บทที่ 4 ประกันชีวิตสำนักเซียน - ความไว้วางใจที่คุณเลือกได้!

บทที่ 4 ประกันชีวิตสำนักเซียน - ความไว้วางใจที่คุณเลือกได้!

"ครืนนน!"

ฝูงชนหลั่งไหลไปทั่วพื้นดิน

บนท้องฟ้า แสงสว่างนับพันสายพุ่งทะยานผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นั่นคือเหล่าลูกจ้างชั่วคราวที่มีระดับพลังขอบเขตกลั่นลมปราณขั้นปลาย กระบี่บินของพวกเขาไม่ใช่ของดีมีราคาอะไร

มันเป็นเพียงกระบี่บินรุ่นประหยัดพลังงานที่พอใช้เดินทางได้ ถูไถใช้ต่อสู้ได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่ถึงกระนั้น ก็ยังดีกว่าลู่หลีที่ต้องใช้สองเท้าวิ่ง

ใครที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าเขากำลังฝึกวิชา 'รีดเร้นปราณเพื่อควบม้า' เป็นแน่

เมื่อลู่หลีและหานจู้เดินทางมาใกล้ต้นกำเนิดของเสียงระฆัง

ที่ราบสีดำทมิฬอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา

"สำนักเซียนเสวียนเทียน... ไร่วิญญาณ..."

แม้จะอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้ว

แต่เมื่อได้มองเห็นไร่วิญญาณขนาดมหึมาที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาเชื่อมต่อระหว่างผืนฟ้าและผืนดิน

ลู่หลีก็ยังคงรู้สึกตกตะลึงอยู่ดี

หานจู้ที่อยู่ข้างกายก็มีอาการไม่ต่างกัน

ทั้งสองเดินมุ่งหน้าไปยังพื้นที่รับผิดชอบของตนพลางสนทนากันไปตลอดทาง

"ศิษย์พี่ลู่ ท่านว่าทำไมสำนักเซียนถึงไม่ใช้ศาสตราเซียนจัดการเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ขอรับ?"

"การเพาะปลูกในไร่วิญญาณนับล้านหมู่พวกนี้ หากใช้ศาสตราเซียนคงเสร็จในชั่วพริบตาไม่ใช่หรือ?"

"ศาสตราเซียนงั้นรึ?"

ความคิดของลู่หลีแล่นเร็ว ในฐานะสำนักเซียน สำนักเสวียนเทียนย่อมต้องมีศาสตราเซียนครอบครองอยู่แล้ว

ส่วนเหตุผลที่พวกเขาไม่ใช้นั้น... "การกระตุ้นใช้งานศาสตราเซียนย่อมต้องมีค่าใช้จ่าย และค่าใช้จ่ายนั้น..."

"เห็นได้ชัดว่าแพงกว่าค่าแรงคนงานมากโข"

"จริงด้วยแฮะ... ข้าได้ยินมาว่าศาสตราเซียนบางชิ้นใช้ครั้งหนึ่งต้องพักฟื้นเป็นร้อยปี แถมหยกเซียนที่ต้องใช้บำรุงรักษาก็เป็นตัวเลขที่สูงลิบลิ่ว"

"เงินเดือนลูกจ้างชั่วคราวอย่างพวกเราแค่ครึ่งก้อนหยกเซียนต่อเดือน"

"คนหมื่นคนก็ใช้เงินแค่ห้าหมื่นหยกเซียน..."

หานจู้เดาะลิ้นด้วยความทึ่ง พลางถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในที่สุดทั้งสองก็มาถึง 'จุดทำงาน' ของพวกเขา

ไร่วิญญาณเขตหมายเลข 438 ซึ่งเป็นพื้นที่บุกเบิกใหม่

"ลู่หลี! พวกเจ้าสองคนมาช้าอีกแล้วนะ!"

ลู่หลีเงยหน้าขึ้น

เขาเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งยืนอยู่หน้าศิลาจารึกขนาดยักษ์

หญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาวสีเหลืองอ่อน ผมยาวสยายคลอเคลียไหล่ ใบหน้าหมดจดงดงาม ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ

ทันทีที่นางเห็นลู่หลี สีหน้าประหลาดใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

"เจ้า... เลื่อนขั้นเป็นกลั่นลมปราณขั้นสี่แล้ว?"

"เจ้า..."

"หัวหน้าคุมงานหลิน เสียงระฆังยังไม่หยุดเลยนะขอรับ"

ก่อนที่ลู่หลีจะทันได้ตอบ หานจู้ที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยเตือนขึ้น

และในจังหวะที่เขาพูดจบ เสียงระฆังที่กังวานอยู่นั้นก็เงียบลงพอดี

"ฮึ!"

หญิงสาวแค่นเสียงเบาๆ สายตาของนางละจากลู่หลี

ความประหลาดใจเมื่อครู่จางหายไป

ในแดนเซียนมีอัจฉริยะมากมายดาษดื่น การทะลวงผ่านจากกลั่นลมปราณขั้นสามสู่ขั้นสี่ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไร

หากไม่ใช่เพราะรากวิญญาณอันแปลกประหลาดของลู่หลี นางคงไม่ชายตามองเขาเป็นครั้งที่สองด้วยซ้ำ

"หานจู้ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าในเขต 438 ของข้า พวกเจ้าต้องมาก่อนเวลาครึ่งชั่วยาม?"

น้ำเสียงของนางเย็นชา แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ห้ามโต้แย้ง ราวกับกำลังสอบสวนนักโทษ

กลิ่นอายพลังระดับกลั่นลมปราณขั้นสิบสองแผ่พุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

กดดันไปที่หานจู้

"ข้า... พวกข้า..."

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากอีกฝ่าย หน้าผากของหานจู้ก็ผุดพรายไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขาพูดตะกุกตะกัก

เขาไม่รู้จะโต้เถียงอย่างไร

การที่พวกเขาสาย เป็นเพราะลู่หลีมัวแต่โอ้เอ้

แต่ในฐานะพี่น้องที่ดีของลู่หลี

หานจู้ไม่มีวันขายเพื่อน เขาทำได้เพียงกัดฟันอดทน

"ฟึ่บ!"

ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้

"หัวหน้าคุมงานหลิน ท่านจะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก"

"การมาถึงเมื่อเสียงระฆังหยุดถือเป็นกฎของสำนัก... กฎของท่านจะใหญ่กว่ากฎของสำนักได้อย่างไร?"

ลู่หลีจ้องมองผู้ฝึกตนหญิงตรงหน้าเขม็ง

หลินอวี่เชียน หัวหน้าคุมงานเขต 438 และเป็นเจ้านายโดยตรงของลู่หลี

ระดับพลังกลั่นลมปราณขั้นสิบสองของนางห่างจากการสร้างรากฐานเพียงก้าวเดียว

ในวันปกตินางชอบกดขี่ลูกจ้างชั่วคราวใต้บังคับบัญชา

ทั้งหมดก็เพื่อสะสมผลงานให้ได้เลื่อนเป็นศิษย์ตัวจริงเร็วขึ้น

หัวหน้าคุมงานไม่ต้องลงแรงทำงานเอง ผลผลิตในพื้นที่รับผิดชอบจะเป็นตัวกำหนดเกรดผลงานของพวกเขา

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมหลินอวี่เชียนถึงอยากให้พวกเขามาทำงานก่อนเวลา

แต่ลู่หลีไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเรื่องพวกนี้ในตอนนี้

ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่เสียงแจ้งเตือนของระบบในหู

【คำเตือน! คำเตือน!】

【ตรวจพบกลิ่นอายของยอดคนผู้เปี่ยมอานุภาพ】

【กลิ่นอายระดับนี้ถือเป็นตัวตนไร้เทียมทานในยุคเสื่อมถอยแห่งธรรม โปรดให้โฮสต์ตอบโต้อย่างระมัดระวัง】

"ยอดคนผู้เปี่ยมอานุภาพ?"

"หลินอวี่เชียนคนนี้แค่อีกก้าวเดียวจะสร้างรากฐาน... ระดับพลังของนางจะช่วยให้ข้าปลดล็อกความสำเร็จใหม่ได้งั้นรึ?"

ดวงตาของลู่หลีไหวระริก ขณะต้านทานแรงกดดันจากหลินอวี่เชียน

ภาพเหตุการณ์นี้ เมื่อเหล่าลูกจ้างชั่วคราวคนอื่นและหานจู้ได้เห็น ต่างก็สูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

"เจ้าลู่หลีวันนี้มันกินยาผิดขวดมาหรือไง?"

"กล้าต่อปากต่อคำกับหัวหน้าคุมงานแบบนั้น ไม่ใช่ว่ากำลังรนหาที่ตายหรอกรึ?"

"ข้าก็คิดอยู่ หรือว่ารากวิญญาณที่มีมากเกินไปจะทำให้สมองมันเพี้ยน..."

"..."

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส

ส่วนหานจู้กลับรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก "ศิษย์พี่ลู่ยอมงัดข้อกับนางมารจอมขูดรีดนี่เพื่อข้า..."

"ข้า... ข้า... ฮือออ..."

ในเวลานี้เขารู้สึกเพียงว่าแผ่นหลังผอมบางตรงหน้านั้นช่างดูสูงใหญ่และล้ำลึกเหลือเกิน

สายตาที่เขามองลู่หลียิ่งทวีความคลั่งไคล้...

ใบหน้าของหลินอวี่เชียนพลันดำคล้ำลงอย่างน่ากลัว

ความเย็นชาปกคลุมทั่วใบหน้างดงาม

"เจ้า... อยากตายนักใช่ไหม?"

น้ำเสียงยะเยือกหลุดออกจากปากนาง แฝงไว้ด้วยคำขู่อันรุนแรง

"อยากตาย? หัวหน้าคุมงานหลิน อย่าล้อเล่นน่า"

"ทางสำนักได้ทำประกันอายุขัยให้พวกเราเหล่าลูกจ้างชั่วคราวไว้แล้ว"

"ภายในสำนัก ตราบใดที่พวกข้าไม่ได้ทำผิดกฎร้ายแรง ก็ไม่ใช่ใครจะมาทุบตี ดุด่า หรือฆ่าแกงกันได้ตามใจชอบ"

"จะฆ่าข้า? เกรงว่าท่านคงไม่มีหยกเซียนมากพอจะจ่ายค่าชดเชยกระมัง"

"เจ้า!"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลินอวี่เชียนก็ยิ่งย่ำแย่ลง

นางอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่มันกลับจุกอยู่ที่คอ

ร่างบอบบางของนางสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

นั่นเพราะสิ่งที่ลู่หลีพูดมาคือความจริง

สำนักเซียนเสวียนเทียนมีกฎเกณฑ์มากมาย แต่ในเรื่องความปลอดภัยส่วนบุคคลนั้นถือว่ามีระบบจัดการที่ยอดเยี่ยม

แม้แต่ลูกจ้างชั่วคราวก็ยังได้รับการซื้อกรมธรรม์ประกันอายุขัยให้

ตราบใดที่ไม่ไปก่อเรื่องชั่วช้าในสำนัก ก็จะไม่มีทางถูกพวกอันธพาลหน้าไหนมารังแกได้ง่ายๆ

อะไรนะ? ท่านถามว่าถ้าถูกฆ่าตายจริงๆ จะทำยังไง?

ง่ายมาก แผนกประกันอายุขัยของสำนักเซียนจะตามไล่เบี้ยค่าชดเชยจากผู้กระทำผิดอย่างถึงที่สุด สำหรับลูกจ้างชั่วคราวระดับต่ำสุด อย่างน้อยๆ ก็ต้องจ่ายค่าเสียหายหลายหมื่นหยกเซียน

อะไรนะ? ท่านบอกว่าถ้าไม่มีเงินจ่ายล่ะ?

ง่ายมาก สำนักเซียนจะยึดทรัพย์สินทั้งหมดของผู้กระทำผิดก่อน ถ้ายังไม่พอ ผู้กระทำผิดจะถูกส่งไปทำงานในกิจการของสำนัก ตรากตรำทำงานจนกว่าจะใช้หนี้หมด หรือจนกว่าอายุขัยจะใกล้หมดเพื่อชดใช้

อย่าเพิ่งรีบ ยังไม่จบแค่นั้น

หากผู้กระทำผิดมีระดับพลังฝึกตนต่ำและอายุขัยหมดลงก่อนจะชดใช้หนี้ครบ หลังจากตายไป แผนกวิญญาณหยินของสำนักเซียนจะเข้ามาจัดการเกี่ยวดึงวิญญาณของผู้กระทำผิดไป และส่งวิญญาณดวงนั้นไปทำงานใช้แรงงานต่อในแผนกวิญญาณหยิน

คราวนี้ล่ะ มีงานให้ทำเพียบ

ภายใต้สภาพแวดล้อมพิเศษของแผนกวิญญาณหยิน การทำงานสักหมื่นปีก็ไม่ใช่ปัญหา

ต้องรอจนกว่าค่าชดเชยจะถูกชำระจนครบ วิญญาณถึงจะได้รับอนุญาตให้สลายไปเพื่อเข้าสู่วัฏสงสาร

อะไรนะ? ท่านถามว่าถ้าเหยื่อตายไปแล้ว ค่าชดเชยจะมีประโยชน์อะไร?

ง่ายมาก ก่อนจะมีการจ่ายค่าชดเชย แผนกจุติของสำนักเซียนจะบันทึกตราประทับชีวิตของผู้ตายเอาไว้

หลังจากเก็บค่าชดเชยได้แล้ว หักค่าธรรมเนียมและค่าใช้จ่ายต่างๆ เรียบร้อย พวกเขาจะระบุพิกัดร่างจุติใหม่ของผู้ตาย

จากนั้นเงินค่าชดเชยจะถูกส่งมอบให้อีกฝ่ายในรูปแบบของ 'ลาภลอย' หรือ 'มรดกตกทอด'

ดังนั้น... ประกันอายุขัยสำนักเซียน มั่นคงปลอดภัย ควรค่าแก่ความไว้วางใจของท่าน!

"ฮึ่ม ไอ้เด็กเวรนี่... วันนี้มันกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงกล้ามาต่อปากต่อคำกับข้าแบบนี้"

"มันไม่รู้หรือไงว่าตัวเองกำลังจะถูกไล่ออกจากสำนัก?!"

"ก็ได้ ข้าจะปล่อยให้เจ้าได้ใจไปก่อน ออกจากสำนักเซียนเมื่อไหร่ เจ้าจะยังมีน้ำยาอยู่อีกไหม..."

หลินอวี่เชียนข่มกลั้นความโกรธลงไป

แม้นอกสำนักจะมีกฎหมายเมืองเซียน แต่นางก็มีวิธีมากมายที่จะจัดการกับลู่หลี

ไม่คุ้มที่จะมาเสียหน้าในสำนัก

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางจึงเตรียมจะอดกลั้นและไม่สนใจลู่หลีอีก

นางหันหลังกลับ ตะโกนสั่งให้ลูกจ้างชั่วคราวเริ่มทำงาน

แต่ใครจะไปรู้

ทันใดนั้น เสียงของลู่หลีก็ดังขึ้นอีกครั้ง

น้ำเสียงแฝงไปด้วยความคาดหวังและความคันไม้คันมือ ดังชัดเจนเข้าไปในหูของทุกคน

"หัวหน้าคุมงานหลิน ท่านปอดแหกแล้วรึ? อย่าเพิ่งสิ!"

"เอาอย่างนี้ไหม... ข้าจะยอมให้ท่านเฆี่ยนสักทีสองที?"