บทที่ 18 - จอมกะล่อน

บทที่ 18 - จอมกะล่อน

★★★★★

เอี๊ยด อ๊าด!

ไม่ไกลนัก เกี้ยวสีแดงสดหลังใหญ่กำลังถูกหามโคลงเคลงตรงมาทางนี้

พอเกี้ยวเข้ามาใกล้ ซูหยวนถึงเห็นว่าคนที่หามเกี้ยวคือเด็กชายสี่คน

พวกเขาสวมชุดผ้าดิบสีดำลายจุดขาว บนหัวสวมหมวกทรงกลมใบเล็ก แก้มสองข้างทาชาดสีแดงแป๊ด

ตอนนี้ซูหยวนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า นั่นคือเกี้ยวเจ้าสาว

เกี้ยวถูกวางลง

เด็กชายทั้งสี่คนยืนนิ่ง

หรี่ตายิ้มแป้นมองมาที่เขา

ทำเอาซูหยวนขนลุกซู่ไปทั้งตัว!

ในจังหวะที่เขากำลังจะใส่เกียร์หมาวิ่งหนี

กลิ่นหอมชวนหลงใหลก็ลอยออกมาจากในเกี้ยว

จมูกของซูหยวนกระตุก เขาเผลอสูดดมเข้าไปสองสามที

แค่ดมเข้าไปนิดเดียว ร่างกายของเขาก็เบาหวิว สายตาเริ่มพร่ามัว

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านเห็นซูหยวนยืนเหม่อลอย ก็เห่าเรียกเสียงดัง

โฮ่ง เจ้านายหนีเร็ว!

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้านายโดนมนตร์สะกดเข้าแล้ว

ไม่ว่ามันจะเห่ายังไง ซูหยวนก็ตาลอย ไม่ตอบสนอง

ใช่แล้ว ซูหยวนโดนสะกดเข้าเต็มเปา

ในมโนสำนึกของเขา เขาได้กลับไปสู่โลกเดิม

ทำงานหนักทุกวัน จนในที่สุดก็เข้าตาผู้บริหาร ได้คุมโปรเจกต์ใหญ่ หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ

ทางบ้านแนะนำผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันให้

ทั้งสองนัดเจอกัน ต่างฝ่ายต่างพอใจ หลังจากคบหากันสักพัก และไปพบผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ก็เริ่มเตรียมงานแต่ง

วันแต่งงาน แขกเหรื่อมากันเต็มงาน

บรรยากาศคึกคัก ก่อนเริ่มพิธี

ญาติสนิทมิตรสหาย เพื่อนร่วมงาน ต่างพากันเข้ามาอวยพร

ในที่สุด พิธีก็เริ่มขึ้น

เขาสวมชุดสูทสุดหล่อเดินพรมแดง ตรงเข้าไปหาเจ้าสาวที่รออยู่อีกฝั่ง

ทั้งที่เป็นงานแต่งแบบตะวันตก แต่เจ้าสาวกลับสวมชุดวิวาห์จีนโบราณสีแดงสด คลุมหน้าด้วยผ้าคลุมแดง

ซูหยวนเดินไปหยุดตรงหน้าเธอ รับสายแพรแดงจากมือเจ้าสาว

กำลังจะจูงเธอเดินผ่านพรมแดง

โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!

หมาดำตัวเล็กน่ารังเกียจตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาบนพรมแดง เห่าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง

"หมาบ้าที่ไหนเนี่ย!"

งานแต่งถูกป่วน ทำเอาเขาโมโหจี๊ด

"หมาใครเนี่ย เอาออกไปทีได้มั้ย?"

ไม่มีเสียงตอบรับ หมาจรจัดเหรอ?

เขาตะโกนเรียกเพื่อนข้างล่างเวที "ใครก็ได้ช่วยไล่มันลงไปที!"

ทุกคนทำหูทวนลม ยังคงปรบมือและส่งเสียงเชียร์กันอย่างสนุกสนาน

ซูหยวนโกรธจนควันออกหู มองดูหมาที่ขวางทางอยู่ เขาเงื้อเท้าขึ้นมา

"เจ้าก้อนถ่าน แกออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"

เจ้าก้อนถ่าน?

พอชื่อนี้หลุดปากออกมา สีหน้าซูหยวนก็เปลี่ยนไปทันที

ทำไมฉันถึงรู้ว่ามันชื่อเจ้าก้อนถ่าน?

ใช่แล้ว ฉันรู้ มันคือหมาที่ฉันช่วยกลับมาเลี้ยง

ฉันกำลังเอาชีวิตรอดอยู่ในโลกวิปลาสไม่ใช่เหรอ?

นี่มันคือ?!

โฮ่ง!

เจ้านาย ตูอุตส่าห์หวังดีมาเรียก

ดันจะเตะกันให้ตาย ใจร้ายที่สุด!

สายตาของเจ้าก้อนถ่าน ตัดพ้อซะจนน่าสงสาร

ตอนนี้ซูหยวนได้สติกลับมาแล้ว

พรมแดงอะไร งานแต่งบ้าบออะไรกัน!

เขายังยืนอยู่ที่หน้าสวนสาธารณะในโลกวิปลาส

ญาติสนิทมิตรสหายหายวับไปหมด

เหลือแค่เด็กผีสี่คนที่ยืนล้อมหน้าล้อมหลัง

ซูหยวนก้มมองแพรแดงในมือ

รีบโยนทิ้งทันที แล้วหันหลังเตรียมวิ่ง

"คุณจะทิ้งข้าไปหรือเจ้าคะ?"

เสียงเย็นยะเยือกและเศร้าสร้อยสุดขีดดังขึ้นจากด้านหลัง

แพรแดงพุ่งตามมา รัดเอวเขาไว้แน่น

เคร้ง! ขวานร่วงลงพื้น

ฟึ่บ! ร่างซูหยวนถูกกระชากกลับไป

เจ้าสาวคลุมหน้าด้วยผ้าแดงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เหมือนกับเจ้าสาวในงานแต่งเมื่อกี้เปี๊ยบ

เมื่อกี้ฉันกำลังจะแต่งงานกับหล่อนเรอะ

แม่เจ้าโว้ย!

เสียงเจ้าสาวดังขึ้นอีกครั้ง "ท่านพี่ ท่านจะทิ้งข้าไปหรือเจ้าคะ?"

ซูหยวนกลืนน้ำลายลงคอ ลองหยั่งเชิงถาม "คนสวย เธอจำคนผิดรึเปล่า? ผมไม่ใช่ผัวคุณนะ"

"ท่านต้องเข้าพิธีไหว้ฟ้าดินกับข้า"

เจ้าสาวลากตัวเขา เดินตรงไปที่เกี้ยว

เอ๊ะ?

ผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่นี้ ทำไมแรงเยอะนักฟะ!

แรงของซูหยวนเพิ่มขึ้นตั้งเท่าตัวแล้วนะ

แต่พออยู่ต่อหน้าหล่อน กลับอ่อนปวกเปียกไม่มีแรงสู้

โฮ่ง!

เจ้าก้อนถ่านโดนเมิน มันถูกเด็กสี่คนขวางทางไว้

เห็นท่าไม่ดี มันเลยรีบวิ่งตามไป

เด็กผีหามเกี้ยว มุ่งหน้าไปทางป่าละเมาะหลังสวนสาธารณะ

ในเกี้ยว ซูหยวนกลัวจนพูดไม่ออก

เขาพยายามจะล้วงยันต์เพลิงวิญญาณ แต่แขนถูกแพรแดงมัดไว้แน่น ขยับไปหยิบไม่ได้เลย

นั่งข้างๆ เจ้าสาวคลุมหน้า ซูหยวนใจสั่นระรัว

ถึงจะไม่รู้ว่าใต้ผ้าคลุมหน้าคือใบหน้าแบบไหน

แต่กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมา ทำให้เขาอดจินตนาการถึงภาพสยดสยองไม่ได้

เขาถึงขั้นคิดไปว่า หัวใต้ผ้าคลุม

จะเหมือนกับหัวผีเน่าๆ ที่เจอในหีบผีรึเปล่า

ซูหยวนถามเสียงสั่น "เราจะไปไหนกัน?"

"แต่งงาน"

เสียงหล่อนฟังดูไพเราะ แต่ความเย็นเยียบและวังเวงนั่น น่าขนลุกชะมัด

เอือก

ซูหยวนกลืนน้ำลาย

เดินทางมาพักใหญ่ เขารู้สึกว่าเกี้ยวหยุดลง

ประตูเกี้ยวถูกเด็กคนหนึ่งเปิดออก ผีเจ้าสาวลุกขึ้น ลอยออกไป

ซูหยวนโดนลากติดไปด้วย

ฮิ ฮิฮิฮิ ฮิฮิ!

เด็กผีสี่คนส่งเสียงหัวเราะวิปลาส

ซูหยวนมองดูเนินดินตรงหน้า อย่าว่าแต่ป้ายหลุมศพเลย แม้แต่ป้ายไม้ระบุชื่อก็ไม่มี นี่คงไม่ใช่หลุมศพของแม่นางข้างๆ นี่หรอกนะ

"คุกเข่า"

หุ่นกระดาษตัวหนึ่งที่สวมชุดยาวสีเหลืองลอยเข้ามา หยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา

มันขยับปากพูดว่า:

เริ่มพิธี คำนับฟ้าดิน!

คำนับครั้งที่หนึ่ง

สิ้นเสียง พลังลึกลับก็กดหัวซูหยวนให้โขกคำนับลงไป

คำนับครั้งที่สอง

ถ้าคำนับครบสามครั้ง

ฉันมิต้องโดนจับแต่งงานจริงๆ เหรอ!

ซูหยวนร้องแย่แล้วในใจ

ถึงจะไม่เห็นกฎแห่งความสยอง แต่เขาก็พอจะเดาได้ว่า

จุดจบของการแต่งงานกับผีสาว คงหนีไม่พ้นความตาย!

จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เด็ดขาด!

แต่จะทำยังไงดี?

ซูหยวนโพล่งขึ้นมาว่า "เดี๋ยว! แบบนี้ไม่ยุติธรรม!"

หุ่นกระดาษชะงัก ผีเจ้าสาวก็ชะงัก

"ประเพณีบ้านเกิดของผมยังทำไม่ครบ ถ้าไม่ทำให้ครบ ต่อให้กราบไหว้ฟ้าดิน เราก็ไม่ใช่ผัวเมียกัน!"

ซูหยวนแกล้งทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่ในใจสั่นพั่บๆ

หล่อนต้องเชื่อนะ ต้องเชื่อสิโว้ย!

"ประเพณีเยี่ยงไร?"

ผีเจ้าสาวถามขึ้น

หล่อนเชื่อแล้ว เยี่ยม มีลุ้น ต่อไปก็หลอกให้หล่อนแก้มัด แล้วค่อยควักยันต์เพลิงวิญญาณออกมา!

"คุณต้องแก้มัดมือผมก่อน"

"มิได้เจ้าค่ะ"

เอ่อ...

ซูหยวนหน้ามืด

"ไม่แก้ก็ได้"

เขายังมีแผนสอง

"ว่าแต่ คุณอ่านหนังสือออกมั้ย?"

"สตรีออกเรือนไยต้องรู้หนังสือ มารดาข้าสอนเพียงสามเชื่อฟังโอนอ่อนสี่จรรยา"

"งั้นก็อ่านไม่ออกสินะ?"

"เจ้าค่ะ"

ว่าแล้วเชียว!

การแต่งกายของผีเจ้าสาวดูเป็นสาวโบราณชัดๆ

ดูจากชุดก็ไม่ใช่ลูกเต้าเหล่าใครที่ร่ำรวย คงไม่ได้เรียนหนังสือ

แบบนี้ก็หลอกง่ายน่ะสิ!

"คืองี้นะ ตามประเพณีบ้านเกิดผม เราต้องเซ็น สัญญารัก กันก่อน คุณเข้าใจใช่มั้ย?"

"ไม่เข้าใจเจ้าค่ะ"

"อะแฮ่ม ไม่ต้องเข้าใจหรอก ฟังที่ผมโม้... เอ้ย ฟังที่ผมบอกก็พอ"

"?"

"อะแฮ่ม เปล่าๆ คุณแค่เชื่อผมก็พอ"

[จบแล้ว]