บทที่ 31 - อาชีพสายต่อสู้: จอมราชันย์กู่พิษพันชนิด

บทที่ 31 - อาชีพสายต่อสู้: จอมราชันย์กู่พิษพันชนิด

ฉู่โย่วเวย

ฉินเฟิงจำคนคนนี้ได้จริงๆ

ไม่ใช่แค่จำได้ แต่ประทับใจฝังลึกเลยทีเดียว

คนดังผู้เจิดจรัสเมื่อปีที่แล้ว

ก่อนจะทำพิธีปลุกอาชีพตอนอายุสิบแปดปี ค่าสถานะของเธอบดขยี้ผู้มีอาชีพทุกคนในรอบห้าร้อยปี

ค่าสถานะทุกด้านแตะหลักพันอย่างน่าเหลือเชื่อ

ใช่แล้ว ก่อนจะปลุกอาชีพ ฉู่โย่วเวยมีค่าสถานะพุ่งสูงไปถึงระดับที่ผู้มีอาชีพทั่วไปเลเวลสี่สิบกว่าถึงจะมีได้

เรื่องนี้ทำเอาเมืองหนานหยางสั่นสะเทือน และทำให้ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสูงมากมายต้องจับตามอง

ผู้บริหารโรงเรียนให้ความสำคัญกับซูเปอร์อัจฉริยะคนนี้อย่างที่สุด

วันพิธีปลุกอาชีพ ผู้ยิ่งใหญ่จากเมืองหลวง เมืองปีศาจ เมืองเวทมนตร์ ต่างมารวมตัวกันที่โรงเรียนมัธยมหนานหยางที่หนึ่ง

หัวหน้ากิลด์มากมายในหนานหยาง ผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์นภา แม้แต่รัฐบาลสหพันธรัฐก็ยังส่งคนมา

แต่สวรรค์มักชอบเล่นตลก

วินาทีที่เด็กสาวปลุกอาชีพ ปรากฏการณ์วิปริตก็ปะทุขึ้น

เมฆพิษที่บดบังแสงอาทิตย์ราวกับจะปกคลุมทั้งโลก ฝนพิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงตกลงมาตลอดทั้งวัน

ท่ามกลางปรากฏการณ์อันน่าสะพรึงกลัว ฉู่โย่วเวยตื่นรู้

ปลุกอาชีพสายต่อสู้ระดับเทพเจ้า: จอมราชันย์กู่พิษพันชนิด

ผลลัพธ์นี้ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง

ทำให้ยอดฝีมือเหนือมนุษย์นับไม่ถ้วนต้องผิดหวัง เสียดาย ตีอกชกหัว และเจ็บใจอย่างไม่ยินยอม

【อาชีพสายต่อสู้: จอมราชันย์กู่พิษพันชนิด】

พันพิษเป็นศาสตรา หมื่นกู่เป็นข้ารับใช้

พิษกัดกินกายา ถึงจักบรรลุราชันย์

'เจิ้น' คือนกพิษในตำนาน ทั่วร่างเต็มไปด้วยพิษร้ายนับล้าน ขนนกเพียงเส้นเดียวปลิดชีพได้ เลือดเพียงหยดเดียวสังหารผู้มีอาชีพเหนือมนุษย์เลเวลร้อยได้

'กู่' คือแมลงที่แปลกประหลาดที่สุดในหมื่นเผ่าพันธุ์ ใช้สรรพชีวิตเป็นภาชนะ หลอมรวมหมื่นพิษเป็นครรภ์ แมลงหนึ่งตัวฝังร่าง กัดกินรากฐานบำเพ็ญเพียรพันปี! ฝูงกู่เคลื่อนผ่าน พลิกฟ้าดินเป็นนรกเน่าเปื่อย!

อาชีพนี้ แข็งแกร่งท้าทายสวรรค์อย่างที่สุด

ตื่นรู้ปุ๊บสังหารผู้มีอาชีพคลาสหนึ่งได้ทันที

คลาสหนึ่งสังหารเลเวลร้อยได้

เลเวลร้อยสังหารเทพเจ้าได้

ขอเพียงเลเวลเพิ่มขึ้น การฆ่าเทพเจ้าเลเวลพันก็เหมือนเชือดไก่

แต่น่าเสียดาย...

ชื่ออาชีพ พลังต่อสู้ของอาชีพ วิธีการฝึกฝนของอาชีพ

ทั้งหมดนี้มีอยู่แค่ในคัมภีร์ลึกลับยุคโบราณที่บรรพชนเผ่ามนุษย์บันทึกไว้เท่านั้น

พันปีหมื่นปีมานี้ ไม่เคยมีใครปลุกอาชีพนี้ขึ้นมาได้จริงๆ

ตามที่คัมภีร์โบราณบันทึกไว้

หลังจากปลุกอาชีพ [จอมราชันย์กู่พิษพันชนิด] ต้องกินพิษหนึ่งชนิดต่อวัน หลอมรวมกู่หนึ่งตัวต่อปี

พิษห้ามขาด กู่ห้ามหยุด

พิษขาดอาจพอมีทางรอด กู่หยุดคือตายสถานเดียว

หนึ่งปีสามร้อยหกสิบห้าวัน ต้องกินยาพิษพิเศษวันละหนึ่งชนิด ยาพิษแต่ละวันห้ามซ้ำกัน ไม่อย่างนั้นจะถูกพิษตีกลับ

เมื่อครบหนึ่งปี ต้องหลอมรวมแมลงกู่พิเศษหนึ่งชนิด

พิษครบ กู่จุติ

จะสำเร็จคลาสหนึ่งทันที เลเวลทะลุห้าสิบ

น่าเสียดาย อุดมคติสวยหรู แต่ความจริงโหดร้าย

อย่าว่าแต่พิษวันละชนิดที่เตรียมการยุ่งยากและแทบเป็นไปไม่ได้เลย

ลำพังแค่แมลงกู่นั่น ก็เป็นสิ่งที่หาไม่ได้โดยสิ้นเชิง

มันคือสิ่งที่ลึกลับที่สุด ชั่วร้ายที่สุด และแปลกประหลาดที่สุดในบรรดาหมื่นเผ่าพันธุ์

พันปีหมื่นปีมานี้ ไม่เคยมีใครพบเห็นแมลงชนิดนี้จริงๆ

มีปรากฏแค่ในคัมภีร์โบราณของบรรพชนเผ่ามนุษย์เท่านั้น

ถ้าจะบอกว่าเขาคืออัจฉริยะที่น่าผิดหวังที่สุดของปีนี้

ฉู่โย่วเวยก็คืออัจฉริยะที่น่าเสียดายที่สุดของปีที่แล้ว

เขาปลุกอาชีพสายดำรงชีพ: หมอนวด

ฝึกฝนไม่ได้ ทำได้แค่นวดให้คนอื่น ไม่มีพลังต่อสู้

ฉู่โย่วเวยปลุกอาชีพสายต่อสู้ จอมราชันย์กู่พิษพันชนิด

ดูเหมือนจะแข็งแกร่งมาก แต่ก็ฝึกฝนไม่ได้เช่นกัน

หลังตื่นรู้ ก็เริ่มนับถอยหลังสู่ความตาย

ตั้งแต่วินาทีที่ผูกมัดกับอาชีพ ทุกนาทีทุกวินาทีคือการนับถอยหลังของชีวิต

วันที่ปลุกอาชีพ เหล่ายอดฝีมือเหนือมนุษย์ต่างพากันอ้าปากค้าง มึนงงไปตามๆ กัน

บางคนกลับไปทันที ตัดสินโทษประหารให้ฉู่โย่วเวยไปแล้ว

บางคนยังอยู่ต่อ เริ่มวิจัยว่าจะช่วยฉู่โย่วเวยฝึกฝนอย่างไร

หนึ่งเดือนผ่านไป สิ่งที่พวกเขาทิ้งไว้ให้มีเพียงยาพิษสี่ร้อยชนิด

นี่คือสิ่งที่หลายคนช่วยกันรวบรวมมา

ยาพิษสี่ร้อยชนิด เพียงพอให้ฉู่โย่วเวยฝึกฝนได้สี่ร้อยวัน มีชีวิตอยู่ต่อได้สี่ร้อยวัน

แต่แมลงกู่ที่ต้องใช้หลอมรวมเมื่อครบหนึ่งปี กลับไม่มีใครหามาได้

หาแมลงกู่ไม่ได้ ฉู่โย่วเวยก็มีชีวิตอยู่ได้มากสุดแค่หนึ่งปี

"ที่แท้ก็เธอนี่เอง..."

ฉินเฟิงทอดถอนใจ

อู่ชิงฮวนมองมาด้วยความแปลกใจ "ตอนนั้นแม่ฉันกับหัวหน้ากิลด์คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่าเธอคงอยู่ได้ไม่นาน อย่างมากก็ไม่กี่เดือน ไม่นึกเลยว่าผ่านไปหนึ่งปีแล้ว เธอยังมีชีวิตอยู่ดี"

ซูเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ ส่ายหน้า

"เปล่าเลย อาการของรุ่นพี่ฉู่แย่มาก หลังจากปลุกอาชีพ เธอไม่ได้เข้าเรียนในวิทยาลัยเหมือนนักเรียนคนอื่นๆ แต่เลือกที่จะอยู่ที่หนานหยาง ต่อสู้ในดันเจี้ยนระดับต้น เพิ่มเลเวล เพิ่มค่าสถานะ ลงดันเจี้ยนตีมอนสเตอร์สะสมวัตถุดิบมาตลอด"

"ไม่น่าใช่นะ ฉันจำได้ว่าตระกูลเก่าแก่ในเมืองหลวงหลายตระกูลยินดีจะพาเธอไปที่ตระกูลไม่ใช่เหรอ? บอกว่าสภาพแวดล้อมที่นั่นดีกว่า เหมาะแก่การฝึกฝนมากกว่า มีโอกาสยืดอายุขัยได้ ดีกว่าอยู่ที่หนานหยาง"

"อื้อๆ เป็นอย่างนั้นแหละ แต่คุณย่าของรุ่นพี่ฉู่ป่วยหนัก เป็นโรคร้ายระยะสุดท้าย ผู้มีอาชีพชั้นสูงก็จนปัญญา เพื่อดูแลคุณย่า เธอเลยต้องอยู่ที่หนานหยาง ต้องตีมอนสเตอร์อัปเลเวลหาเงินพันธมิตร มารักษาและยื้อชีวิตให้คนแก่"

ฟังบทสนทนาของทั้งสองคนจบ

ในใจฉินเฟิงมีความรู้สึกเดียว

รันทด!

รันทดหดหู่และเศร้าหมอง!

"นี่มัน... จะใช้คำว่า 'รันทด' คำเดียวคงไม่พอแล้วมั้ง!"

ชีวิตบัดซบเกินไปแล้ว!

ฉินเฟิงส่ายหน้า รู้สึกเสียดายแทนรุ่นพี่ที่มีชะตากรรมคล้ายคลึงแต่ก็แตกต่างกับเขาโดยสิ้นเชิงคนนี้

"สถานการณ์ของรุ่นพี่แบบนี้ คงแนะนำมาไม่ได้ใช่ไหม?"

ซูเสี่ยวเสี่ยวถามหยั่งเชิง

ในดวงตาของเด็กสาวมีความคาดหวังเล็กๆ ซ่อนอยู่

รุ่นพี่ฉู่นิสัยดีมาก อ่อนโยน และละเอียดอ่อนมาก

ในบรรดาทุกคนในทีม เป็นพี่สาวที่ดีกับเธอที่สุดแล้ว

แถมชีวิตยังรันทดมาก

ถ้าเป็นไปได้ ซูเสี่ยวเสี่ยวหวังจริงๆ ว่าฉินเฟิงจะช่วยนวดรักษาให้รุ่นพี่ฉู่ได้

ฉินเฟิงส่ายหน้า

"การนวดทำได้แค่จัดการโรคภัยทางกาย แต่ของเธอเป็นปัญหาที่ตัวอาชีพ เป็นสถานการณ์ที่ต้องตายสถานเดียว... ฉันแก้ไม่ได้หรอก..."

นี่ไม่ใช่การบาดเจ็บหรือถูกพิษ แต่เป็นข้อบกพร่องของอาชีพล้วนๆ

ถ้าย้อนกลับไปในยุคสมัยหนึ่ง ยุคที่เผ่ามนุษย์รุ่งเรือง ยุคที่มีแมลงกู่ออกอาละวาด บางทีอาจจะพอฝึกฝนได้

แต่ตอนนี้ แค่รวบรวมพิษสามร้อยกว่าชนิดให้ครบหนึ่งปีก็ถึงขีดจำกัดแล้ว

ต่อให้เป็นผู้มีอาชีพเลเวลห้าร้อยระดับราชันย์ ก็ยังหาแมลงกู่มาไม่ได้

แล้วเขาจะมีปัญญาทำอะไรได้

เทวดาก็ช่วยไม่ได้

เห็นปฏิกิริยาของฉินเฟิง ซูเสี่ยวเสี่ยวก็อดถอนหายใจไม่ได้ เลิกพูดถึงเรื่องนี้

อู่ชิงฮวนเองก็รู้สึกเสียดาย

ระหว่างที่คุยกัน ยานนาวาก็เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว

ไม่นานนัก ก็มาถึงลานกว้างหน้าดันเจี้ยนจำกัดเวลา

ตัวยานไม่ได้ร่อนลงจอด แต่ลอยตัวอยู่เหนือลานกว้าง

ตอนนี้เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนดันเจี้ยนจะเปิด แต่บนลานกว้างมีคนมารออยู่เพียบแล้ว

ผู้มีอาชีพจับกลุ่มกันสามคนห้าคน เตรียมตัวก่อนเข้าดันเจี้ยน

บนท้องฟ้า ก็มีพวกเศรษฐีที่ขับขี่ยานนาวามาเหมือนอู่ชิงฮวนอยู่ไม่น้อย

ซูเสี่ยวเสี่ยวมองออกไปนอกหน้าต่างยาน

ทันใดนั้น เธอก็ร้องอุทานเบาๆ ปากเล็กๆ อ้าค้าง

"เอ๊ะ! รุ่นพี่ฉู่?"

"เหมือนจะ... เป็นเธอจริงๆ ด้วย!"

บังเอิญอะไรขนาดนี้!

เมื่อกี้เพิ่งจะพูดถึง ตอนนี้ก็เจอตัวเป็นๆ แล้ว

ซูเสี่ยวเสี่ยวตื่นเต้นนิดหน่อย

อีกสองคนในยานขยับเข้ามาใกล้เธอ มองไปตามทิศทางที่ซูเสี่ยวเสี่ยวมอง

ฉินเฟิงเห็นแล้ว

เด็กสาวรูปร่างสูงโปร่งบอบบาง สวมเสื้อคลุมยาวสีดำหนาหนัก ยืนอยู่ที่มุมขอบลานกว้าง

ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย

ฉู่โย่วเวย

[จบแล้ว]