปมอง

คนที่รั้งเขาไว้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเจียงหงนั่นเอง

"นายไปก่อนไม่ได้"

"ทำไมจะไปก่อนไม่ได้ ผมมีอาวุธนะ" ซูเจ๋อเขย่าปืนฉมวกในมือ

"ยังไงก็ไม่ได้"

เจียงหงไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอย มิหนำซ้ำยังก้าวเท้าขึ้นมาใช้ร่างสูงโปร่งของตนขวางหน้าซูเจ๋อไว้

"นายเป็นกัปตันและเป็นผู้ชายคนเดียวของพวกเรา ถ้านายเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เราจะทำยังไง? ใครจะตัดสินใจในสถานการณ์ฉุกเฉิน? จะให้พวกเราหลายสิบชีวิตนั่งรอความตายอยู่ใต้ทะเลลึกนี่หรือไง"

ซูเจ๋ออ้าปากจะเถียง แต่ก็พบว่าเหล่าหญิงสาวเข้ามารายล้อมเขาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"เจียงหงพูดถูก"

หลินชิงเสวียเดินมาข้างกายซูเจ๋อและแตะไหล่เขาเบาๆ เพื่อปราม

"ซูเจ๋อ ที่ผ่านมานายปกป้องพวกเรามามากพอแล้ว แต่สถานการณ์ตอนนี้มันต่างออกไป นี่คือการเอาชีวิตรอดเป็นทีม นายคือมันสมองและแกนหลัก และแกนหลักจะไปเสี่ยงภัยอยู่แนวหน้าสุดไม่ได้เด็ดขาด"

"แต่พวกเธอ..." ซูเจ๋อมองดูหญิงสาวในชุดฝึกบางๆ เหล่านี้ด้วยความกังวลใจ

"อย่ามาดูถูกกันนะ!"

หวังเจียเจียเบียดตัวออกมาจากด้านหลังพร้อมรอยยิ้มร่าเริง

"ถึงพวกเราจะไม่มีปืนฉมวกเจ๋งๆ แบบนาย แต่ถ้าเจออันตราย อย่างมากเราก็แค่เสียกำลังพลไปคนหนึ่ง แต่ถ้านายม่องเท่งไป พวกเราตายยกรังนะยะ สมการง่ายๆ แค่นี้พวกเราคิดเป็นน่า"

แม้แต่ลี่นาที่เคยหดตัวอยู่มุมห้องก็ยังยกมือขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ฉ... ฉันมีการมองเห็นในที่มืดค่ะ ให้ฉันเดินนำเพื่อดูทางได้ ถ้ามีกับดักหรือสัตว์ประหลาด ฉันจะเห็นก่อนทุกคน"

"ก็ได้"

ซูเจ๋อเลิกดื้อดึง เขาชักเท้ากลับและถอยมายืนอยู่กลางวงล้อม

"งั้นเอาตามที่พวกเธอว่า เจียงหงนำหน้า ลี่นาคอยดูทาง ส่วนชิงเสวียระวังรอบข้าง คนอื่นๆ รักษารูปขบวนไว้ อย่าแตกแถว"

"รับทราบค่ะกัปตัน!"

มุมปากของเจียงหงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ เธอก้าวยาวๆ นำหน้าไปทันที

ขบวน "ทัพหน้า" ที่ประกอบด้วยหญิงสาวล้วนจึงก่อตัวขึ้น

ซูเจ๋อที่ควรจะเป็นหัวหอกทะลวงฟัน กลับกลายเป็นไข่ในหินที่ถูกปกป้องไว้อย่างแน่นหนาตรงกลางขบวน

การถูกพิทักษ์ราวกับเป็น "สัตว์เลี้ยงแสนรัก" ของคนทั้งชั้นเรียน ทำให้ซูเจ๋อรู้สึกซาบซึ้งและขบขันไปพร้อมๆ กัน

ทีมเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

พื้นทางเดินปูด้วยตะแกรงโลหะ เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนไปมา

ลี่นาเดินเยื้องไปทางด้านหลังเจียงหงเล็กน้อย ดวงตาของเธอเรืองแสงสีเขียวจางๆ ขณะสอดส่ายสายตาสำรวจทุกมุมมืดอย่างระแวดระวัง

"ทางซ้ายเคลียร์..." ลี่นารายงานเสียงเบา

"ที่นี่ดูเหมือนโกดังขนถ่ายสินค้าเลย"

หลินชิงเสวียเดินขนาบข้างซูเจ๋อ พลางสังเกตและวิเคราะห์ไปพร้อมกัน

"อุปกรณ์เก่ามากก็จริง แต่ไฟสัญญาณยังติดอยู่ แสดงว่าระบบพลังงานยังทำงาน ยิ่งไปกว่านั้นอากาศที่นี่แห้งสนิท ระบบหมุนเวียนอากาศน่าจะยังปกติดี"

ที่ท้ายขบวน จ้าวหยานกำลังตัวสั่นด้วยความประหม่า

เธอไม่อยากเข้ามาเลยสักนิด แต่ก็กลัวจะถูกทิ้งถ้าต้องรออยู่ในเรือดำน้ำ

"ต้องเดินอีกนานแค่ไหนเนี่ย เงียบจนน่าขนลุกไปหมดแล้ว" จ้าวหยานอดบ่นพึมพำไม่ได้

"เงียบ"

ซูเจ๋อหันกลับไปดุ "ถ้าไม่อยากเรียกสัตว์ประหลาดมาก็หุบปากซะ"

จ้าวหยานหดคอ แต่คราวนี้เธอไม่กล้าเถียงกลับ ทำได้เพียงขยับตัวเข้าไปใกล้ซูเจ๋อมากขึ้น ราวกับการได้อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้คือที่พึ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

เมื่อทุกคนเดินมาถึงใจกลางโถง จู่ๆ เสียงสัญญาณแทรกดังสนั่นก็ระเบิดขึ้นกลางความว่างเปล่า

สาวๆ กรีดร้องและย่อตัวลงทันที ส่วนเจียงหงมีปฏิกิริยารวดเร็ว เธอพยายามมองหาต้นตอของเสียง

ซูเจ๋อเองก็ตกใจ แต่เขาตั้งสติได้ไว รีบยกปืนฉมวกขึ้นเล็งไปที่ลำโพงเหนือศีรษะ

เสียงยียวนกวนประสาทนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

"โว้ว โว้ว โว้ว ไหนดูซิว่าใครมา?"

มันคือเสียงของเจ้าสิ่งที่เรียกตัวเองว่า "เทียนเต๋า"

"จุ๊ จุ๊ จุ๊ เจ้าพวกมือใหม่จากเรือดำน้ำหมายเลข 10086 ยังมีชีวิตรอดมาได้อีกเหรอเนี่ย? แถมยังหา 'สถานีเติมเสบียงสำหรับผู้เริ่มต้น' เจออีกด้วย? ดวงแข็งใช้ได้ นึกว่าจะกลายเป็นอาหารปลาไปนานแล้วซะอีก"

พอได้ยินเสียงนี้ หวังเจียเจียก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน กำหมัดชกใส่อากาศ

"นายนั่นแหละอาหารปลา! อาหารปลากันทั้งตระกูลเลย!"

เทียนเต๋าไม่ได้โต้ตอบ แต่ยังคงพล่ามต่อไป

"ในเมื่อพวกเจ้าอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่ ก็ถึงเวลาแจกของรางวัลสมนาคุณกันหน่อย"

"ของสมนาคุณ? คงไม่ใช่กับดักหลอกเด็กอีกนะ?"

เจียงหงบ่นอุบ คนอื่นๆ ก็คิดไม่ต่างกัน

เสียงของเทียนเต๋าสูงขึ้นหนึ่งระดับ

"ขอแสดงความยินดีกับผู้รอดชีวิตทุกคนที่เปิดใช้งาน 'สถานะผู้เล่น' อย่างเป็นทางการ! จะเอาตัวรอดในนรกขุมนี้โดยไม่มีสถานะได้ยังไง จริงไหม? แน่นอน เพื่อเป็นรางวัลแก่จิตวิญญาณแห่งการสำรวจ ฟังก์ชัน 'ช่องเก็บของส่วนตัว' ได้รับการปลดล็อกเป็นกรณีพิเศษ"

สิ้นเสียง ไอคอนใหม่รูปเป้สะพายหลังใบจิ๋วก็เด้งขึ้นมาบนจอประสาทตาของทุกคน

"นี่มันอะไรเนี่ย?" ลี่นาใช้นิ้วจิ้มไปในอากาศด้วยความสงสัย

กล่องกึ่งโปร่งแสงที่มีช่องว่างสิบช่องขยายตัวขึ้นตรงหน้าเธอทันที

[ช่องเก็บของส่วนตัว (ระดับพื้นฐาน): มีช่องเก็บของ 10 ช่อง แต่ละช่องสามารถเก็บไอเทมชนิดเดียวกันซ้อนทับได้สูงสุด 100 หน่วย หมายเหตุ: ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้]

"เชรดดด นี่มันไอเทมบ็อกซ์เหรอเนี่ย?"

ดวงตาของหวังเจียเจียลุกวาวขึ้นมาทันที

"สุดยอดไปเลย! ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องแบกของพะรุงพะรังแล้วสิ!" เธอตะโกนอย่างตื่นเต้น

ซูเจ๋อลองทดสอบดูบ้าง เขาเอาหัวฉมวกสำรองใส่เข้าไป ซึ่งมันสะดวกมากจริงๆ

สำหรับการเอาชีวิตรอด นี่แทบจะเป็นสกิลระดับเทพเลยทีเดียว

ต้องเข้าใจก่อนว่า ปัญหาใหญ่ที่สุดเวลาออกหาทรัพยากรใต้ทะเลคือน้ำหนักและขีดจำกัดในการขนย้าย

แต่ด้วยช่องเก็บของนี้ ทุกคนจะกลายเป็นโกดังเคลื่อนที่ได้ทันที

เสียงของเทียนเต๋าดังขึ้นอีกครั้ง ฟังดูโอ้อวดชอบกล

"ให้แค่ช่องเก็บของมันน่าเบื่อแย่ เห็นแก่สภาพอันน่าสมเพชของพวกเจ้า ข้าจะให้ของขวัญต้อนรับสักหน่อยก็แล้วกัน"

สิ้นคำ กล่องโลหะหลายใบที่เคยวางนิ่งสนิทอยู่รอบโถงก็เปล่งแสงสีเขียวขึ้นมา พร้อมเสียงกลไกปลดล็อกดัง กริ๊ก

แสงระยิบระยับจางๆ เคลือบอยู่บนผิวกล่องเหล่านั้น แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าข้างในต้องมีของดีแน่นอน

"เอาล่ะ แจกของเสร็จแล้ว ขอให้สนุกนะ อ้อ... อย่าอยู่ที่นี่นานนักล่ะ บางอย่าง... กำลังจะตื่นขึ้นแล้ว"

ทิ้งท้ายด้วยประโยคชวนสงสัย เสียงจากลำโพงก็ตัดไปดื้อๆ เหลือไว้เพียงเสียงคลื่นสัญญาณซ่าๆ

"เจ้าเทียนเต๋านี่ถึงปากจะสุนัขไม่รับประทาน แต่ของที่ให้มาก็ใช้ได้จริงแฮะ" เจียงหงเบ้ปาก

"แถมยังบอกว่ามีบางอย่างกำลังจะตื่น เราต้องรีบจัดการให้เสร็จ" ซูเจ๋อลูบคางครุ่นคิด

"ใช่ค่ะ เราต้องรีบหน่อยแล้ว" หลินชิงเสวียพยักหน้าเห็นด้วย

ตอนนี้ไฟในโถงสว่างขึ้นจนทั่ว แม้จะยังดูสลัว แต่ก็เพียงพอให้เห็นสภาพแวดล้อมชัดเจน

กล่องที่เรืองแสงสีเขียวเหล่านั้นเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าที่วางล่อตาล่อใจอยู่บนชั้นวาง

"พี่น้องทั้งหลาย!"

พอเห็นของพวกนี้ หวังเจียเจียก็กระโดดโลดเต้นเป็นคนแรก

"ได้เวลาทำงานแล้ว! ในเมื่อเจ้าเทียนเต๋ามันบอกว่าเป็นของสมนาคุณมือใหม่ ในกล่องพวกนั้นต้องมีของดีแน่ๆ!"

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดและจริงจังกลับผ่อนคลายและคึกคักขึ้นทันตาเห็น ด้วยอานิสงส์ของช่องเก็บของและสิ่งยั่วยวนใจอย่างเสบียง

ความรู้สึกนี้ไม่ต่างอะไรกับช่วงเวลาเปิดหีบสมบัติหลังล้มบอสในเกม RPG ที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความตื่นเต้น

"ทุกคน อย่าแตกแถว!"

ซูเจ๋อตบมือเรียกสติ ดึงความสนใจของทุกคนกลับมา