บทที่ 9 - ฉายาเกียรติยศแรก สะเทือนเลือนลั่นไปทั่วโลก

บทที่ 9 - ฉายาเกียรติยศแรก สะเทือนเลือนลั่นไปทั่วโลก

★★★★★

"ฉันกลัวจนสติจะแตกแล้ว ไอ้ผีนั่นมันเข้ามาแล้ว ทำไงดี? รอคู่มือแบบเรียลไทม์อยู่นะ!"

"อย่าลน ลุยแม่มเลย!"

"ลุยบ้านป้าแกสิ ฉันถือไม้กางเขน โดนมันลากลงน้ำไปแล้วเนี่ย"

"กราบขอคู่มือจากท่านเทพซูหยวนทีเถอะ!"

"มาแล้ว! คู่มือมาแล้ว!"

"คู่มืออะไร? ของท่านเทพซูหยวนเหรอ?"

"ดูเหมือนจะไม่ใช่ คนเขียนชื่อซุนซิง!"

"เชี่ย มีเทพจุติอีกองค์แล้วเหรอ?"

ผู้คนเริ่มกดเข้าไปอ่านคู่มือที่ซุนซิงเขียน

"ในคู่มือบอกว่า ผีมันซ่อนอยู่ในน้ำ อะไรที่เปียกน้ำจะโดนมันลากลงไป ดังนั้นเราแค่ต้องระวังอย่าให้โดนน้ำก็พอ!"

"ระวังอย่าให้ตัวเองเปียกปอน ที่แท้ก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง"

"ท่านเทพซุนซิงจงเจริญ!"

"ทรงพระเจริญ!"

"+1"

"+1"

ซุนซิงยิ้มแก้มปริเมื่อเห็นคำขอบคุณและคำสรรเสริญเยินยอตัวเองในช่องแชทโลก

เมื่อตอนกลางวันเขาออกไปข้างนอก แล้วโชคดีได้ดาบไม้ท้อมาเล่มหนึ่ง

ดังนั้นเมื่อกี้ตอนที่ผีไหลตามน้ำฝนเข้ามาในห้อง เขาเลยเตรียมตัวจะแลกชีวิตกับมันแล้ว

แต่กลับพบว่า นอกจากสิ่งของที่เปียกน้ำจะโดนผีลากไป เจ้าผีนั่นกลับไม่มีท่าทีจะเข้ามาโจมตีเขาก่อนเลย

เขาถึงเพิ่งเข้าใจความหมายของกฎแห่งความสยองในคืนนี้ แล้วรีบโพสต์คู่มือลงไป

ซุนซิงแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ท่านเทพซูหยวนแล้วไง สุดท้ายก็โดนฉันแซงหน้าจนได้! คนที่เป็นเจ้าของคู่มือในคืนนี้คือฉัน ท่านเทพซุนซิงคนนี้ต่างหาก!

"ไม่ไหวแล้ว น้ำผีพวกนั้นมันไหลมาทางฉันแล้ว!"

"ฉันก็เหมือนกัน มันมาแล้ว ฉันรู้สึกว่าหลบไม่พ้นแน่!"

"หนีไปก็เปล่าประโยชน์ มันไล่กวดฉันไปทั่วห้องเลย! ช่วยด้วย!"

"จบกัน! ฉันโดนน้ำแล้ว พี่น้องทุกคน ลาก่อน!"

ตอนนี้หน้าของซุนซิงดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ ในขณะที่เขากำลังได้ใจ แอ่งน้ำมรณะนั่นก็มาโผล่ที่ใต้เท้าเขาแล้ว

วินาทีที่ซุนซิงเงื้อดาบไม้ท้อแทงลงไป ดาบไม้ท้อกลับถูกสาหร่ายสีเขียวอึ๋ยม้วนแย่งไปหน้าตาเฉย! จบเห่! เขาทำได้แค่หลับตารอความตาย

เวลานี้มีคนนับไม่ถ้วนตกอยู่ในสภาพเดียวกับเขา ต่างรอคอยความตายมาเยือน

แต่ทว่าวินาทีต่อมา พวกเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า จู่ๆ ผีก็จากไปดื้อๆ! ซุนซิงถึงกับน้ำตาไหลพราก ไม่ตาย ฉันยังไม่ตาย การมีชีวิตอยู่นี่มันดีจริงๆ! ดีโคตรๆ เลยโว้ย!

"ผีไปแล้ว! ผีไปแล้ว! อยู่ดีๆ มันก็ไปเองเฉยเลย!"

"ตกใจแทบตาย เกือบโดนจับได้แล้วเชียว"

"แม่เจ้า มันรัดข้อเท้าฉันไว้แล้วนะเมื่อกี้"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เดี๋ยวสิ ข้อความปักหมุดนั่นมันอะไร?"

"คุณพระช่วยกล้วยทอด รีบดูข้อความประกาศจากระบบเร็ว!"

"ท่านเทพซูหยวนฆ่าผีตายแล้ว!"

"เมื่อกี้ฉันสังเกตเห็นข้อความก่อนหน้านี้แจ้งว่า: ท่านเทพซูหยวนเก็บเฟิร์สบลัด ฆ่าผีตัวแรกได้สำเร็จ พวกเราเลยได้รับอานิสงส์ยกเว้นโทษตาย ผีเลยแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน!"

"ใช่เลย ฉันก็เห็นเหมือนกัน!"

"ขอบคุณท่านเทพซูหยวน!"

"มิน่าท่านเทพซูหยวนถึงไม่ออกคู่มือ ที่แท้ก็ยุ่งอยู่กับการฆ่าผีนี่เอง!"

"ใครยังกล้าสงสัยว่าท่านเทพซูหยวนไม่ใช่ผู้ข้ามมิติ ฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย!"

"ข้ามไม่ข้ามไม่รู้ สรุปสั้นๆ คำเดียว ท่านเทพซูหยวนโคตรเจ๋ง ไร้เทียมทาน!" ประโยคนี้มาจากซุนซิง การรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดทำให้เขาดีดสุดขีด

"ท่านเทพโคตรเจ๋ง!"

"ไร้เทียมทาน!"

"+1"

"+1"

ทุกคนต่างรัวข้อความในช่องแชทโลกกันอย่างบ้าคลั่ง

แต่ไม่ว่าจะรัวข้อความกันขนาดไหน ประโยคที่จารึกเกียรติยศของซูหยวน ก็ยังคงถูกระบบปักหมุดไว้ที่จุดสูงสุดของช่องแชทโลกเสมอ

"ทุกคนรีบไปดูที่หน้าฉายาเกียรติยศสิ มีฉายานักล่าผีขึ้นมาแล้ว"

"เห็นตั้งนานแล้ว"

"ฆ่าผีตัวแรก ฉายานี้มันต้องโกงแน่ๆ"

"ว่าแต่ฉายานี้มีประโยชน์อะไรเหรอ?"

"ไม่รู้สิ ในหน้าฉายาเกียรติยศเห็นแค่ชื่อนักล่าผีส่องแสงสีทองวิบวับ แต่ไม่บอกสรรพคุณอะไรเลย"

"คงไม่ใช่แค่เอาไว้โชว์บนหัวให้ส่องแสงเท่ๆ หรอกนะ?" เขาจินตนาการถึงภาพตัวละครในเกมแนวสวมบทบาทที่เคยเล่น ซึ่งมักจะมีฉายาลอยเด่นอยู่บนหัว

"ไม่น่าใช่มั้ง..."

"สงสัยคงมีแค่ซูหยวนคนเดียวที่รู้ว่ามันทำอะไรได้"

"ไม่รู้ว่าท่านเทพอยู่มั้ย ออกมาอธิบายให้ฟังหน่อยได้มั้ยครับ"

"ใช่ๆ ท่านเทพซูหยวนอยู่มั้ย?"

"ท่านเทพซูหยวนคะ หนูอยากมีลูกกับพี่!"

"ฉันก็อยาก"

"ถ้าไม่รังเกียจ หนูอยากย้ายไปอยู่ห้องมืดเดียวกับพี่ซูหยวนจัง" ข้อความจากสาวน้อย

"เค้าก็อยากอยู่กับพี่ซูหยวน เค้าเสียงโลลินะตะเอง"

"หญิงน้อยปีนี้ 22 ผิวขาว สวย ขายาว ร้องเล่นเต้นระบำเก่ง! ถ้าพี่ชายต้องการ น้องก็อยากไปอยู่กับพี่นะจ๊ะ"

"ลีลาดีแล้วกินได้มั้ยล่ะ พี่ซูหยวนคะ น้องทำอาหารเก่งมาก อาหารเสฉวน อาหารกวางตุ้ง อาหารจีน อยากกินอะไรน้องทำให้ได้หมด!"

"พวกหล่อนเลิกแย่งกันได้แล้ว ท่านเทพซูหยวนอาจจะเป็นตาแก่ก็ได้ ให้หม่อมฉันปรนนิบัติเองเถอะเพคะ!"

"หลีกไป ฉันเอง!"

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันควัน สาวๆ ในช่องแชทโลกเริ่มตบตีแย่งชิงกันอย่างดุเดือด พวกหล่อนลืมไปแล้วหรือไงว่า ในโลกวิปลาสแห่งนี้ ตอนกลางคืนไม่มีใครกล้าก้าวออกจากห้องมืด หมอกในตอนกลางวันก็บดบังทัศนวิสัยสุดๆ อย่าว่าแต่พวกหล่อนไม่รู้ตำแหน่งของซูหยวนเลย ต่อให้รู้ ก็ไม่มีปัญญาเดินไปหาเขาได้หรอก

ซูหยวนคร้านจะสนใจบทสนทนาไร้สาระพวกนี้ และเขาก็ไม่มีทางเอาความสามารถของฉายาไปป่าวประกาศในช่องแชทโลกด้วย

พอมองดูรายการคำขอเป็นเพื่อนที่แทบจะระเบิด ซูหยวนก็กดเลือกทั้งหมดแล้วลบทิ้งทันที

ในขณะเดียวกันเขาก็เห็นข้อความจากหลิวอีอี: "ท่านเทพซูหยวน คุณฆ่าผีเหรอ? คุณใช้หมึกชาดกับกระดาษเหลืองที่ฉันแลกไปวาดยันต์ใช่มั้ย? คุณคือนักพรตเฒ่าที่เขาพูดถึงกันจริงๆ เหรอ?"

ซูหยวนกลอกตามองบน ทำไมคนวาดยันต์ต้องเป็นนักพรต แล้วทำไมต้องเป็นนักพรตเฒ่าด้วย? แต่ก็อย่างว่า ตอนแอดเพื่อนซูหยวนไม่ได้ระบุอายุลงไป เธอจะเข้าใจผิดก็ถือเป็นเรื่องปกติ

ช่องแชทโลกกับช่องแชทเพื่อนคึกคักกันน่าดู มีแต่ช่องแชทพื้นที่นี่แหละที่เงียบกริบจนถึงตอนนี้ เพราะการพูดคุยที่นี่ เท่ากับการเปิดเผยตำแหน่งและตัวตน สำหรับโลกแห่งการเอาชีวิตรอดที่ทรัพยากรขาดแคลน ผู้รอดชีวิตที่อยู่ใกล้กันย่อมต้องมีการแข่งขันแย่งชิงทรัพยากรกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ คนในพื้นที่เดียวกัน ไม่มีใครอยากให้อีกฝ่ายรู้ความเคลื่อนไหวของตัวเอง นี่แหละคือสาเหตุหลักที่ทำให้ช่องแชทพื้นที่เงียบเหงา

ซูหยวนเปิดไปหน้าเจ็ด สายตาจับจ้องไปที่ฉายาเกียรติยศ ใต้ฉายาสีทองอร่ามนั้นมีตัวหนังสือเล็กๆ กำกับอยู่ ผู้ครอบครองฉายานี้: ซูหยวน

ส่วนฉายานี้มีประโยชน์ยังไง ซูหยวนกดดูรายละเอียดที่แสดงขึ้นมา มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

ฉายาเกียรติยศ: "นักล่าผี" เมื่อเผชิญหน้ากับภูตผี พลังข่มขวัญ +10 พลังโจมตีต่อภูตผีเพิ่มขึ้น 30% (หมายเหตุ: หลังจากล่าภูตผีครบ 30 ตัว จะได้รับฉายา ปรมาจารย์นักล่าผี ค่าสถานะจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า) น่าเสียดายที่ฉายาเกียรติยศไม่มีเครื่องหมาย "+" ให้เสริมแกร่งร้อยเท่า ไม่งั้นคงไร้เทียมทานไปแล้ว

ถ้าอยากให้ค่าสถานะเบิ้ล ก็ต้องขยันฆ่าผีหน่อย ซูหยวนคิดวางแผนในใจ ต้องรีบวาดยันต์ตุนไว้เยอะๆ แล้วรีบออกล่าผีให้ครบ 30 ตัว ไม่งั้นถ้าคนอื่นฆ่าครบก่อน อาจจะโดนชิงตัดหน้าเอาฉายาปรมาจารย์นักล่าผีไปกิน เขาดูจะยังไม่รู้ตัวเลยว่า ทั้งโลกใบนี้ มีแค่เขาคนเดียวที่มีปัญญาออกไปล่าผี

โฮ่ง โฮ่ง!

เจ้าหมาดำวิ่งมาเห่ารอบตัวเขาสองสามที

ซูหยวนก้มมองมัน พลางคิดในใจ ดูเหมือนยันต์ปราบมารตัวแรงๆ จะต้องใช้เลือดหมาดำตอนทำซะด้วย ไอ้ตัวเล็กนี่ยังผอมโซ ขืนเจาะเลือดตอนนี้คงไม่มีเลือดให้เก็บ ไม่ได้การล่ะ ต้องรีบขุนให้อ้วนไวๆ

คิดได้ดังนั้น เขาก็รีบเดินไปที่ห้องเก็บของ หยิบไส้กรอกแท่งหนึ่งโยนให้เจ้าหมาดำ

โฮ่ง โฮ่ง! โฮ่ง!

เจ้าหมาดำกระดิกหางดุ๊กดิ๊ก เคี้ยวไส้กรอกหอมฉุยอย่างเอร็ดอร่อย ในใจแอบกระหยิ่ม มนุษย์คนนี้ชักจะรู้ใจเราขึ้นทุกวัน แค่เห่าสองที ก็รู้แล้วว่าเราหิว อูย ฟินเวอร์!

[จบแล้ว]