บทที่ 44: นับถอยหลัง 1 วัน!

แต้มสะสมในสมาคมผู้ฝึกยุทธของเขาตอนนี้มีอยู่: 145 แต้ม

สัตว์อสูรขั้น 1: 1 แต้ม

สัตว์อสูรขั้น 2: 5 แต้ม

สัตว์อสูรขั้น 3: 25 แต้ม

แต่ทักษะยุทธ์ระดับ D เพียงวิชาเดียวก็ต้องใช้ถึง: 500 แต้ม

เกณฑ์ขั้นต่ำในการแลกอุปกรณ์โลหะผสมระดับ D คือ: 1,000 แต้ม!

นี่แทบจะเป็นเพดานสูงสุดสำหรับผู้ฝึกยุทธขั้น 3 แล้ว

ดังนั้นของรางวัลจากการประลองยุทธ์หน้ากากจึงถือว่าเย้ายวนใจอย่างที่สุด

ทักษะยุทธ์เพลงหอกระดับ B: 【หอกเก้าสังหาร】 ราคาแลกเปลี่ยน: 4,500 แต้ม!

แต่ทว่า เพลงดาบที่ซูเซวียนบรรลุกลับไปถึงระดับ A แล้ว!

‘เป็นไปได้ไหมว่าพลังคลื่นซ้อนจะสามารถผสานเข้ากับทักษะยุทธ์อื่นได้ดียิ่งขึ้นไปอีก?’

พอซูเซวียนคิดถึงตรงนี้ ในใจก็อดเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นไม่ได้

ทักษะยุทธ์ระดับ A สมาคมผู้ฝึกยุทธไม่มีขาย!

ทักษะยุทธ์ระดับ A ต้องใช้แต้มถึง 1 แสนแต้ม ความยากในการหาแต้มมหาศาลขนาดนี้ก็แทบจะบอกเป็นนัยๆ แล้วว่า...

ไม่มีทางเป็นไปได้

......

“เชี่ย! เจ๋งชะมัด”

ว่านหงที่ในที่สุดก็ได้เห็นชิ้นส่วนสัตว์อสูรถึงกับตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ วัสดุระดับสุดยอดเช่นนี้ สถาบันวิจัยต้องคว้ามาให้ได้!

ความคืบหน้าในการวิจัยของเธอจะต้องก้าวกระโดดไปอีกขั้นแน่ๆ

เธอนับเป็นคนท้ายๆ ที่รู้ข่าวนี้เลยก็ว่าได้

‘แม่สาวสวยคนนี้คือเทพธิดาแห่งโชคลาภของฉันชัดๆ’

“รีบเซ็นสัญญาผ่านวิดีโอเร็วเข้า”

ว่านหงรัวนิ้วพิมพ์สัญญาอิเล็กทรอนิกส์อย่างรวดเร็ว แล้วส่งไปให้ผู้อำนวยการฉี

ผู้อำนวยการฉียื่นโทรศัพท์มือถือให้กับหานเยียนหลิง

“ติ๊ด! การจดจำใบหน้าไม่ผ่าน”

ผู้อำนวยการฉีและว่านหงถึงกับตะลึงงัน เกิดอะไรขึ้น?

การจดจำใบหน้าก็มีล้มเหลวด้วยหรือ?

วินาทีต่อมา พลันเห็นหานเยียนหลิงหันหลังกลับ ยกโทรศัพท์ขึ้น แล้วแย้มยิ้มกว้างอย่างสดใส

“ติ๊ด! การยืนยันตัวตนผ่าน!”

ว่านหงที่อยู่อีกฝั่งของวิดีโอถึงกับตาพร่า ใบหน้าแดงก่ำ

เจ๊เกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นรอยยิ้มที่งดงามจับใจขนาดนี้มาก่อนเลย!

หานเยียนหลิงถึงกับจนคำพูด

ตอนที่บันทึกใบหน้าเข้าระบบ เจ้าหน้าที่บอกให้เธอยิ้มหน่อย จะได้ดูสวย

ตั้งแต่นั้นมาระบบก็เหมือนจะรวนไปเลย

ทุกครั้งที่ยืนยันตัวตนด้วยใบหน้า ต้องยิ้มเท่านั้นถึงจะผ่าน

ดูเหมือนระบบจะคิดว่า ตอนยิ้มกับไม่ยิ้มเป็นคนละคนกัน

ซูเซวียนเองก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นโครมครามรุนแรง จนเกือบจะทำให้เกราะหัวใจไทเทเนียมอัลลอยแหลกละเอียด

จังหวะที่เธอยิ้มเมื่อครู่...

มันหันมาทางเขาพอดีเป๊ะ

เกราะไทเทเนียมอัลลอยกำลังถูกทดสอบถึงขีดจำกัดอีกครั้ง

ยังดีที่เธอหุบยิ้มเร็ว

‘คราวหน้าต้องถามว่านหงหน่อยแล้ว ว่ามีวัสดุอะไรที่แข็งแกร่งกว่าไทเทเนียมอัลลอยอีกไหม’

มีเพียงผู้อำนวยการฉีที่ไม่เห็นอะไรเลย เขากำลังดูสัญญาอย่างจริงจัง:

“นักเรียนหาน เธอเซ็นตกหล่นไปหรือเปล่า ทำไมถึงมีแค่ฉบับเดียวล่ะ”

ว่านหงก็ขมวดคิ้ว ที่สำคัญที่สุดก็คือสัตว์อสูรระดับหายากขั้น 3 ตัวนี้แหละ

มันจะช่วยให้งานวิจัยของเธอก้าวกระโดดไปได้อีกไกล

แถมสัญญานี้ยังเชื่อมต่อกับเครือข่ายทั่วทั้งเขต มันจะระบุวัสดุที่เป็นทรัพย์สินภายใต้ชื่อบุคคลโดยอัตโนมัติ ถ้าไม่เซ็นก็หมายความว่าเธอไม่มีวัสดุชิ้นนี้

‘เวรแล้ว หรือว่าจะหลอกฉัน’ ว่านหงเริ่มร้อนรน:

“นี่! หน้าตาก็สวย อย่ามาหลอกกันสิยะ กวางปีศาจเขาขาวทำไมถึงไม่เซ็นล่ะ?”

หานเยียนหลิงไม่พูดอะไร เพียงยื่นโทรศัพท์ไปทางซูเซวียนที่ทำตัวจืดจางอยู่ข้างๆ “ตานายแล้ว”

ซูเซวียนรับโทรศัพท์มา “ติ๊ด! การยืนยันตัวตนผ่าน เซ็นสัญญาสำเร็จ”

ผู้อำนวยการฉี: “???”

ว่านหง: “??????”

นี่ต่างหากคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภตัวจริง?

......

ก่อนจากกัน หานเยียนหลิงกำชับว่านหงเป็นพิเศษ:

“ต้องให้ความสำคัญกับการวิจัยเรื่องการสกัดสารออกฤทธิ์ของสัตว์อสูรระดับหายากก่อน”

แววตาภายใต้แว่นของว่านหงฉายแววตกตะลึง ทิศทางนี้เป็นสิ่งที่เธอคิดมาตลอด แต่ไม่เคยบอกคนนอกมาก่อน

เธอรู้ได้อย่างไร?

‘เมื่อกี้ความคิดติดเรทบางอย่างในหัวของฉันคงไม่ได้ถูกเธอล่วงรู้ไปด้วยหรอกนะ’

‘มิน่าล่ะเธอถึงทำหน้าเย็นชาตลอด’

‘ฉันเป็นนักวิจัย ต้องเชื่อในวิทยาศาสตร์สิ’

‘ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ!’

......

หน้าประตูโรงเรียน บริเวณที่จอดรถกวงซัว

บนใบหน้าที่งดงามและเย็นชา ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเล็กน้อย:

“สัตว์อสูรระดับหายากขั้น 3 จะมีการจัดประมูลออนไลน์อีกรอบ เงินส่วนที่สถาบันวิจัยจ่ายไม่พอ ฉันจะชดเชยให้”

หลังจากกลับบ้าน หานเยียนหลิงได้คุยกับหานซวงเอ๋อเรื่องต้นสายปลายเหตุของกลุ่มทหารรับจ้างแล้ว

และใช้จุดล่าสัตว์ดีๆ สองสามแห่งแลกเปลี่ยนทรัพยากรจำนวนมากกับแม่ของเธอมา

ทำให้การเงินในมือคล่องตัวขึ้นบ้าง

อีกอย่าง ทางตระกูลหวังยังสามารถเรียกเงินได้อีกก้อนหนึ่ง

ตระกูลหานกับตระกูลหวังก็มีการกระทบกระทั่งทางธุรกิจกันไม่น้อยอยู่แล้ว

เรื่องแบบนี้ แม่ของเธอต้องออกหน้าแน่นอน

เพราะคนมุงดูที่โรงเรียนเยอะขนาดนั้น ถ้าตระกูลหวังไม่จ่ายเงิน ข่าวหลุดออกไปจะส่งผลกระทบมากกว่า

ซูเซวียนพยักหน้า ตอนนี้เขาสนใจเรื่องแต้มมากกว่า

“จริงสิ มะรืนนี้ก็เป็นการประลองยุทธ์หน้ากากแล้ว นายมีธุระอะไรไหม?” หานเยียนหลิงถามขึ้น

เธออยากจะดูถ่ายทอดสดหลังจากฝึกฝนทักษะยุทธ์ ซูเซวียนไม่เพียงแต่จะหาของอร่อยมาให้เธอได้ แต่ยังช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อให้เธอได้ด้วย

แบบนี้ความชำนาญในทักษะยุทธ์ของเธอจะเพิ่มขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

ไม่แน่ว่า อาจจะแตะถึงขอบเขต 【ระดับสมบูรณ์แบบ】 ที่ชาติก่อนไม่เคยไปถึงก็ได้

แต่จะให้พูดตรงๆ ก็เขิน

เลยลองถามตารางงานของซูเซวียนแบบอ้อมๆ ดูก่อน

ซูเซวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าทางภูมิฐาน แล้วพูดอย่างสุขุมว่า:

“ฉันมีธุระ แต่ดึกๆ หน่อยไปหาเธอได้ การผ่อนคลายระดับลึกครั้งละ 2 หมื่น แน่นอนว่าเงินเป็นเรื่องรอง นี่เป็นมาตรฐานของวงการ”

“เธอรู้ใช่ไหม เพราะยังไงก็เป็นมือของแชมป์ ค่าตัวก็ต้องมีบ้าง”

หานเยียนหลิงหน้าแดงแปร๊ด ‘หนอยแน่ ดันถูกมองออกซะได้!’

ศักดิ์ศรีของจักรพรรดินีอยู่ที่ไหนกัน?

เธอหันหลังมุดเข้าไปในรถกวงซัว โกรธจนไม่อยากพูดด้วย

เสี่ยวอู่และเสี่ยวลิ่วในรถเหงื่อท่วมแผ่นหลัง

‘คุณหนูครับ ท่านขึ้นรถแล้วแต่ยังไม่ปิดประตู’

‘พวกเราจะไปหรือไม่ไปดีครับเนี่ย’

‘ทรมาน... ช่างทรมานจิตใจเสียจริง’

‘พ่อบ้านซูนี่มันแน่จริงๆ’

‘เรื่องแบบนี้กล้าพูดต่อหน้าเลยเหรอ แล้วไอ้การผ่อนคลายระดับลึกนี่มันคืออะไรกัน’

‘ใช่โปรแกรมเดียวกับที่พวกเราไปหลังเลิกงานหรือเปล่าครับ?’

‘นี่มันไม่ใช่เรื่องดีหรอกเหรอ?’

‘ทำไม... ยังต้องเก็บเงินอีกฟะ?’

‘โลกของตระกูลมหาเศรษฐี พวกเราไม่เข้าใจจริงๆ!!!’

ซูเซวียนช่วยปิดประตูรถให้หานเยียนหลิง

เขาโบกมือลา มองส่งรถกวงซัวที่แล่นจากไป

‘เรียกไปทีไร ไม่นวดขาก็นวดเท้า’

‘ผู้ครอบครองพรสวรรค์หนึ่งเดียวในจักรวาลอย่างฉันไม่ต้องรักษาหน้าตาบ้างหรือไง?’

‘ถ้าไม่ใช่เพราะมือกับสมองมันบอกว่า งานนี้รับได้นะ’

‘คงต้องสั่งสอนให้รู้ฤทธิ์กันบ้างแล้ว’

......

ตลอดทั้งวัน

ซูเซวียนเก็บตัวฝึกฝนอยู่ในอพาร์ตเมนต์เดี่ยว

ระหว่างนั้นก็แวะไปที่สนามฝึกซ้อมเพื่อพยายามจะครูพักลักจำบ้าง

แต่พบว่า น้อยคนนักที่จะมีทักษะยุทธ์อาวุธระดับสูง ยิ่งคนที่ฝึกจนถึงขั้นความสำเร็จใหญ่ยิ่งมีน้อยจนนับนิ้วได้

ส่วนคนที่ยินดีจะประลองแลกเปลี่ยนคำชี้แนะเหมือนเฉินฝานยิ่งหายากดุจขนหงส์เขาพญามังกร

ดังนั้นแผนการครูพักลักจำจึงเป็นอันล้มเหลว

ทำได้แค่ฝากความหวังไว้กับการประลองยุทธ์หน้ากาก

สองวันนี้มีการโหมกระแสอย่างยิ่งใหญ่

ผู้เข้าแข่งขันยอดนิยมหลายคนประกาศกลับมาลงแข่ง

บนเว็บบอร์ดของสมาคมผู้ฝึกยุทธก็ดุเดือดเลือดพล่าน

ความเห็นที่ 1: “พี่น้องครับ พวกคุณว่าใครจะได้แชมป์”

ความเห็นที่ 2: “ฉันทุ่มเดิมพันข้าง ‘จอมดาบคลั่ง’ ไปแล้ว ถ้าเพลงดาบนั่นไม่ถึงขั้นความสำเร็จใหญ่ฉันไม่เชื่อเด็ดขาด”

ความเห็นที่ 3: “อัตราต่อรองของนายมันต่ำไป ไม่คุ้มเสี่ยงหรอก ต้อง ‘บาทาคลั่ง’ สิ”

ความเห็นที่ 4: “@ความเห็นที่ 3 ขานั่นมันเด็ดจริง สบายตากว่า ‘เจ๊ขายาว’ เยอะ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมวย ถ้าไม่มีทักษะยุทธ์เพลงเตะระดับ D ขั้นความสำเร็จเล็กฉันไม่เชื่อ”

ความเห็นที่ 5: “ตอนนี้การแข่งเพิ่มรอบสู้กับสัตว์อสูรเป็นรอบที่สามแล้ว ดังนั้นจะดูแค่สเปกหน้ากระดาษไม่ได้”

“......”

ซูเซวียนอ่านแล้วก็รู้สึกว่าน่าสนุกดี

เขาเลื่อนดูข้อมูลผู้เข้าแข่งขันและอัตราต่อรองไม่หยุด

การประลองยุทธ์หน้ากากไม่จำกัดจำนวนคนสมัคร ผู้ฝึกยุทธจำนวนมากต่างกลับมาสมัครใหม่เพราะกระแสปั่นในช่วงสองวันนี้

ภาพลักษณ์หน้ากากหลากหลายรูปแบบก่อให้เกิดการถกเถียงในหมู่ชาวเน็ตอย่างกว้างขวาง

“ฮ่าๆๆ ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย มีคนส่งอาหารมาลงแข่งด้วยคนนึง”

“จริงดิ เขาคิดว่างานประลองยุทธ์แข่งกันว่าใครวิ่งเร็วกว่าหรือไง”

“ฮ่าๆๆ ขำจนปอดจะโยก ยังมีคนบ้าไปลงเดิมพันข้างเขาอีก เอาเงิน 1 หมื่นนั่นมาให้ฉันไม่ดีกว่าเหรอ? คงไม่ใช่การระดมทุนของพวกหนุ่มส่งอาหารด้วยกันหรอกนะ”

“อยากจะร้องไห้ อัตราต่อรอง 1:800 ยังมีต่ำกว่านี้อีกไหมเนี่ย ถ้าแทงถูกนี่รวยเละเลยนะ”

“อัตราต่อรอง 800 เท่ามันแตะเพดานแล้ว สูงกว่านี้ไม่ได้แล้ว”

“......”

ซูเซวียนใจเต้นตึกตัก ถ้าเขาได้ที่หนึ่ง ทรัพย์สินจะไม่เพิ่มขึ้น 800 เท่าในพริบตาเลยเหรอ?

ประจวบเหมาะกับที่โทรศัพท์ส่งเสียงแจ้งเตือนอันไพเราะดังขึ้น:

“ติ๊งต่อง! สถาบันวิจัยมหาวิทยาลัยหลงหัวโอนเงินเข้าบัญชี: 8.7 ล้าน!”