บทที่ 27 - อย่าหยุด

บทที่ 27 - อย่าหยุด

หลังจากต่อเวลาไปหนึ่งชั่วโมงและนวดฝ่าเท้าจนเสร็จ อู่ชิงฮวนถึงได้จากไปอย่างพึงพอใจ

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้มีมากมายเหลือเกิน

เริ่มจากเข้าดันเจี้ยนเพื่อเข้าร่วมการทดสอบ จากนั้นก็ถูกจับกุมในข้อหาลัทธิมาร แล้วก็ถูกพาตัวไปที่หน่วยพิทักษ์นภา

จนถึงตอนนี้ ในที่สุดก็ได้พักผ่อนจริงๆ สักที

"ภายในวันเดียว เลเวลพุ่งกระฉูด ค่าสถานะยิ่งทะยานสูง..."

ที่สำคัญกว่านั้นคือ...

【แต้มวิถีชีพจรปัจจุบัน: 76488】

"แต้มวิถีชีพจรใกล้จะถึงแสนแล้ว!"

ตอนนี้ฉินเฟิงสามารถสุ่มรางวัลระดับหมื่นได้ถึงเจ็ดครั้ง

แต่อีกแค่สามหมื่นแต้มก็จะครบแสน

เขาเตรียมจะสะสมให้ครบ แล้วสุ่มรางวัลใหญ่ทีเดียว

"ไม่รู้เหมือนกันว่าการสุ่มรางวัลระดับแสนแต้ม จะได้ของดีอะไรออกมาบ้าง!"

สามหมื่นแต้มวิถีชีพจร ดูเหมือนจะเยอะ

แต่เมื่อมีเครื่องจักรบำเพ็ญเพียรรูปมนุษย์สองคนคอยช่วยตีมอนสเตอร์อัปเลเวล ความเร็วในการสะสมแต้มย่อมรวดเร็วมาก

ซูเสี่ยวเสี่ยว กับ อู่ชิงฮวน ทั้งสองคนต่างก็ลงดันเจี้ยนไล่ล่าสัตว์อสูร ได้รับค่าประสบการณ์ เพิ่มเลเวล

และขอเพียงสังหารสัตว์อสูรได้ ทางฝั่งเขาก็จะได้รับค่าประสบการณ์คืนกลับมา พร้อมกับคำนวณแต้มวิถีชีพจรให้ด้วย

นอกจากนี้ พรุ่งนี้ยังต้องนวดให้อู่ไหวเยียนอีก

"ถึงแม้เลเวลของเธอกับผมจะห่างกันเกินข้อจำกัดยี่สิบเลเวล แต่ถ้าแค่การรักษาระยะสั้น แก้ไขวิกฤตเฉพาะหน้า ก็ไม่มีปัญหา แถมยังสามารถเก็บเกี่ยวค่าความหรรษา เพื่อคำนวณเป็นแต้มวิถีชีพจรได้ด้วย! งานนี้ปั๊มรางวัลกันจุกๆ!"

ดังนั้นสามหมื่นแต้ม อย่างมากก็ใช้เวลาแค่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก็น่าจะครบ หรือเผลอๆ อาจจะเร็วกว่านั้น

วิ่งวุ่นมาทั้งวัน ฉินเฟิงรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

เขาปิดไฟป้ายร้านนวด อาบน้ำชำระร่างกายง่ายๆ แล้วเข้านอนพักผ่อน

......

......

......

อู่ไหวเยียนเคยไปหาผู้มีอาชีพสายรักษาระดับท็อปมาแล้วมากมาย เพราะพิษเย็นในร่างกาย

เมืองหลวง เมืองเวทมนตร์ เมืองปีศาจ...

พี่สาวช่วยเธอตามหายอดฝีมือมาไม่น้อย ผู้บริหารระดับสูงของหน่วยพิทักษ์นภาก็ช่วยติดต่อแนะนำให้

แต่หลายปีมานี้ พิษเย็นของเธอกลับไม่ได้ถูกขจัดออกไปเท่าไหร่ ทำได้แค่ประคองอาการไว้อย่างยากลำบาก

เมื่อวาน เธอพบว่าเด็กหนุ่มที่เพิ่งอายุครบสิบแปดปีคนนั้นสามารถกดข่มพิษเย็นของเธอได้

การค้นพบนี้ทำให้เธอประหลาดใจ ตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อ

ในขณะเดียวกัน ในใจก็เกิดความปรารถนาที่จะกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง

"ถ้าหากพิษเย็นในตัวฉันถูกกำจัดออกไปได้หมดจด..."

"งั้นเลเวลที่ร่วงลงมา จะต้องกลับคืนมาได้อย่างแน่นอน!"

ตอนอายุยี่สิบต้นๆ เลเวลของอู่ไหวเยียนก็ทะลุร้อยไปแล้ว

ทุกคนต่างคิดว่าการที่เธอจะไปถึงเลเวลสามร้อยนั้นเป็นแค่เรื่องของเวลา

แถมด้วยพรสวรรค์ระดับสัตว์ประหลาดนี้ ในอนาคตอาจมีโอกาสท้าทายระดับห้าร้อยเลเวลด้วยซ้ำ

แต่อุบัติเหตุกลับมาถึงเร็วกว่าวันพรุ่งนี้ การผจญภัยในห้วงลึกครั้งนั้น เกือบจะเอาชีวิตเธอไปครึ่งหนึ่ง

และทำให้อัจฉริยะในวันวานต้องหมดสภาพ จิตใจพ่ายแพ้ยับเยิน

แต่วันนี้ เธอได้เห็นความหวังที่เป็นของตัวเองแล้ว

ตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...

หญิงสาวรูปร่างเย้ายวน สัดส่วนโค้งเว้าร้อนแรง สวมชุดฝึกซ้อมรัดรูป เท้าเหยียบรองเท้าคอมแบทสีดำ

แม้จะเป็นผู้หญิง แต่ส่วนสูงเกือบร้อยแปดสิบเซนติเมตร สูงกว่าผู้ชายหลายคนเสียอีก

เรียวขายาวคู่นั้นดึงดูดสายตาอย่างที่สุด โดดเด่นสะดุดตา

เดินผ่านไปทางไหน อัตราการหันหลังกลับมามองแทบจะเต็มร้อย

หญิงสาวเดินมาถึงปากซอย ดูแผนที่ในมือถือ สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดที่กระท่อมใต้ป้ายไฟสีชมพูตรงหัวมุมถนน

"น่าจะเป็นที่นี่แหละมั้ง..."

เธอก้าวเท้าเดินเข้าไป ยิ่งเข้าใกล้ สีหน้าก็ยิ่งแปลกประหลาด

ทำไมในใจถึงตื่นเต้นขนาดนี้นะ

อยู่ดีๆ ก็เริ่มเขินขึ้นมาดื้อๆ

แต่นี่เป็นการนวดแบบจริงจัง เป็นไปเพื่อจัดการพิษเย็นในตัวเธอ ไม่ได้มาทำเรื่องแปลกๆ อะไรสักหน่อย

"เพียงแต่... สไตล์การตกแต่งของที่นี่มัน..."

เธอเม้มริมฝีปากมองไฟดวงเล็กสีชมพูนั้น

รู้สึกจนใจนิดหน่อย

ทำไมต้องแต่งร้านออกมาเป็นแบบนี้ด้วยนะ

ดูทะแม่งๆ ชอบกล

ตึกตัก! ตึกตัก!

เรียวขาสวยก้าวยาวๆ สามก้าวรวบเป็นสองก้าว ไม่นานก็มาถึงหน้าประตู

ก๊อกๆๆ...

ยกมือเคาะประตู ไม่นานนัก ภายในบ้านก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

คนที่มาเปิดประตูคือเด็กหนุ่ม เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวดูสบายๆ กางเกงขาสั้นสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบ

ดูยังไงก็เป็นเด็กมัธยมปลายชัดๆ อืม... แบบที่หล่อมากๆ ด้วย

ใครจะไปนึกว่าหนุ่มหล่อหน้าใสแบบนี้ ความจริงแล้วจะเป็นผู้ปลุกอาชีพลับ?

"มาเช้าจัง? ผมจำได้ว่าเรานัดกันสิบโมงไม่ใช่เหรอครับ?"

"อื้ม น้าชินกับการมาก่อนเวลาน่ะ"

"เข้ามาสิครับ ไม่ต้องถอดรองเท้า"

อู่ไหวเยียนเดินตามฉินเฟิงเข้าไปในกระท่อม กวาดสายตามองไปรอบๆ ดูการจัดวางภายในห้อง

สีหน้ายิ่งดูแปลกๆ เข้าไปใหญ่

การตกแต่งนี่ก็ไม่ต่างอะไรกับ 'ร้านนวด' ในความหมายดั้งเดิมเลย

ความแตกต่างเดียวอาจจะเป็นที่ร้านนวดอื่น หมอนวดเป็นผู้หญิง

แต่ร้านนวดนี้ หมอนวดเป็นผู้ชาย

ทันใดนั้น แก้มของอู่ไหวเยียนก็แดงระเรื่อ

นี่ถ้าเพื่อนร่วมงานมาเห็นเธอเดินเข้าสถานที่แบบนี้ ไม่รู้จะคิดยังไงหรือเอาไปพูดว่าอะไรบ้าง

เธอส่ายหน้า เดินตามฉินเฟิงเข้าไปในห้อง

พอเข้าไปถึง ก็ได้ยินเขาพูดว่า "เอาล่ะ ถอดเสื้อผ้าเลยครับ"

อู่ไหวเยียน: "???"

น้าสาวผู้เย็นชายืนนิ่งอยู่กับที่ ยกมือขึ้นกอดอกโดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วมองฉินเฟิง

ไอ้เด็กบ้า นี่หมายความว่ายังไง?

เธอเริ่มแยกไม่ออกแล้วว่านี่คือขั้นตอนการนวดปกติ หรือว่า...

ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็ ไม่จำเป็นเลยจริงๆ

ขืนเรื่องหลุดออกไป เธอคงกลายเป็นพวกโคแก่กินหญ้าอ่อนจริงๆ แน่

ถึงเธอกับเขาจะอายุห่างกันไม่กี่ปี เต็มที่ก็ไม่ถึงสิบปีก็เถอะ

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะครับ เร็วเข้าสิ"

"นี่... จำเป็นต้องทำแบบนี้ด้วยเหรอ?"

"แน่นอนสิครับ ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เหลือแค่ชุดข้างในก็พอ แล้วก็ถอดรองเท้าบูทด้วย ไปนอนบนเตียงครับ"

"อืม..."

อู่ไหวเยียนลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมทำตาม

ผู้รักษาที่เธอเคยไปหามาก่อนหน้านี้ ล้วนแต่ใส่สกิลใส่ตรงๆ ไม่เคยมีขั้นตอนปฏิบัติแบบนี้มาก่อน

แต่ฉินเฟิงเดิมทีมีอาชีพเป็นหมอนวด ต่อให้ปลุกอาชีพลับได้ ก็ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับอาชีพพื้นฐานเดิม

"บางที... วิธีการรักษาของเขาคงต้องทำแบบนี้แหละมั้ง..."

เธอทำตามอย่างว่าง่าย แล้วลงไปนอนบนเตียงอย่างเรียบร้อย

อู่ไหวเยียนไม่เคยมีประสบการณ์ด้าน 'การนวด' มาก่อน เมื่อวานเป็นครั้งแรก

ตอนนี้ถึงจะเตรียมใจมาแล้ว แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้

จะว่าไปก็แปลก ในฐานะอดีตผู้มีอาชีพเหนือมนุษย์เลเวลร้อย ตอนนี้กลับมาตื่นเต้นกับเรื่องแค่นี้

หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ แก้มก็แดงปลั่งขึ้นมาก

แกร๊ก...

ได้ยินเสียงล็อคประตู เธอก็ลุกพรวดขึ้นมานั่ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ต้องล็อคประตูด้วยเหรอ?"

ฉินเฟิงมองเธอเหมือนมองคนซื่อบื้อ พลางเตรียมผ้าขนหนูไปพลางตอบว่า "แน่นอนสิครับ คุณคงไม่อยากถูกรบกวนระหว่างการนวดหรอกนะ"

"เอ่อ..."

นวดๆ อยู่แล้วต้องหยุดกลางคัน ความรู้สึกแบบนั้นคงไม่ดีแน่

ล็อคประตูก็... ก็ถือว่าปกติแหละมั้ง

อู่ไหวเยียนลองคิดดู ตัวเธอเองเป็นผู้มีอาชีพสายมิติ แค่ใช้การเคลื่อนย้ายมิติครั้งเดียวก็ออกจากกระท่อมนี้ได้แล้ว

แล้วเธอจะมาหวาดระแวงอะไรอยู่ได้?

เขาเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน จะมีแผนการอะไรกับเธอได้เชียว?

ยิ้มส่ายหน้ากับตัวเอง ความรู้สึกตึงเครียดผ่อนคลายลงไปเยอะ

อู่ไหวเยียนรู้สึกว่าตัวเองออกจะหลงตัวเองไปหน่อย

เอาแต่จินตนาการเพ้อเจ้อไปเรื่อย ไม่แน่ในสายตาเขา เธออาจจะเป็นแค่ 'ป้า' ที่อายุมากกว่าเขารอบหนึ่งก็ได้

"เฮ้อ..."

เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา หัวใจที่เต้นรัวค่อยๆ ช้าลง

หลับตาลง รอคอยการนวดเริ่มต้น

สิ่งที่อู่ไหวเยียนมั่นใจได้คือ เธอพร้อมแล้ว จะไม่ตื่นเต้นอีกแล้ว

เวลาผ่านไปทีละวินาที

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ๆ อู่ไหวเยียนก็รู้สึกถึงความเย็นสบาย

น้ำมันหอมระเหยหยดลงบนร่างกายของเธอ ไหลรินช้าๆ

ทันใดนั้น ฝ่ามืออันอบอุ่นใหญ่โตก็ปรากฏขึ้น ผลักดันน้ำมันให้แผ่กระจาย นำพาความเย็นสบายนี้ไปสู่ทุกส่วนของร่างกาย

"อ๊ะ!"

อู่ไหวเยียนเผลอร้องอุทานออกมา

ลืมตาโพลงทันที

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ไม่ใช่นี่นา!

เมื่อวาน... เมื่อวานไม่ได้ทำแบบนี้นี่!

ไม่ใช่แค่จับมือเหรอ?

ทำไม... วันนี้กลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ!

"ยะ..."

เธอกำลังจะดิ้นรน กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ

ทันใดนั้นเอง ก็รู้สึกถึงพลังงานอันร้อนแรงปรากฏขึ้นในร่างกาย พลังงานสายนี้อบอุ่นยิ่งกว่าเมื่อวานเสียอีก

เพียงแค่ชั่วพริบตา เธอรู้สึกเหมือนกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อนสมุนไพรอันอบอุ่น

นี่มันสบายเกินไปแล้ว!

เธอที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกพิษเย็นกัดกินมาตลอดทั้งปี ไม่เคยมีวินาทีไหนเลย ที่จะรู้สึกสบายเหมือนตอนนี้!

สบายจนเธอแทบจะกลั้นเสียงครางเอาไว้ไม่อยู่!

"ยะ... อะไรนะครับ?"

"อะ... อย่าหยุด..."

อู่ไหวเยียนตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ

พอคำพูดหลุดออกไป เธอก็รีบเอามือปิดปาก แก้มแดงซ่านขึ้นมาด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

บ้าจริง! นี่ฉันพูดอะไรออกไปเนี่ย!

แต่ตอนนี้มันสบายเหลือเกิน แทบไม่มีเวลาให้เธอได้เขินอายหรืออับอายขายขี้หน้า

วินาทีต่อมา ร่างกายและจิตใจก็จมดิ่งลงสู่ความรู้สึก 'อบอุ่น' อีกครั้ง

วิ้ง!

เธอไม่คิดเรื่องอื่นอีกแล้ว เอาแต่สัมผัสถึงฤทธิ์ยาอันอบอุ่นนั้น

นั่นคือ... พลังงานเสริมที่มาจากน้ำมันหอมระเหย!

ภายใต้เทคนิคพิเศษของฉินเฟิง พลังงานในน้ำมันลึกลับนี้หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอทั้งหมด เริ่มจัดการกับพิษเย็น!

[จบแล้ว]