บทที่ 26 - แคปซูลกลายพันธุ์

บทที่ 26 - แคปซูลกลายพันธุ์

★★★★★

แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบเสี้ยวหน้าของซูหยวนพอดี

เขากระพริบตา วางมือลงบนหีบสมบัติใบสุดท้าย

ไม่รู้ว่าข้างในจะมีอะไร

ซูหยวนดึงสลักเบาๆ หีบเปิดออก

แคปซูลยาเม็ดสีแดงสลับเหลืองปรากฏอยู่ในหีบ

"ยาแก้หวัด?"

ซูหยวนยื่นมือไปหยิบมันออกมา

ข้อมูลของแคปซูลปรากฏขึ้นทันที

แคปซูลกลายพันธุ์ (ไอเทมพิเศษ)

คำอธิบาย: เมื่อรับประทาน โครงสร้างร่างกายจะเกิดการกลายพันธุ์

หมายเหตุ: ควบคุมไม่ได้ การกลายพันธุ์มีสองทิศทาง อาจจะวิวัฒนาการให้แข็งแกร่งขึ้น หรืออาจจะเสื่อมถอยลงอย่างรุนแรง (โปรดใช้ด้วยความระมัดระวัง)

นี่มัน?

ซูหยวนชะงัก

ของสิ่งนี้ต้องระวังจริงๆ ใช้ไม่ดีอาจกลายเป็นสัตว์ประหลาด

เขาเดาะแคปซูลในมือเล่น พลางครุ่นคิด

ตอนนั้นเอง เจ้าก้อนถ่านก็เดินส่ายก้นดุ๊กดิ๊กเข้ามาทางนี้พอดี

มุมปากซูหยวนยกยิ้มขึ้น ในใจมีแผนการบางอย่าง

การกลายพันธุ์ควบคุมไม่ได้ งั้นทำไมเขาต้องกินเองล่ะ?

"เจ้าตัวเล็กนี่ดูเหมือนจะวิวัฒนาการได้นี่นา"

เขาคว้าหมับเข้าที่หลังคอเจ้าก้อนถ่าน ดึงตัวมันเข้ามา

"เจ้าก้อนถ่าน เจ้านายดีกับแกมั้ย?"

รอยยิ้มชั่วร้ายบนหน้าซูหยวน ทำให้เจ้าก้อนถ่านขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เจ้านายคิดไม่ซื่อ!

เอ๋ง!

เจ้าก้อนถ่านดิ้นรนสุดชีวิต

แต่ด้วยแรงอันน้อยนิด จะไปสู้แรงซูหยวนได้ยังไง

"จะให้กินของดีนะ"

ซูหยวนค่อยๆ ง้างปากเจ้าก้อนถ่านออก

โฮ่ง โฮ่ง

เจ้านาย อย่าทำกับตูแบบนี้!

ม่ายยย!

"ไม่ต้องกลัว ของดีจริงๆ" ซูหยวนยัดแคปซูลใส่ปากมัน

อึก!

เจ้าก้อนถ่านเผลอกลืนน้ำลาย แคปซูลก็ไหลลงคอไปตุงอยู่ในท้อง

วูบ!

ทันทีที่แคปซูลลงท้อง สมองของมันก็ขาวโพลน

จบกัน จบสิ้นกันแล้ว!

ฆาตกรรมหมา!

เจ้าก้อนถ่านตาเหลือก คอพับคออ่อน สลบเหมือดคาฝ่ามือซูหยวน

"เอ๊ะ? เจ้าก้อนถ่าน?"

หัวใจซูหยวนกระตุกวูบ

เขาแค่กะจะดูว่าแคปซูลนี้มีผลยังไง ต่อให้เสื่อมถอย ก็ไม่น่าถึงตายนะ!

ไม่สิ!

ยังมีลมหายใจ

ซูหยวนเอานิ้วไปอังที่จมูกมัน

แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าลมหายใจของเจ้าก้อนถ่านถี่รัวมาก

ไม่เพียงแค่นั้น ตัวของมันเริ่มร้อนขึ้น ร้อนจนลวกมือ

ซูหยวนขมวดคิ้ว วางมันลงบนโต๊ะ

สายตาจับจ้องไม่วางตา เขาอยากรู้ว่าแคปซูลนี้จะทำให้เจ้าก้อนถ่านเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางไหน

เริ่มแล้ว!

ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งออกมาจากตัวเจ้าก้อนถ่าน มันขมวดคิ้ว ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอ ร่างกายส่งเสียงดังก๊อบแก๊บ

ตัวของมันเหมือนถูกสูบลม ขยายใหญ่ขึ้นด้วยตาเปล่า ขนอ่อนนุ่มสีดำเริ่มเปลี่ยนสภาพ ตั้งชันขึ้นเหมือนหนามแหลม

"นี่น่าจะกำลังแข็งแกร่งขึ้นใช่มั้ย?"

ซูหยวนมองดูด้วยความคาดหวัง

ตอนนี้เจ้าก้อนถ่านตัวใหญ่เท่าคนเต็มวัยแล้ว ขนทั่วร่างตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก

มันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งฉายแววดุร้ายและอำมหิต ที่คอมีสร้อยกระดูกเขี้ยวสัตว์เพิ่มขึ้นมา พอมันแสยะปาก ก็เผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบเหมือนใบมีด

โฮก!

เจ้าก้อนถ่านคำรามเสียงดังสนั่นราวกับสัตว์ยักษ์ เสียงสะเทือนจนหูซูหยวนอื้ออึง

เขาเอามือปิดหู ขมวดคิ้วดุ "อย่าเห่ามั่วซั่ว"

หงิง หงิง

หัวขนาดมหึมาของเจ้าก้อนถ่านค่อยๆ ก้มลง หมอบราบอยู่ตรงหน้าเขา

เจ้านายอย่าโกรธ ตัวมันใหญ่ขึ้นกะทันหัน ยังไม่ค่อยชิน

โฮก?

ทำไมตัวใหญ่ขึ้นล่ะ?

เจ้านายให้กินอะไรเข้าไป?!

ซูหยวนมองดูเจ้าก้อนถ่านที่ทำหน้ามึนงง แต่ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มพอใจ

"ไม่เลว ดูเหมือนการกลายพันธุ์จะเป็นไปในทิศทางวิวัฒนาการให้แข็งแกร่งขึ้น"

ค่าสถานะของเจ้าก้อนถ่านปรากฏขึ้น

เจ้าก้อนถ่าน (เชื่องแล้ว)

เจ้าของ: ซูหยวน

สายพันธุ์: สุนัขโลกันตร์

พลังโจมตี: 300

พลังป้องกัน: 180

ความระแวดระวัง: 1000

ความสนิทสนม: 80

ระดับพลัง: ระดับ C (ประเภทเติบโตได้)

(ระดับพลังแบ่งเป็น: F, E, D, C, B, A, S, SS, SSS)

ความสามารถ:

เนตรทำลายล้าง: ความระแวดระวังที่สูงเกินพิกัด ทำให้มันมีความสามารถในการมองเห็นที่เหนือชั้น สามารถมองทะลุภาพลวงตาและกลลวงส่วนใหญ่ได้

กลืนกินวิญญาณ: สามารถเพิ่มระดับพลังได้ด้วยการกลืนกินสิ่งลี้ลับประเภทวิญญาณ

หมาพันทางกลายเป็นสุนัขโลกันตร์!

นี่มันไก่รองบ่อนกลายเป็นพญาหงส์ชัดๆ

พอเห็นความสามารถของมัน ซูหยวนก็อดอุทานไม่ได้ "กลืนกินวิญญาณได้ด้วย งั้นต่อไปเจอผี แกก็เดินเบ่งได้เลยสิ?"

โฮก

เจ้าก้อนถ่านดูจนปัญญา

เจ้านาย คุณประเมินผมสูงเกินไปแล้ว

"แต่ว่า ตอนนี้แกไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนเลย" ซูหยวนลูบคาง มองสำรวจเจ้าก้อนถ่านที่หน้าตาดุร้ายขึ้น

โฮ่ง!

ใครจะไปคิด พอเขาพูดจบ เจ้าก้อนถ่านก็หดตัวกลับไปเป็นเหมือนเดิม

ฝันตื่นหนึ่งรึเปล่าเนี่ย?!

ทำไมตัวเล็กลงแล้ว?

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้านาย ก็คุณบอกว่าชอบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?

เจ้าก้อนถ่านวิ่งเข้ามา แลบลิ้นสีชมพูเล็กๆ เลียรองเท้าซูหยวนแผล็บๆ

"แกแปลงร่างได้?"

ซูหยวนยื่นมือจะไปอุ้มมัน แต่พอยื่นมือออกไป ร่างของเจ้าก้อนถ่านก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง

โฮก

มันอวดสกิลใหม่อย่างภาคภูมิใจ เหมือนเด็กเห่อของเล่นใหม่

"ดีมาก"

ซูหยวนมองมันด้วยรอยยิ้ม "ภารกิจแกล้งหมูหลอกกินเสือฝากไว้ที่แกแล้ว อาศัยจังหวะผีเผลอ งับหัวมันเลย!"

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านกลับคืนร่างเดิม

ซูหยวนโยนไส้กรอกให้มันแท่งหนึ่ง

จะว่าไป ค่าความสนิทสนมของเจ้าตัวเล็กนี่เพิ่มขึ้นมาเป็น 80 ตั้งแต่เมื่อไหร่

อืม ต้องเป็นเพราะฉันรักและเอ็นดูมันมากแน่ๆ

ทันใดนั้น สีหน้าซูหยวนก็เปลี่ยนไป เขานึกขึ้นได้ว่า

หลิงเอ๋อล่ะ?

เธอออกไปแลกของไม่ใช่เหรอ?

ทำไมยังไม่กลับมา?

หุ่นกระดาษก็ไม่เห็นขนหีบสมบัติเข้ามาเลย!

ซูหยวนเรียกเจ้าก้อนถ่าน เดินออกไปข้างนอก

ประตูห้องมืดเปิดออก

ซูหยวนก้าวออกไปก่อน เจ้าก้อนถ่านตามมาติดๆ

โฮ่ง

มันยังคงเกาะติดซูหยวนแจ นี่เป็นสัญชาตญาณ ต่อให้เจ้าก้อนถ่านจะมีพลังมหาศาลแล้ว แต่มันยังปรับตัวให้เข้ากับความเก่งกาจของตัวเองไม่ทัน

สายตาของซูหยวนมองไปที่ใต้เสาไฟที่ดับสนิทอยู่ไม่ไกล

หลิงเอ๋อกำลังยืนเท้าเอว ชี้หน้าด่าทออะไรบางอย่างกับรองเท้าปักลายคู่หนึ่ง

รองเท้าปักลาย?!

ใช่แล้ว เธอกำลังคุยกับรองเท้าคู่หนึ่ง

รองเท้าปักลายคู่นั้นลอยอยู่กลางอากาศ เผชิญหน้ากับเธอ ข้างๆ หลิงเอ๋อยังมีหุ่นกระดาษตัวเล็กๆ ลอยอยู่

หุ่นกระดาษพวกนั้นซูหยวนเคยเห็น ก็คือเด็กผีสี่คนที่หามเกี้ยว และเป็นคนส่งหีบสมบัติในวันนี้ด้วย

หุ่นตัวหนึ่งดูเหมือนจะขาดรุ่งริ่ง ต้องให้เพื่อนอีกสามตัวช่วยพยุง

"เกิดอะไรขึ้น?"

สีหน้าซูหยวนดูไม่สู้ดีนัก

เขาส่งสัญญาณให้เจ้าก้อนถ่านตามมา แล้วเดินตรงเข้าไปหา

ในขณะที่เดินผ่านห้องน้ำสาธารณะ

จี๊ด จี๊ด!

ในห้องน้ำก็มีเสียงหนูร้องประหลาดดังขึ้น

ดวงตาเล็กๆ สีเขียวเรืองแสงคู่หนึ่งจ้องมองมา สบตากับซูหยวนเข้าอย่างจัง

"เฮ้ย!"

ซูหยวนหน้าเปลี่ยนสี ในมือคีบยันต์เพลิงวิญญาณออกมาทันที

จี๊ด จี๊ด!

หนูตัวนั้นเร็วมาก พริบตาเดียวก็หายวับไปจากที่เดิม พุ่งกระโจนใส่ซูหยวน

มันเคลื่อนที่ไปมาซ้ายขวารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ซูหยวนเล็งเป้าไม่ถูกเลย

พอหนูเข้ามาใกล้ ซูหยวนถึงได้เห็นรูปร่างหน้าตามันชัดๆ

ไอ้ตัวนี้ขนาดเท่าฝ่ามือ ตัวกึ่งโปร่งใส ทั้งตัวเรืองแสงสีเขียว

เห็นมันพุ่งมาถึงหน้าซูหยวน เงาร่างมหึมาก็โผล่มาขวางกั้นไว้

เจ้าก้อนถ่านกลายร่างเป็นสุนัขโลกันตร์ ยกกรงเล็บตบใส่หนูประหลาดตัวนั้น

จี๊ด จี๊ด!

แต่ทว่า วินาทีต่อมา หนูตัวนั้นกลับหายวับไปในอากาศ

โฮก!

เจ้าก้อนถ่านคำรามอย่างเกรี้ยวกราด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

ซูหยวนขมวดคิ้ว ไม่รู้ทำไม หนูตัวนั้นให้ความรู้สึกต่างจากสิ่งลี้ลับตัวอื่น นี่เป็นสัญชาตญาณลึกๆ จากก้นบึ้งหัวใจ

ช่างเถอะ มันหนีไปแล้ว รีบไปดูทางฝั่งหลิงเอ๋อก่อนดีกว่า

เขาหันกลับไปมองทางนั้น

หลิงเอ๋อยังคงเผชิญหน้ากับรองเท้าปักลายคู่นั้นอยู่

สิ่งลี้ลับที่เป็นรูปร่างรองเท้า นี่มันแปลกประหลาดจริงๆ

[จบแล้ว]