บทที่ 20 - โชคหล่นทับ

บทที่ 20 - โชคหล่นทับ

★★★★★

บนโต๊ะมีหีบสมบัติวางอยู่สองใบ แต่ซูหยวนยังไม่คิดจะเปิดวันนี้

ซูหยวนเอาของที่พกติดตัวออกมาวางบนโต๊ะ

น่าเสียดาย ขวานหายไปแล้ว เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ตอนกลับมาถึงห้อง รอฟ้าสางค่อยออกไปหา แถวนี้ไม่ค่อยมีคน คงไม่หายไปไหนหรอก

ซูหยวนไม่ได้เอาอาหารของตัวเองแลกกับจางฉวนไฉ เพราะอาหารของเขามีค่าสถานะพิเศษ มันไม่คุ้ม

เขาเอาอาหารเพิ่มค่าสถานะไปแลกอาหารธรรมดามา แล้วแบ่งอาหารสำหรับ 3 วันส่งไปให้จางฉวนไฉ

นี่เป็นสิ่งที่เขารับปากไว้

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องแลกเครื่องดื่มกับหมอนี่ในอนาคต ซูหยวนคงอยากจะเบี้ยว แล้วลบเพื่อน ตัดขาดกับไอ้คนพูดมากนี่ไปตลอดกาล

นั่นไง พอโอนของไปปุ๊บ พี่จอมฝอยก็เริ่มการแสดงทันที

"ท่านนักพรต ท่านกลับถึงห้องมืดแล้วเหรอครับ? โลกตอนกลางคืนเป็นยังไงบ้าง? ท่านเจอผีมั้ยครับ? ท่านนักพรต ท่านได้หีบสมบัติแล้วใช่มั้ย? เปิดยังครับ? ได้อะไรมาบ้าง?"

"......"

หมอนี่มันโคตรของโคตรพูดมาก!

ซูหยวนเลิกสนใจข้อความที่เด้งรัวๆ ของเขา ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เปิดดูข้อความในช่องแชทโลก

ซูหยวนพบว่ามีข้อความแจ้งเตือนการตายขึ้นมาเพียบ ส่วนใหญ่เป็นคนที่ออกไปเปิดประตูเอาหีบสมบัติ ระบบแจ้งว่าพวกเขาถูกหัวมนุษย์กัดตาย

"ทำตัวเองแท้ๆ"

เขาเลื่อนดูข้อความต่อ

"พวกนายใครยังมีของกินบ้าง?"

"ไม่เหลือแล้ว"

"หิวจะตายอยู่แล้ว"

"ทนหน่อย พรุ่งนี้ค่อยหา"

"ตอนกลางวันหมอกลงจัด ไม่กล้าเดินไปไกลเลย ของกินแถวนี้โดนกวาดเรียบหมดแล้ว"

"ชีวิตมันเศร้า"

"ยังดีที่แถวบ้านฉันมีต้นผลไม้"

"แถวบ้านฉันมีสวนผัก"

"ไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องขุดรากไม้กิน"

ซูหยวนไม่ได้อ่านต่อ ส่วนใหญ่ทุกคนคุยกันเรื่องปัญหาขาดแคลนอาหาร

เขาเดาไว้อยู่แล้วว่า อาหารสำเร็จรูปพวกนี้คงหมดไปในไม่ช้า มนุษย์เราคงต้องลงมือผลิตอาหารเอง

สำหรับคนที่มาจากครอบครัวเกษตรกรหรือพรานป่า เรื่องนี้อาจจะไม่ยาก

แต่สำหรับพนักงานออฟฟิศหรือคนรวยในโลกก่อน การไม่มีอาหารสำเร็จรูปกิน อาจหมายถึงวิกฤตความอยู่รอดครั้งใหญ่

"ฉันคงไม่ต้องห่วงเรื่องนี้" เพราะเขาตุนเสบียงไว้เพียบ

ซูหยวนสังเกตเห็นว่าในหน้าเมนูห้องมืด มีตัวเลือกเพิ่มขึ้นมาข้อหนึ่ง

อนุญาตให้ทาสผีเข้าออกห้องมืดได้อย่างอิสระหรือไม่?

【ใช่】【ไม่】

อันนี้เข้าท่า จะได้กันไม่ให้ค่าขับไล่มารของห้องทำร้ายทาสผีของตัวเอง

เขาเลือกกด 【ใช่】

ซูหยวนปิดคู่มือเอาชีวิตรอดวางไว้ข้างตัว แล้วหยิบสัญญาทาสผีออกมา

ข้อมูลในสัญญาเปลี่ยนแปลงไปหลังจากเขาได้ทาสผีตนแรก

ทาสผี 1

หลานหลิงเอ๋อ (ผีเจ้าสาว)

ประเภททาสผี: สายสนับสนุน

ระดับความสยอง: ระดับ C

(ระดับความสยองแบ่งเป็น: F, E, D, C, B, A, S, SS, SSS)

ค่าพรสวรรค์: 5, ทั่วไป (ยิ่งค่าพรสวรรค์สูง ความสามารถในการเรียนรู้ของผียิ่งมาก)

(ระดับค่าพรสวรรค์: ต่ำ, ทั่วไป, สูง, ยอดเยี่ยม, ไร้เทียมทาน, ตำนาน, เทพเจ้า)

ความสามารถผี:

วิชาภาพลวงตา ควบคุมจิตใต้สำนึกของเป้าหมาย สร้างภาพลวงตาที่สมจริง

วิชาหุ่นกระดาษ ควบคุมหุ่นกระดาษ สามารถทำให้หุ่นกระดาษมีรูปร่างจับต้องได้

ซูหยวนอ่านค่าสถานะของหลิงเอ๋อ ทำให้เขาเข้าใจเรื่องผีมากขึ้น

พร้อมกันนั้น เขายังพบว่าสามารถใช้พรสวรรค์เสริมแกร่งร้อยเท่ากับค่าพรสวรรค์ของหลิงเอ๋อได้

น่าเสียดายที่ระดับความสยองเสริมแกร่งไม่ได้ ไม่งั้นถ้าอัปเกรดได้ ซูหยวนคงได้กำลังรบสุดโหดมาครองทันที

แต่หุ้นศักยภาพก็น่าลงทุน เดิมพันกับอนาคตที่สดใส

ค่าพรสวรรค์: 500, ไร้เทียมทาน

พรสวรรค์ระดับไร้เทียมทาน ไม่เลวเลย!

ซูหยวนพยักหน้าอย่างพอใจ

ทันใดนั้น เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากใบสัญญา

ซูหยวนตกใจจนสะดุ้งโหยง เด้งตัวลุกจากเตียง

"ใคร?!"

โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านที่นอนขดอยู่มุมห้องตื่นขึ้นทันที เห่าสองที พอเห็นว่าเป็นหลิงเอ๋อ มันก็ล้มตัวลงนอนต่อ หลับตาพริ้ม

"เธอออกมาทำไม?"

พอเห็นว่าเป็นใคร ซูหยวนก็โล่งอก

หลิงเอ๋อย่อตัวคารวะ "ในนั้นอุดอู้เจ้าค่ะ ข้าเลยออกมาสูดอากาศ"

อุดอู้?

เธอเอาผ้าคลุมหน้าปิดหน้าไว้ไม่รู้สึกอุดอู้กว่าเหรอ?

ซูหยวนขมวดคิ้ว "เธอกลับเข้าไปเถอะ ฉันจะนอนแล้ว"

"ข้านอนตรงนั้นก็ได้เจ้าค่ะ" เธอชี้ไปที่มุมห้องที่เจ้าก้อนถ่านนอนอยู่

ยังไม่ทันที่ซูหยวนจะอนุญาต เธอก็ลอยวูบไป ชุดแดงสดดูน่าสยดสยองแขวนต่องแต่งอยู่ที่มุมห้อง คอพับคออ่อน เหมือนผีผูกคอตายไม่มีผิด

"จะบ้าตาย!"

ซูหยวนเริ่มเสียใจที่อนุญาตให้เธอเข้าออกห้องได้อิสระ

"ท่านเป็นอะไรหรือ?" หลิงเอ๋อเห็นสีหน้าซูหยวนไม่ดี ก็รีบลอยกลับมา "ข้ารบกวนท่านพักผ่อนหรือเจ้าคะ?"

"แน่นอน" ซูหยวนแทบจะทึ้งหัวตัวเอง "เธอลองคิดดูนะ ในห้องมีผีผู้หญิงใส่ชุดเจ้าสาวคลุมหน้าแดง แขวนคออยู่ที่มุมห้อง ใครมันจะไปหลับลง?"

หลิงเอ๋อถามอย่างสงสัย "เหตุใดจึงหลับไม่ลง?"

ซูหยวนโมโห "ถามโง่ๆ!"

เขาคีบยันต์เพลิงวิญญาณขึ้นมา "กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้!"

"เจ้าค่ะ" หลิงเอ๋อมุดกลับเข้าไปในสัญญาอย่างว่าง่าย

ฉันโดนเจ้านายรังเกียจเหรอ?

หมาโง่ตัวนั้นยังนอนในห้องได้ ทำไมฉันต้องไปนอนในกระดาษหนังวัวด้วย?

เป็นทาสผีนี่ยากจัง

แค่อยากจะแขวนคออยู่มุมห้อง เฝ้ามองเจ้านายหลับแท้ๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซูหยวนต้องใช้ยันต์ชำระจิตช่วยให้จิตใจสงบ ถึงจะข่มตานอนหลับได้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ดวงอาทิตย์ค่อยๆ โผล่พ้นขอบฟ้า

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างตกกระทบใบหน้าซูหยวน เขาบิดขี้เกียจลุกขึ้นนั่ง

ขยี้ตา แล้วลงจากเตียง

วันใหม่เริ่มขึ้นแล้ว เปิดหีบสมบัติก่อนเลย!

"เจ้าก้อนถ่าน มานี่"

ซูหยวนกวักมือเรียก เจ้าก้อนถ่านก็ส่ายก้นวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา

"มา ดมหน่อยว่ามีผีมั้ย"

ซูหยวนอุ้มมันขึ้นวางบนโต๊ะ

เจ้าก้อนถ่านปรายตามองซูหยวนอย่างเหยียดหยาม

แล้วก็ก้มลงไปดมๆ แบบขอไปที

ตูจะไปรู้ได้ไง?

คราวก่อนมันเป็นหีบผี ตูถึงรู้ว่าข้างในมีอะไร?

เจ้านายช่วยฉลาดหน่อยได้มั้ย!

คราวก่อนก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เฮ้อ

เจ้าก้อนถ่านส่ายหัว กระโดดลงจากโต๊ะ วิ่งหนีไป

ซูหยวนเห็นท่าทีของเจ้าก้อนถ่านก็แปลกใจนิดหน่อย หมายความว่าไม่มี?

เขายังคงระมัดระวังมือกำยันต์แน่น เผื่อว่าตัวเองจะเดาผิด

เพราะซูหยวนกับเจ้าก้อนถ่านยังรู้ใจกันไม่มากพอ แถมเขายังฟังภาษาหมาไม่ออกด้วย

เปิด!

หีบใบแรก

แหวนเงินวงเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่

แหวนมิติ (ไอเทมพิเศษ)

พื้นที่เก็บของ: 1 ลูกบาศก์เมตร

เปิดได้แหวนมิติในตำนานเฉยเลย!

ซูหยวนหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความดีใจ "มีเจ้านี่ ต่อไปออกไปหาของหรือหาหีบสมบัติ ก็สะดวกขึ้นเยอะเลย!"

ติดแค่พื้นที่ 1 ลูกบาศก์เมตรนี่มันน้อยไปหน่อย

"ไม่ใช่ปัญหา!"

ซูหยวนจัดการเสริมแกร่งร้อยเท่าให้กับพื้นที่เก็บของ

ฮี่ฮี่ 100 ลูกบาศก์เมตร ใหญ่สะใจ!

สวมแหวนมิติไว้ที่นิ้วชี้ข้างขวา

เยี่ยม พอดีเป๊ะ!

ซูหยวนเอาอาหารจากห้องเก็บของออกมาใส่ไว้บ้าง เผื่อฉุกเฉิน จากนั้นก็เอาคู่มือเอาชีวิตรอด มีดปลอกผลไม้ ยันต์ และสัญญาทาสผี ยัดเข้าไปด้วย

เอาของใส่แหวนสะดวกกว่าพกติดตัวรุงรังเยอะ

ที่สำคัญซูหยวนค้นพบว่า แค่แค่คิด ของในแหวนก็จะโผล่มาในมือทันที

ถ้าเจอศัตรู รับรองงัดของออกมาฟาดหน้าหงายได้แน่นอน!

หีบแรกเปิดได้ของดีมาก

ต่อไป หีบที่สอง

ซูหยวนถูมือไปมา

โชคจงมา!

กริ๊ก หีบเปิดออก

หนังสือสกิลปกสีน้ำเงินปรากฏต่อสายตาซูหยวน

นึกถึง 《คัมภีร์ยันต์ฉบับสมบูรณ์》 ที่เคยได้

ซูหยวนก็ยื่นมือไปหยิบมันออกมาด้วยความตื่นเต้น

"หา?!"

ดวงดีมีชัยจริงๆ พับผ่าสิ!

[จบแล้ว]