บทที่ 33: จุดล่าสัตว์หมายเลข 7323

นอกเมืองไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือราว 50 กิโลเมตร

คือทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

รถศึกของตระกูลหานจอดลงสนิท

หานเยียนหลิงก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับ

ชุดรบสีดำระดับ E รัดรูปแนบสนิทไปกับเรือนร่าง ขับเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอันสมบูรณ์แบบของเธอให้เด่นชัด

ผมยาวสลวยถูกรวบไว้อย่างเรียบง่ายที่ด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้างดงามทว่าเย็นชา

สันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากแดงระเรื่อที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ยิ่งขับเน้นความงามสง่าดุจเทพธิดาผู้ไม่แยแสโลกมนุษย์ แต่ก็ยังคงแฝงความอ่อนหวานและความเด็ดเดี่ยวของสตรีเพศไว้

“กระจายกำลังออกล่า แต่ละทีมห้ามเกิน 5 คน รวมพลอีกครั้งตอนสามทุ่ม”

ซูเซวียนและจ้าวซิ่วเหยียนลงจากรถมาพร้อมกัน

โดยปกติแล้ว เมื่อถึงจุดล่าสัตว์ กลุ่มทหารรับจ้างขนาดใหญ่จะกระจายตัวเป็นทีมย่อยทีมละ 8-10 คน

เพื่อจะได้คอยดูแลช่วยเหลือกันได้

และเพื่อไม่ให้กลิ่นอายของกลุ่มรุนแรงจนเกินไป จนทำให้สัตว์อสูรระดับต่ำตื่นตระหนกหนีไปเสียก่อน

“ไอ้หนู จะไปกับพวกเรารึเปล่า” ติงจ้วงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม เขาเป็นหนึ่งในหัวหน้าทีมย่อย และมีความปรารถนาดีอยากจะช่วยนำทางซูเซวียนกับจ้าวซิ่วเหยียน

ทว่าลูกทีมของเขาแต่ละคนกลับทำหน้าไม่สบอารมณ์

ก็ช่วยไม่ได้ มีสมาชิกเพิ่มมาหนึ่งคน ส่วนแบ่งรายได้ก็ย่อมลดลงไปส่วนหนึ่ง

หนุ่มสาวหน้าละอ่อนสองคนนี้ แค่เหลือบมองปราดเดียวก็รู้ว่าเพิ่งเคยเข้าเขตทุรกันดารเป็นครั้งแรก

แม่หนูคนนั้นสีหน้ายังพอใช้ได้ แต่ขากลับสั่นพั่บๆ ไม่หยุด

แต่เพราะติงจ้วงเป็นคนมีอัธยาศัยดี

ทุกคนจึงไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา

ทว่าซูเซวียนกลับยิ้มปฏิเสธ “ขอบคุณครับพี่จ้วง แต่พวกเราไปกันเองดีกว่า”

จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้จ้าวซิ่วเหยียนตามมา

เขาผู้เคยล่าสัตว์อสูรระดับหายากมาแล้ว ย่อมไม่เห็นสัตว์อสูรระดับทั่วไปอยู่ในสายตา

จะฆ่าทั้งที ก็ต้องฆ่าตัวที่มันทำเงินได้สิ!

ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง

แต่เขาก็ยังต้องการชุดรบและอาวุธระดับสูงอยู่ดี

หานเยียนหลิงที่ยืนอยู่ด้านข้างมองเห็นทุกอย่าง

แม้เธอจะสามารถใช้คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำให้ทุกทีมแย่งชิงตัวซูเซวียนไปร่วมทีมได้

แต่เรื่องแบบนี้ หากมากเกินไปก็ไม่ดี

ทุกคนล้วนต้องผ่านการฝึกฝนและเติบโตด้วยตนเอง

เขาสวมชุดรบระดับ E อยู่ ตราบใดที่ไม่รนหาที่ตาย ก็คงไม่มีอันตรายร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น

สมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างตระกูลหานที่อยู่รอบๆ ต่างแยกย้ายกันไป แต่ก็ไม่มีใครคาดหวังในตัวซูเซวียนนัก

ก่อนจากไปก็ยังไม่ลืมที่จะพูดให้กำลังใจทั้งสองคน

“พ่อบ้านซู แถวนี้สัตว์อสูรไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ถ้าล่าได้น้อยก็ถือเป็นเรื่องปกตินะ”

“ครั้งแรกก็แบบนี้แหละ แค่ระวังตัวไว้ก็พอ อย่าไปจริงจังมาก”

“ถ้าเจออันตรายอะไร ก็บีบระเบิดควันซะ เพื่อนๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เห็นแล้วจะรีบเข้าไปช่วย...”

“......”

หานเยียนหลิงเองก็เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นกัน “แค่ล่ากวางเขาปีศาจแดงขั้น 3 ที่หลงฝูงก็พอแล้ว ซูเซวียน พวกนายระวังตัวด้วย”

จ้าวซิ่วเหยียนได้ยินน้ำเสียงอันไพเราะเสนาะหู ความตึงเครียดในใจก็พลันลดลงไปกว่าครึ่ง

สายตาอันเฉียบคมของเธอกวาดมองสลับไปมาระหว่างซูเซวียนและหานเยียนหลิงอย่างรวดเร็ว

‘สองคนนี้ต้องมีอะไรในกอไผ่แน่ๆ’

‘ปากก็บอกว่าไม่ได้คบกัน’

‘แม่ง ใครเชื่อก็โง่เต็มทนแล้ว’

‘ต้องแอบส่งข้อมูลลับให้บอสหานอยู่แน่ๆ’

‘อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ...’

......

ซูเซวียนและจ้าวซิ่วเหยียนเลือกเดินไปยังทิศทางที่ไร้ผู้คน

เมื่อเห็นว่ารอบข้างปลอดคนแล้ว ซูเซวียนก็หยิบน้ำผึ้งมดออกมาจากแหวนมิติแล้วยื่นให้จ้าวซิ่วเหยียน “เม็ดเดียวพอไหม”

“หัวหน้า ครั้งนี้คงไม่ต้องหรอกมั้งคะ? ฉันคำนวณได้ไม่มีปัญหาหรอก” จ้าวซิ่วเหยียนชะงักไปเล็กน้อย

จุดล่าสัตว์แห่งนี้เธอเป็นคนค้นพบตอนที่ออกมากับกลุ่มทหารรับจ้างงูหางกระดิ่งคราวก่อน

พอกลับไป ก็ได้รวบรวมข้อมูลเพิ่มเติม

เธอคาดการณ์ว่าฤดูกาลนี้ น่าจะเป็นช่วงก่อนการผสมพันธุ์ของกวางเขาปีศาจแดง

พวกมันที่เดิมทีอยู่รวมกันเป็นฝูงจะกระจายตัวออกหากินเพื่อเสริมสร้างร่างกาย และด้วยสัญชาตญาณดิบ นิสัยของพวกมันจะดุร้ายขึ้นอย่างมาก

เมื่อพบเจอสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็จะพุ่งเข้าโจมตีทันที

ดังนั้นขอเพียงระมัดระวังตัวให้ดี ที่นี่ก็นับเป็นจุดล่าสัตว์ที่ไม่เลวเลยทีเดียว

ซูเซวียนระบุเป้าหมายการล่าอย่างชัดเจน “ไม่เป็นไร กินไปก่อนเถอะ เป้าหมายของเราคือกวางเขาปีศาจขาว”

“อะไรนะคะ! นั่นมันสัตว์อสูรระดับหายากขั้น 3 เลยนะ!” จ้าวซิ่วเหยียนคิดว่าซูเซวียนต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ

แม้เป้าหมายของหัวหน้าจะยิ่งใหญ่ถูกใจเธอ แต่ด้วยฝีมือของพวกเขาสองคน จะอาจหาญไปยุ่งกับสัตว์อสูรระดับหายากได้อย่างไร?

ในแผนของจ้าวซิ่วเหยียน สัตว์อสูรตัวนั้นถ้าไม่มีสักสองสามทีมรุมก็คงเอาไม่ลง

ซูเซวียนเปิดใช้งาน 【จิตวิญญาณ】 เพื่อตรวจสอบความเคลื่อนไหวรอบทิศทาง พลางแหวกพงหญ้าแล้วเอ่ยว่า “พวกเราล่าแต่ของหายาก ไม่อย่างนั้นจะใช้ชื่อกลุ่มทหารรับจ้างนักล่าของหายากได้ยังไง”

จ้าวซิ่วเหยียนอ้าปากค้าง

‘ที่แท้ก็หมายความว่าอย่างนี้นี่เอง’

‘แค่ฆ่าเสือดาวผลึกทมิฬไปตัวเดียวก็กร่างขนาดนี้เลยเหรอ...จะดีเหรอพ่อคุณ?’

‘ฉันใช้พรสวรรค์กำหนดขอบเขตของสัตว์อสูรได้ก็จริง’

‘แต่ขอบเขตมันกว้างเกินไปนะ’

‘แล้วนายจะไปรู้ได้ยังไงว่าสัตว์อสูรหายากมันซ่อนอยู่ตรงไหน’

‘พวกมันล่องหนได้นะเออ!’

‘แถมพลังยังโหดสุดๆ!’

‘ดีไม่ดี พวกเรานี่แหละจะกลายเป็นอาหารมื้อหายากของมันแทน’

‘สัตว์อสูรมันไม่ได้กินแต่มังสวิรัตินะยะ’

‘แม่ล่ะกลัวจนหัวหด’

‘รีบกินน้ำผึ้งมดแก้ตกใจดีกว่า’

......

“ไปทางนี้” ซูเซวียนพูดอย่างมั่นใจ

【จิตวิญญาณ】 ตรวจจับคลื่นพลังของสัตว์อสูรได้ในระยะ 150 เมตร

กวางเขาปีศาจแดงร่างมหึมาพลันปรากฏขึ้นในสายตาของทั้งสอง เงาร่างขนาดใหญ่ของมันดูน่าเกรงขามอย่างยิ่งภายใต้แสงแดดยามสาย

ผิวหนังของมันเป็นสีเขียวเข้ม กลมกลืนไปกับพงหญ้ารอบข้างจนแทบแยกไม่ออก

ซูเซวียนชักดาบโลหะผสมออกมา จ้องมองสัตว์อสูรขั้น 3 ตัวนี้เขม็ง

รูปลักษณ์ภายนอกของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้คล้ายคลึงกับกวางทั่วไป

แต่เมื่อมองดูให้ดี จะพบลักษณะผิดปกติหลายอย่าง ปากของมันอัดแน่นไปด้วยฟันแหลมคม ราวกับพร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งให้เป็นชิ้นๆ

เขาบนหัวไม่ใช่เขากวางที่แตกแขนงตามธรรมชาติ แต่เป็นสีแดงฉานที่บิดเบี้ยวผิดรูป แผ่กลิ่นอายอัปมงคลออกมา

เมื่อกวางเขาปีศาจแดงล็อกเป้าหมายมาที่ซูเซวียน ขาอันทรงพลังทั้งสี่ของมันก็ถีบพื้นอย่างแรง พุ่งทะยานเข้าใส่ซูเซวียนอย่างดุเดือด

“ระวัง! ตัวผู้!” จ้าวซิ่วเหยียนร้องลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรนและหวาดผวา

จนถึงตอนนี้ เธอเพิ่งจะนึกเสียใจขึ้นมา

ความมั่นใจของซูเซวียนส่งผ่านมาถึงเธอโดยไม่รู้ตัว

ทำให้เธอเผลอคิดไปว่าเขตทุรกันดารก็คงไม่มีอะไรน่ากลัว

แต่พอต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่แผ่แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้ามาจริงๆ เธอกลับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะวิ่งหนี

เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรขั้นสาม ซูเซวียนไม่คิดที่จะถอย สัญชาตญาณการต่อสู้ในกายถูกปลุกให้ตื่นตัวเต็มพิกัด

เขากระชับดาบใหญ่โลหะผสมระดับ E ในมือ รองเท้าคอมแบทกระทืบพื้นส่งร่างพุ่งสวนเข้าหากวางเขาปีศาจแดง

เพลงดาบคลั่งศึกของเขามีเพียงสามกระบวนท่า และไม่มีท่าใดเลยที่เป็นการถอยหลัง

ขณะที่เร่งความเร็ว ทุกการหดเกร็งของมัดกล้ามเนื้อล้วนเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้าง ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นซูเซวียนพุ่งเข้าใส่กวางเขาปีศาจแดงอย่างไม่คิดชีวิต จ้าวซิ่วเหยียนก็แทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว “อ๊ะ! นายกำลังหา...”

ในชั่วพริบตาที่ซูเซวียนกำลังจะปะทะกับกวางเขาปีศาจแดง เขาเปิดใช้งานย่างก้าวเหยียบคลื่นระดับสมบูรณ์แบบ ร่างกายบิดหมุนในมุมที่แทบจะฝืนกฎฟิสิกส์ หลบการพุ่งชนของมันได้อย่างเฉียดฉิว แล้วปรากฏกายขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของมันในพริบตา

พลิ้วไหวและรวดเร็ว!

“พยัคฆ์ออกเขา!”

คมดาบใหญ่โลหะผสมระดับ E ที่ผ่านการลับคมมาอย่างดี สะท้อนแสงเย็นเยียบชวนขวัญผวา

คมดาบอันแหลมคมเฉือนผ่านลำคอหนาของกวางเขาปีศาจแดงโดยไร้ซึ่งแรงต้านทาน โลหิตสดๆ สาดกระเซ็นย้อมทุ่งหญ้าโดยรอบให้กลายเป็นสีแดงฉานในทันที

แม่นยำและถึงตาย!

ร่างมหึมาของกวางเขาปีศาจแดงโซเซอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้เศษหญ้าปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ

ซูเซวียนเก็บดาบเข้าฝัก แล้วหันกลับมาถามจ้าวซิ่วเหยียน

“เมื่อกี้เธอบอกว่าฉันกำลังหาอะไรนะ?”