บทที่ 21 - ขวานที่หายไป

บทที่ 21 - ขวานที่หายไป

★★★★★

《รวมสุดยอดเมนูอาหาร》

เอ่อ ขอเป็นรวมสุดยอดวิชาวรยุทธ์แทนได้มั้ยเนี่ย!

ซูหยวนถือหนังสือสกิลเล่มนี้ไว้ในมือพลางบ่นอุบในใจ

ช่างเถอะ ก็ยังดี อย่างน้อยต่อไปอยากกินอะไรก็ได้กิน

"นายท่าน"

ในจังหวะที่เขากำลังจะกดเรียนรู้ หลิงเอ๋อก็โผล่ออกมา

"เชี่ย!"

พูดตามตรง แม่คุณเล่นแต่งชุดแดงทั้งตัวแถมมีผ้าคลุมหน้าแดงแจ๋แบบนี้ เห็นกี่ทีก็ยังตกใจ

ซูหยวนตัดสินใจพูดสิ่งที่คิดมานานออกไป "นี่หลิงเอ๋อ เธอช่วยเปิดผ้าคลุมหน้าออกหน่อยได้มั้ย?"

หลิงเอ๋อถามด้วยความสงสัย "ทำไมหรือเจ้าคะ?"

ซูหยวนชี้ไปที่หัวของเธอ "เธอไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอ? ใครเขาเอาผ้าคลุมหน้ามาปิดไว้ตลอดเวลากัน?"

"นายท่าน ข้าทำไม่ได้เจ้าค่ะ" หลิงเอ๋อรู้สึกหงุดหงิดใจ "มันเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายข้า ข้าหน้าตาเป็นเยี่ยงนี้แหละเจ้าค่ะ"

หน้าตาเป็นแบบนี้?

แบบนี้เนี่ยนะ!

ช่างเถอะ ซูหยวนพอนึกภาพออกตอนที่เขาเปิดผ้าคลุมหน้าเธอ แล้วข้างในก็ยังเป็นผ้าคลุมหน้าอีกชั้น

แน่นอนว่าเธอเป็นผี เรื่องแบบนี้ก็ถือว่าปกติ

"งั้นคราวหน้าเวลาจะโผล่ออกมา ช่วยส่งสัญญาณให้ฉันเตรียมใจหน่อยนะ" ซูหยวนวาง 《รวมสุดยอดเมนูอาหาร》 ไว้บนโต๊ะ

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ" หลิงเอ๋อน้อยใจสุดขีด

นายท่านรังเกียจข้า

ข้าขี้ริ้วขี้เหร่ขนาดนั้นเลยหรือ?

เธอแทบอยากจะเอาผ้าคลุมหน้ามาปิดหน้าตัวเองอีกชั้น (ถ้าทำได้)

ซูหยวนปิ๊งไอเดียขึ้นมา "เธอทำอาหารเป็นมั้ย?"

"เป็นเจ้าค่ะ หลิงเอ๋อทำกับข้าวเก่งมากนะเจ้าคะ!"

"โอเค เยี่ยม"

ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าเขาใช้ผีที่น่าหวาดกลัวมาเป็นแม่ครัว คนพวกนั้นจะคิดยังไงกันนะ?

"อ่ะนี่"

เขายื่น 《รวมสุดยอดเมนูอาหาร》 ให้หลิงเอ๋อ

"นี่คือสิ่งใดเจ้าคะ?" เธอไม่รู้หนังสือ เลยอ่านชื่อบนปกไม่ออก

"ลองดูซิว่าเรียนได้มั้ย?"

ถ้าเรียนไม่ได้ ก็เผาทิ้งไปซะเลย

ขืนปล่อยให้โผล่มาหลอกกันบ่อยๆ หัวใจจะวายตายเอา ซูหยวนรับเธอมาเป็นทาสผีเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้นแหละ

ซูหยวนแอบคีบยันต์เพลิงวิญญาณไว้ในมือ

หลิงเอ๋อถือหนังสือแล้วพูดว่า "มันมีตัวอักษรสองตัวลอยขึ้นมาเจ้าค่ะ"

งั้นแสดงว่าเรียนได้

สิ่งที่เธอเห็นน่าจะเป็นคำว่า:

【ใช่】【ไม่】

เขาเก็บยันต์เพลิงวิญญาณ แล้วบอกว่า "เลือกตัวทางซ้าย"

"อ้อ เจ้าค่ะ" พอหลิงเอ๋อเลือก

หนังสือ 《รวมสุดยอดเมนูอาหาร》 ก็กลายเป็นลำแสงสีขาวพุ่งเข้าไปในร่างกายของเธอ

ทันใดนั้น ซูหยวนก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือน

【ทาสผี หลานหลิงเอ๋อ เรียนรู้ทักษะ สำแดงผลจากพรสวรรค์ระดับไร้เทียมทาน ทักษะชีวิต: ศิลปะการทำอาหาร เลื่อนระดับเป็นขั้นสูงสุด】

หือ?

ที่แท้พรสวรรค์ก็มีประโยชน์แบบนี้นี่เอง

"เอ๊ะ?"

สีหน้าของหลิงเอ๋อดูแปลกไป "หนังสือเล่มนี้คือตำราอาหารหรือเจ้าคะ? นายท่าน อาหารพวกนี้ดูพิกลนัก"

"พิกลยังไง?"

"ไม่เหมือนกับที่ข้าเคยกินมาก่อนเลย"

แหงล่ะ ซูหยวนมองดูสภาพเธอที่คลุมหน้ามิดชิด พลางคิดในใจว่า เธอเล่นคลุมหน้าตลอดศกแบบนี้ จะไปกินของปกติได้ยังไง!

"ไม่เป็นไร เธอลองศึกษาดูก่อน เดี๋ยวฉันจะไปหาแลกวัตถุดิบมาให้"

ซูหยวนเลิกสนใจหลิงเอ๋อที่กำลังงุนงง เขาเปิดคู่มือเอาชีวิตรอด ค้นหาโพสต์แลกเปลี่ยนวัตถุดิบอาหาร

มีคนชื่อ ซุนซิง โพสต์แลกผักสดกับเนื้อหมูดิบอยู่พอดี แถมสิ่งที่เขาต้องการแลกก็คืออาหารเพิ่มค่าสถานะ

ซูหยวนเลือกแลกกับเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าหมอนี่จู่ๆ ก็ดีดจัด

"สวัสดีครับท่านเทพซูหยวน!"

"สวัสดี"

"ท่านอยากแลกอะไร บอกมาได้เลยครับ!"

"ผักกับเนื้อหมูที่นายลงไว้นั่นแหละ"

"จัดไปครับท่านเทพ! ให้ฟรีเลยยังได้!"

"ไม่ต้อง" ซูหยวนโอนขนมปังเพิ่มค่าสถานะไปให้

พอแลกเปลี่ยนเสร็จ หมอนั่นยังตื๊อไม่เลิก "ขอแอดเพื่อนได้มั้ยครับ!"

"ไม่"

"อ๋อ ท่านเทพก็ต้องเป็นท่านเทพ เย็นชาสมคำร่ำลือ ท่านเทพครับวันหลังถ้าต้องการอะไรอีก มาแลกกับผมได้นะครับ"

"อืม"

จะมาหาแกอีกก็บ้าแล้ว

จบการซื้อขาย ซูหยวนถึงกับพูดไม่ออก คนพวกนี้โดนผีหลอกจนเพี้ยนไปแล้วรึไง ไม่เป็นคนพูดมากก็พวกดีดเกินเบอร์

"วัตถุดิบฉันเตรียมไว้ให้แล้ว อยู่ในห้องเก็บของนะ อย่าลืมทำมื้อเย็นให้เสร็จก่อนฟ้ามืดล่ะ"

ซูหยวนหยิบไส้กรอกมากินรองท้อง กะว่าตอนเย็นกลับมาจะได้กินข้าวสวยร้อนๆ หอมๆ สักมื้อ

เขาไม่ห่วงว่าหลิงเอ๋อจะทำครัวพัง เพราะเธอเรียนสกิลจากหนังสือไปแล้ว

ซูหยวนเดินออกจากห้อง ทิ้งหลิงเอ๋อให้ยืนงงในดงกล้วย

รสนิยมของนายท่านช่างหนักหน่วงยิ่งนัก

ทำไมเขาถึงชอบกินของพรรค์นี้กันนะ?

ช่างประหลาดแท้

เธอเดินไปดูในห้องเก็บของ ก็เจอแค่ผักกับเนื้อ ไม่เห็นเจอวัตถุดิบที่เขียนไว้ในตำราเลย ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยออกไปหาเองก็ได้

ซูหยวนพาเจ้าก้อนถ่านออกมาข้างนอก

สิ่งแรกที่เขาจะทำคือ ตามหาขวานที่ทำหายไปเมื่อวาน

แต่สิ่งที่น่าตกใจคือ ขวานหายไปแล้ว!

แถวนี้ยังมีผู้รอดชีวิตคนอื่นอยู่อีกเหรอ?

ซูหยวนเดินวนดูรอบสวนสาธารณะ แต่ก็ไม่พบเบาะแสอะไรเลย

"สงสัยต้องขยายขอบเขตการค้นหา"

ซูหยวนมองไปทางกลุ่มหมอกหนาด้านหลังสวนสาธารณะ

ถ้าจำไม่ผิด ตรงนั้นคือตำแหน่งของป่าละเมาะเมื่อคืน

ฟังจากที่หลิงเอ๋อบอก ข้างๆ ป่ามีสวนผลไม้ เขาว่าจะไปเก็บผลไม้กลับมาสักหน่อย

ตัวเลขนับถอยหลังบนดวงอาทิตย์แจ้งว่าเหลือเวลาอีกห้าชั่วโมงกว่า

"เจ้าก้อนถ่าน ช่วยดูรอบๆ หน่อย ถ้าเจออะไรผิดปกติ ให้รีบ... เอ๊ะ?"

เจ้าก้อนถ่านหายไปไหน?

ซูหยวนมองหาไปทั่ว จนเจอตัวการ เขารีบเดินจ้ำอ้าวไปที่ร้านซูเปอร์มาร์เก็ตข้างสวนสาธารณะ

ตอนนั้นเจ้าก้อนถ่านกำลังก้มหน้าก้มตาใช้จมูกดุนอะไรบางอย่างอยู่ที่พื้น

พอเดินเข้าไปดูชัดๆ ซูหยวนก็เตะเปรี้ยงเข้าให้!

ไอ้หมาโง่!

เอ๋ง!

เจ้าก้อนถ่านรู้สึกว่าตัวเองลอยสูงกว่าทุกครั้ง

โอ้ อึน้อยกลอยใจของพี่!

พอเจ้าก้อนถ่านวิ่งกลับมาหา ซูหยวนก็ชี้หน้าคาดโทษ

ถ้าขืนให้เขาเห็นพฤติกรรมกินอึอันน่าสะอิดสะเอียนแบบนี้อีก เขาจะไม่ให้มันเข้าห้องมืดอีกต่อไป

คำขู่นี้ได้ผลชะงัดนักสำหรับเจ้าก้อนถ่าน

มันจำใจต้องโบกมือลาอึอันโอชะ

เจ้าก้อนถ่านเดินคอตกตามหลังซูหยวนต้อยๆ

ซูหยวนบ่นอุบ "ฉันให้แกกินไม่พอรึไง? สุนัขยังไงก็แก้สันดานกินอาจมไม่ได้จริงๆ!"

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้านาย นี่มันสัญชาตญาณนะเว้ย!

แต่ซูหยวนสังเกตเห็นว่า กองอึที่เจ้าก้อนถ่านไปยุ่งเมื่อกี้ เป็นอึคน

แสดงว่าแถวนี้มีคนอื่นอยู่จริงๆ

เดินต่อไปอีกประมาณ 1 กิโลเมตร ป่าละเมาะเมื่อคืนก็ปรากฏแก่สายตา

ข้างๆ ป่ามีชุมชนแออัดตั้งอยู่ สวนผลไม้น่าจะอยู่อีกด้าน

ซูหยวนยืนมองชุมชนแออัดจากระยะไกล

เห็นชัดเลยว่าที่หน้าหมู่บ้านมีเตาไฟตั้งอยู่และไฟกำลังลุกโชน

มีคนอยู่จริงๆ ด้วย

ซูหยวนไม่คิดจะเข้าไปทักทาย

"เขาคงเห็นร่องรอยของฉันแล้วเหมือนกัน"

เพราะห้องมืดของเขาตั้งอยู่ริมถนนโล่งๆ แถมติดกับห้องน้ำสาธารณะเด่นหราขนาดนั้น

ในสถานการณ์ที่ทรัพยากรขาดแคลนแบบนี้ การแข่งขันในพื้นที่เดียวกันย่อมรุนแรง

การเผชิญหน้ากันอาจนำไปสู่ความขัดแย้งเพื่อแย่งชิงทรัพยากรได้ง่ายๆ

ขวานเล่มนั้นจะโดนคนคนนี้เอาไปรึเปล่านะ?

ซูหยวนตั้งข้อสงสัย

และเพราะอีกฝ่ายอาจจะมีขวานคมกริบที่เขาเสริมแกร่งเองกับมือ เขาเลยยิ่งไม่อยากเผยตัว ถ้าอีกฝ่ายเป็นพวกบ้าเลือดขึ้นมา มีกี่ชีวิตก็คงไม่พอให้ฟัน

ซูหยวนเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปอีกทาง เพื่อตามหาสวนผลไม้

พอเขาเดินลับสายตาไป ชายร่างกำยำคนหนึ่งก็หิ้วซากอีกาเดินมาที่หน้าหมู่บ้าน แล้ววางย่างบนเตาไฟ

"ฮ่าๆๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครมีลาภปากเท่าฉัน!"

จางจื้อหย่งพลิกซากอีกาไปมา ดวงตาเป็นประกาย

พอย่างจนสุกได้ที่ เขาก็คว้าขวานที่เพิ่งเก็บได้เมื่อเช้ามาเฉือนเบาๆ ซากอีกาก็แยกเป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย

"อื้ม อร่อย!"

เขาเคี้ยวเนื้อสัตว์ป่าตุ้ยๆ ปากก็พร่ำชมความโชคดีของตัวเอง "เช้ามาเดินไปป่าข้างๆ ก็เจออีกาบินชนต้นไม้ตาย พอหลงทางไปเจอสวนสาธารณะ ก็ดันเจอขวานเทพตกอยู่ โชคดีชะมัด โชคดีโคตรๆ!"

จางจื้อหย่งจำได้ว่าไม่ไกลจากสวนสาธารณะ มีห้องมืดตั้งอยู่ข้างส้วม ผู้รอดชีวิตตรงนั้น ผ่านมาตั้งกี่วันทำไมถึงไม่มาเก็บขวานเทพเล่มนี้ไปนะ

จึ๊ๆๆ ดวงซวยชะมัดยาด

จางจื้อหย่งไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วย กลัวความซวยจะติดมา

ถ้าพูดเรื่องดวง ท่านเทพซูหยวนน่าจะดวงดีกว่าเขา

"ไม่สิๆ เขาเป็นผู้ย้อนเวลากลับมา เปิดโหมดพระเจ้าเล่น แบบนี้ถือว่าฉันดวงดีกว่าเห็นๆ"

ฮัดชิ้ว!

ซูหยวนจามออกมาติดๆ กันหลายครั้ง

"อย่ามาเป็นหวัดตอนนี้เชียวนะ"

โลกนี้ไม่มียารักษา เขาเลยกระชับเสื้อให้แน่นขึ้น เพื่อความอบอุ่น

จากนั้นก็มุ่งหน้าเดินไปทางสวนผลไม้ตามที่หลิงเอ๋อบอก

"เจ้าก้อนถ่าน อย่ามัวแต่เหม่อ ตามมาเร็ว เราต้องไปเก็บผลไม้กัน"

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านวิ่งตามมา วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุด

หันหัวกลับไปมองทางชุมชนแออัด

เหมือนจะได้กลิ่นเนื้อย่าง

คิดไปเองมั้ง?

[จบแล้ว]