ตอนที่ 10 : "เคี้ยวทองกลืนเหล็ก"

ตอนที่ 10 : "เคี้ยวทองกลืนเหล็ก"

"ศิษย์พี่!..."

เซียงซุยที่กำลังเพลิดเพลินกับสายตาตื่นตะลึงของทั้งสอง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเลี่ยนๆ ดังข้างหู ทำเอาเขาตกใจจนแขนกระตุกไปวูบหนึ่ง เขาหันไปมองเห็นเหลียงควนกำลังถูมือด้วยสีหน้าประจบประแจง

"อย่าทำตัวน่ารังเกียจได้ไหม"

เซียงซุยมองค้อนเหลียงควนอย่างเอือมระอา แล้วโยนหนังสือที่เห็นชัดว่าเป็นฉบับคัดลอกใหม่ให้ จากนั้นหันไปมองจูหยูที่มีสีหน้าซับซ้อน โบกมือพร้อมรอยยิ้ม "ศิษย์น้อง อย่าได้ใส่ใจ 'เคี้ยวทองกลืนเหล็ก' นี้เป็นเพียงคาถาที่ไม่สมบูรณ์"

"ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ที่หลงเหลืออยู่ในนั้น สามารถใช้บ่มเพาะผนังกระเพาะให้กรองพิษปริมาณเล็กน้อยได้เท่านั้น ประสิทธิภาพยังไม่ดีเท่าโอสถวิญญาณแก้พิษด้วยซ้ำ ดังนั้นมูลค่าที่แท้จริงของมันจึงไม่ได้มากมายอะไร"

นั่นคือสิ่งที่เขาพูด

แต่คาถาก็คือคาถา ต่อให้เป็นคาถาที่ไม่สมบูรณ์ ก็ยังต้องตีราคาเป็นหินวิญญาณอยู่ดี

ไม่เห็นเหลียงควนที่ยืนอยู่ข้างๆ หรือไง ทำหน้าเหมือนเจอสมบัติล้ำค่า ยิ้มหน้าบานไม่หุบอยู่นั่นน่ะ

"จูหยูขอบคุณศิษย์พี่"

จูหยูจะพูดอะไรได้อีก? เขาโค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง จดจำบุญคุณนี้ไว้ในใจเงียบๆ ตั้งใจว่าจะตอบแทนเมื่อเขามีความสามารถในอนาคต

"ขอบคุณศิษย์พี่! ขอบคุณศิษย์พี่!"

เหลียงควนได้สติ แอ่นพุงพลุ้ยๆ ของเขาขณะโค้งคำนับรัวๆ เพื่อขอบคุณ แต่ทว่าเอวของเขาโค้งไม่ลง หัวเลยได้แต่ผงกขึ้นๆ ลงๆ ดูตลกพิลึก

"เอาเถอะ เอาเถอะ"

เซียงซุยโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ แต่เขาก็ซ่อนมุมปากที่ยกขึ้นไม่ได้ เขารีบหันหลังกลับและพูดขณะเดินจากไปว่า "ข้ายังมีวัตถุดิบยาเหลืออยู่บ้างตอนที่ข้าบ่มเพาะผนังกระเพาะ เดี๋ยวข้าจะให้แรงงานเวทเอาไปส่งให้ทีหลัง"

"ขอบคุณศิษย์พี่"

จูหยูดูดีใจมาก เขารีบคว้าหินวิญญาณจากโต๊ะและวิ่งตามไป "แต่งั้นให้ข้าจ่ายค่าวัตถุดิบเถอะครับ"

"ใช่ๆๆ" เหลียงควนรีบเสริม

"ข้าบอกว่าไม่ต้องไง"

ในเมื่อให้คาถาไปแล้ว เซียงซุยก็ไม่สนใจหินวิญญาณแค่ก้อนสองก้อนค่าวัตถุดิบหรอก ไหนๆ จะให้บุญคุณแล้ว ก็ให้มันสุดไปเลย เขายกมือขึ้นและก้าวเดินจากไปภายใต้สายตาของทั้งสอง

เหลียงควนก็ไม่ได้อยู่นานเช่นกัน หลังจากตอบคำถามของจูหยูสองสามข้อ เขาก็รีบกลับที่พักอย่างตื่นเต้น

"มิน่าล่ะ พวกเขาถึงไม่กังวลกันเลย..."

มองดูร่างของเขาค่อยๆ หายไปที่ทางแยก จูหยูส่ายหน้าเบาๆ

จากการสอบถามเหลียงควน เขาได้รู้อะไรบางอย่าง

ไม่เหมือนกับคนที่มาจากดินแดนทะเลทรายไร้ปราณที่ต้องบรรลุขอบเขตกลั่นลมปราณภายในหนึ่งปี คนจากแดนซากวิญญาณไม่มีข้อจำกัดเรื่องเวลา แต่พวกเขาต้องมีความถนัดดวงจิตอย่างน้อยระดับสี่ และต้องจ่ายหินวิญญาณจำนวนมหาศาลเพื่อเข้าสำนัก

เหลียงควนไม่รู้จำนวนหินวิญญาณที่แน่นอน รู้แค่ว่าเพื่อสนับสนุนให้เขาเข้าสำนัก ปู่ของเขาที่เป็นผู้เชี่ยวชาญพืชวิญญาณ ต้องขายไร่วิญญาณระดับหนึ่งที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ไปถึงสองไร่

"ชิ..."

การเปรียบเทียบทำให้ความสุขหายไป แต่เมื่อเทียบกับคนอย่างเหลียงควนที่มีความถนัดดีกว่าแต่ยังต้องขายสมบัติบรรพบุรุษเพื่อเข้าสำนัก จูหยูจู่ๆ ก็รู้สึกว่ากำหนดเวลาหนึ่งปีมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น

เมื่อกลับมาถึงบ้านหิน

จูหยูหยิบหนังสือบนโต๊ะขึ้นมาอย่างใจจดใจจ่อ นี่เป็นคาถาแรกที่เขาเคยสัมผัส มองดูตัวอักษรขนาดใหญ่สี่ตัว "เคี้ยวทองกลืนเหล็ก" ที่เขียนอยู่หน้าปก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับความตื่นเต้นภายในใจ แล้วค่อยๆ เปิดหน้าปกออก

"ในสมัยโบราณ มีสัตว์ร้ายชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายหมี หัวเล็ก ตาเดียว และมีเกล็ดสีแดง กินโลหะและเหล็กเป็นอาหาร..."

บทนำบรรยายถึงปีศาจยักษ์ที่เรียกว่า "สัตว์กินเหล็ก" ด้านล่างเป็นภาพวาดของสิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนหมีตาเดียวปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเข้ม

หนังสือไม่ได้กล่าวถึงอะไรมากไปกว่านั้น เน้นไปที่การบรรยายกระเพาะของสัตว์กินเหล็ก ซึ่งสามารถละลายทองและหลอมเหล็กได้

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

รู้ตัวอีกที...

"ฟู่ว..."

จูหยูละสายตาและระบายลมหายใจเบาๆ สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ได้ล่วงรู้ความลับแห่งการบำเพ็ญเพียร

ตามบันทึกในหนังสือ คาถา "เคี้ยวทองกลืนเหล็ก" จัดอยู่ในประเภท 'การแปรเปลี่ยนเนื้อหนัง' ระดับ 1 ขั้นต่ำ เมื่อฝึกฝนสำเร็จ กระเพาะของผู้ฝึกจะเทียบเท่ากับ "สัตว์กินเหล็ก" ซึ่งให้ประโยชน์มากมาย

อย่างแรกคือน้ำย่อยที่สามารถละลายทองและหลอมเหล็กได้ ไม่เพียงแต่จะสามารถสกัดยาจากโอสถวิเศษได้ละเอียดยิ่งขึ้น แต่ยังสามารถย่อยสลายพิษในยาได้บางส่วน นอกจากนี้ยังสามารถบำรุงกายาโดยการบริโภควัตถุวิญญาณหรือแร่ธาตุบางชนิด

อย่างที่สองคือ 'กระเป๋าหน้าท้องรอง' ที่สามารถเก็บวัตถุแปลกปลอมได้ สัตว์กินเหล็กเกิดมาพร้อมกับกระเพาะสองส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับย่อยอาหารและอีกส่วนหนึ่งสำหรับเก็บอาหาร

น่าเสียดายที่ว่าไม่ว่าจะเป็นการสร้างกระเพาะที่ละลายทองหลอมเหล็ก หรือกระเป๋าหน้าท้องรองสำหรับเก็บของ ล้วนแต่ไม่สมบูรณ์และขาดหาย มีเพียงวิธีที่ใช้สร้างรากฐานและทำให้ผนังกระเพาะแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นที่ค่อนข้างสมบูรณ์

"บ่มเพาะกายาปีศาจด้วยร่างมนุษย์... คาถานี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ..."

จูหยูทึ่งในใจ เขาไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไร สำหรับปุถุชน ผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจอยู่แล้ว ดังนั้นการบ่มเพาะกายาปีศาจก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

หลังจากเรียบเรียงความคิดเล็กน้อย เขาก็พึมพำในใจ :

"บันทึกคาถา 'เคี้ยวทองกลืนเหล็ก' วิเคราะห์ข้อมูลที่เป็นประโยชน์"

【เป้าหมาย : เคี้ยวทองกลืนเหล็ก, บันทึกแล้ว...】

【ระดับ : ระดับ 1 ขั้นต่ำ ประเภท : การแปรเปลี่ยนเนื้อหนัง】

【แผนผังชีพจรคาถากระเพาะละลายทองหลอมเหล็ก ขาดหาย '56%', ข้อมูลวัตถุวิญญาณสร้างคาถา ขาดหาย '63%', เวลาวิเคราะห์โดยประมาณ 'อนันต์'】

【แผนผังชีพจรคาถากระเป๋าหน้าท้องรองสำหรับเก็บของ ขาดหาย '28%', ข้อมูลวัตถุวิญญาณสร้างคาถา ขาดหาย '12%', เวลาวิเคราะห์โดยประมาณ 'อนันต์'】

【สูตรยาเสริมสร้างผนังกระเพาะ : สมบูรณ์และสามารถปรับปรุงได้, เวลาวิเคราะห์โดยประมาณ 'เจ็ดนาทีครึ่ง'】

เมื่อรู้ว่าสูตรยาเสริมสร้างผนังกระเพาะสามารถปรับปรุงได้ จูหยูดูดีใจมาก เขาสั่งเนตรทรูไซท์ในใจให้วิเคราะห์มัน จากนั้นหันความสนใจไปที่แผนผังชีพจรของคาถา "เคี้ยวทองกลืนเหล็ก" ดวงตาฉายแววครุ่นคิด

เหตุผลที่มันวิเคราะห์ไม่ได้เป็นเพราะเขามีข้อมูลเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรในหัวน้อยเกินไป ปัจจุบันมีเพียงที่เดียวที่เขาสามารถหาข้อมูลเหล่านั้นได้ นั่นคือ "หอเทศนาธรรม"

ก่อนหน้านี้ เขาถูกจำกัดด้วยการขาดแคลนหินวิญญาณจึงเข้าไปไม่ได้

ตอนนี้เมื่อมีหินวิญญาณแล้ว "หอเทศนาธรรม" ก็ไม่ต่างอะไรกับขุมทรัพย์แห่งความรู้ที่เปิดกว้างสำหรับเขา เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะอนุมานและวิเคราะห์คาถา "เคี้ยวทองกลืนเหล็ก" ได้ที่นั่น

และต่อให้วิเคราะห์ไม่ได้ ข้อมูลที่เขาจะได้รับก็เป็นของจริง

"ไป ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น จูหยูก็นั่งไม่ติด หลังจากรอให้คนรับใช้มาส่งวัตถุดิบจากเซียงซุย เขาบรรจงสวมชุดคลุมสีดำ ปิดประตูห้อง และมุ่งหน้าตรงไปยังหอคอยหินทันที

ในเวลานี้

พระจันทร์เสี้ยวสองดวงลอยอยู่บนท้องฟ้า แสงหิ่งห้อยส่ายไหวริมถนน ผู้คนเดินผ่านไปมาขวักไขว่

จูหยูหลบเลี่ยงผู้ฝึกตนที่เห็นได้ชัดว่าบรรลุขอบเขตกลั่นลมปราณมาตลอดทาง ไม่นานนัก หอคอยหินสีเทาขาวก็ปรากฏในสายตา

ในขณะเดียวกัน เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังเข้าหู

"ลูกเต่าเก้าอเวจี ตัวละหนึ่งหินวิญญาณเท่านั้น"

"ยันต์คุ้มกาย ยันต์คุ้มกายคุณภาพเยี่ยม แปะไว้ที่ตัวแล้วเจ้าจะไม่ต้องกังวลเรื่องอิทธิพลของไอพลังผู้ฝึกตนขอบเขตกลั่นลมปราณอีกต่อไป สามแผ่นหนึ่งหินวิญญาณ ขายถูกๆ"

"หญ้าสมาธิ ช่วยให้เข้าสู่สมาธิลึกได้..."

"ศึกษา 'เคล็ดวิชานิมิตพื้นฐาน' อย่างเข้มข้นมาสามสิบปี รับประกันการเรียนรู้..."

"เคล็ดวิชาบ่มเพาะกายาที่ถ่ายทอดลับเฉพาะในตระกูล ยิ่งฝึกยิ่งแกร่ง ถอนภูเขายกยอดเขาไม่ใช่ความฝัน!"

"..."

ลานกว้างจอแจและเต็มไปด้วยผู้คน ทำให้รู้สึกเหมือนมาเดินตลาดนัดของพวกปุถุชน

จูหยูกวาดสายตามองไปรอบๆ โดยเฉพาะแผงลอยที่ชูป้ายผ้า แผงลอยยังคงเหมือนเดิม แต่ผู้ฝึกตนที่นั่งอยู่ข้างหลังเปลี่ยนหน้าไปแล้ว

โดยไม่คิดอะไรมากไปกว่านั้น เขาเดินตรงไปที่หอคอยหิน เมื่อเขาเข้าสู่ระยะร้อยเมตร ข้อมูลการบรรยายของวันนี้ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว

จูหยูตรวจสอบอย่างละเอียดและตัดสินใจลองเข้าฟังวิชาพื้นฐานสามวิชาก่อน

"คำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับระบบชีพจรฟ้าดินของร่างกายมนุษย์"

"คำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการสร้างคาถาและวัตถุวิญญาณ"

"คำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับประเภทของคาถา"