บทที่ 22 นอกจากตกใจแล้ว... ยังคาดหวังอีกด้วย!

บทที่ 22 นอกจากตกใจแล้ว... ยังคาดหวังอีกด้วย!

“ไม่ ไม่ใช่แค่กองบังคับคดีเขตพันเกาะ แต่กองบังคับคดีของเก้ายอดเขาสำนักในก็มีอำนาจเช่นกัน”

“แต่ว่า... ไม่น่าจะถึงขั้นสะเทือนไปถึงศิษย์สำนักในหรอกมั้ง”

“แรงงานชั่วคราวอย่างเราจะไปมีอิทธิพลอะไรขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้...”

ดวงตาของหลินอวี่เชียนกลอกไปมา นางคาดเดาในใจอย่างลับๆ

ในความมืดมิด หุ่นเชิดกลไกวิญญาณหลังจากได้รับฟังคำให้การที่ดูเกียจคร้านนั่น

แสงวิญญาณสีอำพันในดวงตาก็สั่นไหวเล็กน้อย

มันตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“แรงงานชั่วคราวหลินอวี่เชียน ความน่าเชื่อถือในคำให้การมีความเป็นไปได้สูง”

“เพื่อให้มั่นใจว่าไม่มีความเสี่ยงแอบแฝง บัดนี้จะดำเนินการประเมินความเสี่ยงในตัวเจ้า”

“อาวุธวิเศษประเมินความเสี่ยงจะทำการสแกนอย่างละเอียด โปรดอย่าขัดขืน”

แสงวิญญาณสีฟ้าจางๆ กวาดผ่านร่างของหลินอวี่เชียน

กระบวนการประเมินดำเนินไปอย่างขอไปที

“การประเมินเสร็จสิ้น ศิษย์ผู้นี้ไม่มีปัจจัยพิเศษ อาทิ แหวน ขวดใบเล็ก กระดูกสันหลัง หรือเศษเสี้ยววิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ทราบที่มาติดตัว”

“บัดนี้จะทำการตัดสินการกระทำของเจ้าอย่างเป็นทางการ”

“ผู้ดูแลทุ่งวิญญาณเขต 438 จากการพิจารณา ได้รับการยืนยันว่าเจ้าไม่มีภัยคุกคามแอบแฝงที่เป็นอันตรายต่อสำนัก”

“อย่างไรก็ตาม มีเจตนาพยายามหลอกลวงหุ่นเชิดบังคับคดีของสำนัก ถือเป็นการละเมิดกฎสำนัก... เจ้าจะได้รับโทษดังต่อไปนี้...”

“ปรับหยกเซียนสามร้อยก้อน กำหนดชำระภายในหนึ่งปี”

“หากไม่ชำระตามกำหนด จะถูกบังคับใช้แรงงาน!”

“การตัดสินเสร็จสิ้น”

“รับทราบให้ขานรับ!”

ชุดเสียงไร้อารมณ์ดังออกมาอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าของหลินอวี่เชียนที่เพิ่งจะมีความหวัง พลันบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดในทันที

“สาม... สามร้อยหยกเซียน?!”

“ทำไมไม่มาปล้นกันเลยล่ะ?!”

น้ำเสียงของหลินอวี่เชียนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว นางกล้ากระทั่งตั้งคำถามกับหุ่นเชิดบังคับคดี

อันที่จริง ก็ไม่แปลกที่นางจะสติแตกขนาดนี้

คิดตามเงินเดือนของแรงงานทางการเดือนละ 3 หยกเซียน

ปีหนึ่งก็ได้แค่ 36 หยกเซียน จะเอาเงินเดือนมาจ่ายค่าปรับ... นางต้องอดข้าวอดน้ำเกือบสิบปี!

การจะจ่ายให้ครบภายในหนึ่งปี... เป็นแค่ฝันกลางวันชัดๆ

“ข้า... เจ้า...”

“เฮ้อ...”

นางถอนหายใจยาว สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยประโยคครึ่งหลังออกมา

เสียงเร่งเร้าของหุ่นเชิดกลไกวิญญาณดังขึ้นอีกครั้ง

“รับทราบให้ขานรับ!”

“รับทราบให้ขานรับ!”

“ระ... รับทราบ...”

“...”

การถูกเร่งเร้าซ้ำๆ บีบให้หลินอวี่เชียนต้องก้มหน้ายอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ...”

“หลังการประเมินประจำเดือน พอได้เงินเดือนมา ข้าจะไปซื้อยาเม็ดสร้างรากฐาน”

“พอสร้างรากฐานสำเร็จและได้เป็นศิษย์ทางการ ข้าก็แค่รับภารกิจเพิ่มขึ้น... ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”

“ถ้าลองเสี่ยงดูสักตั้ง... ก็อาจจะยังมีหวัง!”

หลินอวี่เชียนกำหมัดแน่น ก้าวเท้าหนักๆ เดินตรงไปยังประตูหินที่ค่อยๆ เปิดออก

และวินาทีที่นางก้าวออกจากพื้นที่มืดมิดมาเจอกับแสงแดดจ้า

หลินอวี่เชียนตัวสั่นเทิ้ม หลับตาปี๋

น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลพรากอาบแก้ม

นางยืนอยู่หน้าประตู พึมพำด้วยความอาฆาตแค้น “หลูหลี... ข้าจะฆ่าเจ้า!!!”

ปัง!

เสียงประตูปิดดังสนั่นหวั่นไหว

หลินอวี่เชียนวิ่งหน้าตั้งกลับไปยังทุ่งวิญญาณ

ในขณะเดียวกัน ในพื้นที่มืดมิดของเรือนหิน หุ่นเชิดกลไกวิญญาณดูเหมือนกำลังจัดการข้อมูลบางอย่าง

แผ่นหยกบันทึกวิดีโอการสอบสวนสองแผ่น และข้อมูลระบุตัวตนอีกหนึ่งชุด ถูกส่งผ่านค่ายกลไปยังเขต ‘พันเกาะ’ ที่อยู่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้

เกาะลอยฟ้าขนาดยักษ์นับพันลอยเด่นอยู่กลางเวหา

หนึ่งในเกาะลอยฟ้าเหล่านั้นเต็มไปด้วยศาลาและหอคอยอันโอ่อ่า

หอสังเกตการณ์อาวุธวิเศษลอยวนรอบเกาะ

หน้าไม้กลประดับยันต์วิญญาณส่องประกายเย็นเยียบอันตราย

ศิษย์สวมชุดคลุมดำปิดหน้าปิดตานับหมื่นคนเคลื่อนไหวเข้าออกอย่างรวดเร็ว

ใจกลางเกาะใหญ่ มีโถงสีดำทมิฬตั้งตระหง่านอย่างเคร่งขรึม เหนือประตูมีตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวเขียนว่า: ‘กองบังคับคดี’!

“น่าสนใจดีนี่...”

“ข้าอยากเห็นนักเชียวว่าศิษย์แบบไหนกัน ที่ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าเป็นผู้มีอำนาจในสำนัก!”

ภายในกองบังคับคดี ในห้องลับที่ปิดมิดชิด หน้าโต๊ะทำงานเล็กๆ

เลิ่งเสวียนเฟิงถือแผ่นหยกสองแผ่นในมือด้วยความสงสัย

แผ่นหนึ่งคือบันทึกการสอบสวนของหลินอวี่เชียน และอีกแผ่นเป็นของหลูหลี

นอกจากนี้ ยังมีแผ่นหยกข้อมูลระบุตัวตนอีกแผ่น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันต้องเป็นของหลูหลีเช่นกัน

เลิ่งเสวียนเฟิงไม่ควรจะต้องเข้าเวรในวันนี้ เขาอุตส่าห์ลางานเพื่อไปร่วมงานวันเกิดอายุครบสามร้อยปีของแม่ยาย

แต่กองบังคับคดีดันแจ้งเรื่องด่วนเข้ามา เขาจึงจำใจต้องกลับมาปฏิบัติหน้าที่อย่างว่าง่าย

หลังจากจัดการเรื่องจุกจิกของสำนักนอกเสร็จ เขาก็สังเกตเห็นว่าหุ่นเชิดกลไกวิญญาณตัวหนึ่งใช้เวลาสแตนด์บายรอการสอบสวนนานผิดปกติ

พอตรวจสอบดู คำให้การของหลินอวี่เชียนก็กระตุกความสนใจของเขาเข้าอย่างจัง

ขณะพูด มือของเขาก็เปลี่ยนมุทรา

แผ่นหยกบันทึกการสอบสวนของหลูหลีก็เริ่มทำงานทันที

ภาพมายาถูกฉายขึ้นกลางอากาศ

“แรงงานชั่วคราวหลูหลี... ขอถามเหตุผลที่เจ้าไปอยู่ในที่ที่ห้ามใช้วิชาเต๋า...”

“ข้าเกิดพุทธิปัญญา...”

“ทุ่งวิญญาณเขต 438...”

“การประเมินเสร็จสิ้น ศิษย์ผู้นี้ไม่มีที่มาที่ไม่แน่ชัด...”

“ปรับหยกเซียนหนึ่งร้อยก้อน กำหนดชำระภายในสามเดือน”

ภาพมายาฉายไปอย่างรวดเร็ว ฉากต่างๆ ตัดผ่านไปไม่หยุด

กระบวนการสอบสวนของหลูหลีถูกเล่นซ้ำ

ยิ่งเลิ่งเสวียนเฟิงดู สีหน้าของเขาก็ยิ่งฉงนสนเท่ห์

“ไม่ถูกต้อง อาวุธวิเศษวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตรวจไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ในตัวศิษย์คนนี้...”

“แล้วทำไมผู้บำเพ็ญเพียรหญิงคนนั้นถึงคิดว่าเขาเป็นผู้มีอำนาจในสำนักได้ล่ะ?”

เลิ่งเสวียนเฟิงครุ่นคิดอย่างหนัก รู้สึกสับสนเล็กน้อย

อันที่จริง เรื่องพรรค์นี้แม้จะหายากในสำนักเซียน แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นในอดีต

เขายังจำได้ว่าตอนที่เขาเพิ่งเข้าสำนักนอก มีศิษย์รุ่นเดียวกับเขาที่มีพรสวรรค์โดดเด่นเป็นพิเศษ

สามปีสำเร็จขั้นกลั่นลมปราณ หนึ่งปีสำเร็จขั้นสร้างรากฐาน และครึ่งปีบรรลุขั้นสร้างรากฐานสมบูรณ์

ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขาทิ้งห่างเลิ่งเสวียนเฟิงในตอนนั้นแบบไม่เห็นฝุ่น

แต่หมอนั่นออกจะหยิ่งยโสไปหน่อย ชอบพูดจาแปลกๆ อย่าง ‘ใครกล้าอ้างว่าไร้เทียมทาน ใครกล้าบอกว่าไม่เคยพ่ายแพ้’ ออกมาบ่อยๆ

ด้วยเหตุนี้ ศิษย์รุ่นเดียวกันจำนวนมาก รวมถึงตัวเขาในตอนนั้น จึงปักใจเชื่อว่าคนผู้นี้ต้องเป็นทายาทของผู้ยิ่งใหญ่สักคนแน่ๆ

ผลปรากฏว่า หลังจากละเมิดกฎสำนักครั้งหนึ่ง คนผู้นั้นก็ถูกตรวจพบว่ามีเศษเสี้ยววิญญาณลึกลับติดตัวอยู่

แม้สุดท้ายสำนักจะไม่ได้ลงโทษอะไรรุนแรงนัก

แต่เขาก็ถูกปรับหยกเซียนไปจำนวนไม่น้อย... เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เลิ่งเสวียนเฟิงก็ดีดนิ้ว

เขาดูบันทึกการสอบสวนของหลูหลีซ้ำอีกรอบ

เขาต้องการหาเบาะแสบางอย่างจากมัน

ตามหลักการแล้ว ในฐานะผู้บังคับใช้กฎหมายผู้ช่ำชอง เขาย่อมเข้าใจดีว่าไม่ควรสอดรู้สอดเห็นวาสนาและความลับของผู้อื่นโดยพละการ

แต่พฤติกรรมผิดปกติของหลูหลีและผลการตัดสินทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้จริงๆ

อีกอย่าง วันนี้เขาเข้าเวรด้วยอารมณ์หงุดหงิดอยู่แล้ว

เอามาดูฆ่าเวลาแก้เซ็งก็ไม่เสียหายอะไร...

“แรงงานชั่วคราวหลูหลี... ขอถามเหตุผลที่เจ้า...”

“ข้าเกิดพุทธิปัญญา...”

“...”

“การประเมินเสร็จสิ้น ศิษย์ผู้นี้ไม่มีที่มาที่ไม่แน่ชัด...”

ภาพมายาฉายซ้ำอีกครั้ง

เลิ่งเสวียนเฟิงนั่งเงียบ พิจารณารายละเอียดในภาพอย่างถี่ถ้วน

ทันใดนั้น!

ฉากหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเขา

“เดี๋ยวนะ! ตอนที่อาวุธวิเศษวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ทำการประเมินเขา เขาแค่ประหลาดใจ แต่อารมณ์ไม่ได้รุนแรงอะไร”

“แต่ว่า... หลังจากประเมินเสร็จและประกาศผล สีหน้าของเขากลับเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน!”

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เลิ่งเสวียนเฟิงรีบประสานอินมือ ฉายภาพมายาขึ้นมาอีกครั้ง

นิ้วของเขาเลื่อนไปมาอย่างรวดเร็ว กอภาพไปข้างหน้าและหยุดภาพไว้ที่จังหวะประกาศผลการตัดสิน

ในภาพ หลูหลีดูเหมือนจะได้ยินอะไรบางอย่างที่น่าตกใจสุดขีด

รูม่านตาขยายกว้างทันที และนอกจากความตกใจในแววตาแล้ว... กลับมีความคาดหวังแฝงอยู่ด้วย?