ตอนที่ 23 : ต่อหน้าดวงตาคู่นี้ ทุกสิ่งล้วนไร้ผล!

ตอนที่ 23 : ต่อหน้าดวงตาคู่นี้ ทุกสิ่งล้วนไร้ผล!

"รนหาที่ตาย!"

เมื่อเห็นว่าซาสึเกะไม่ถอยหนี มิหนำซ้ำยังกล้าพุ่งเข้ามาหา แววตาของซาบุซะก็ฉายแววอำมหิต เขาเงื้อดาบสะบั้นหัวฟันเข้าใส่ซาสึเกะ

เคร้ง!

ดาบปะทะกัน ประกายไฟกระเด็นไปทั่ว

เท้าของซาสึเกะครูดไปกับพื้นเป็นทางยาวกว่าสิบเซนติเมตร

ต้องยอมรับว่าสำหรับซาสึเกะในวัยสิบสองปี ร่างกายและพละกำลังยังห่างชั้นกับโจนินอย่างซาบุซะที่อยู่ในช่วงพีคอยู่มากโข

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่ การต่อสู้ของนินจาไม่ได้วัดกันที่ใครแรงเยอะกว่า

ถ้าค่าสถานะสู้ไม่ได้ ก็ต้องใช้เทคนิคเข้าช่วย!

ซาสึเกะหลับตาลง แล้วลืมตาโพลงขึ้นทันที แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นภายในดวงตา

"ดวงตานั่น!... เนตรวงแหวน!"

รูม่านตาของซาบุซะสั่นระริกเมื่อเห็นดวงตาของซาสึเกะ

"อย่างนี้นี่เอง แกคือผู้รอดชีวิตจากตระกูลอุจิวะสินะ?"

"มิน่าล่ะถึงได้อวดดีนัก..."

หลังจากเห็นดวงตาของซาสึเกะเพียงแวบเดียว ซาบุซะก็ไม่กล้าสบตาเขาอีก

เป็นที่รู้กันทั่วโลกนินจา: อย่ามองตาพวกอุจิวะตรงๆ ซาบุซะย่อมรู้เรื่องนี้ดี

เขาเหวี่ยงดาบอีกครั้ง ดาบสะบั้นหัวที่มีน้ำหนักมหาศาลแหวกอากาศด้วยพละกำลังอันน่าเกรงขาม

น่าเสียดายที่ทุกการเคลื่อนไหวของซาบุซะล้วนไร้ผลภายใต้การจ้องมองของเนตรวงแหวน!

การโจมตีของเขาไม่สามารถสร้างภัยคุกคามใดๆ ให้กับซาสึเกะได้เลย

"ไอ้หนู แกฝีมือไม่เลวนี่! ฉันยอมรับว่าฉันประเมินแกต่ำไปหน่อย"

ซาบุซะเอ่ยขึ้น

"ในความเห็นของฉันนะ ซาบุซะ นายก็แค่ฝีมือดาดๆ"

ซาสึเกะยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

"สามหาว!"

"ไอ้หนู ฉันจะแสดงให้แกเห็นถึงผลของการยั่วยุผู้แข็งแกร่ง!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซาบุซะก็โกรธจัด

เขาเคยโดนเด็กเมื่อวานซืนดูถูกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

"ทุกการเคลื่อนไหวของนาย ไม่มีทางรอดพ้นสายตาคู่นี้ไปได้หรอก!"

ซาสึเกะชี้ไปที่ดวงตาของตัวเองด้วยรอยยิ้มมั่นใจ

"ไอ้หนู แกแส่หาเรื่องเองนะ!"

ดวงตาของซาบุซะเต็มไปด้วยจิตสังหารขณะประสานอิน เขารู้ดีว่าเนตรวงแหวนนั้นน่ารำคาญแค่ไหน ดังนั้นเขาจะทำให้ซาสึเกะมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเขา:

"คาถาอำพรางกายในหมอก!"

ในพริบตา หมอกสีขาวหนาทึบก็ลอยขึ้นมาจากทุกทิศทาง ปกคลุมพื้นที่โดยรอบ หมอกหนาบดบังทัศนวิสัยของซาสึเกะจนเขาแทบจะมองไม่เห็นมือตัวเองที่ยื่นอยู่ตรงหน้า

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของซาสึเกะยังคงสงบนิ่ง สถานการณ์นี้อยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว

"ลำคอ, กระดูกสันหลัง, หัวใจ... จุดตายทั้งแปดแห่ง..."

เสียงของซาบุซะที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารดังก้องมาจากทุกทิศทาง

"แกอยากให้ฉันโจมตีตรงไหนดีล่ะ?"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับดวงตาของซาสึเกะที่ดูเหมือนจะมองทะลุได้ทุกอย่าง ซาบุซะก็ไม่กล้าประมาทอีก

เขาทำได้เพียงใช้คาถาอำพรางกายในหมอกควบคู่กับวิชาสังหารเงียบ เพื่อหลบเลี่ยงการมองเห็นของเนตรวงแหวน...

"หมอกลงจัดเลยแฮะ ครูคาคาชิ ซาสึเกะคุงจะไม่เป็นอันตรายใช่มั้ยคะ?"

เมื่อเห็นซาบุซะใช้คาถาอำพรางกายในหมอกเพื่อบดบังทัศนวิสัย ซากุระก็เริ่มกังวลเรื่องความปลอดภัยของซาสึเกะทันที

"เชื่อมั่นในตัวซาสึเกะเถอะ ครูเองก็จะคอยจับตาดูเขาอยู่เหมือนกัน ซากุระ นารูโตะ อย่าลดการป้องกันลงนะ ระวังซาบุซะลอบโจมตีคุณทาซึนะด้วย"

คาคาชิเปิดเนตรวงแหวนออกมาแล้ว ขณะที่เฝ้าดูการต่อสู้ระหว่างซาสึเกะกับซาบุซะ เขาก็ปกป้องทาซึนะไว้ข้างหลัง

นินจาย่อมให้ความสำคัญกับเป้าหมายภารกิจเป็นอันดับแรก เขาตัดความเป็นไปได้ที่ซาบุซะจะทิ้งซาสึเกะแล้วพุ่งเป้ามาที่ทาซึนะไม่ได้

"เจ้าซาสึเกะบ้านั่น ชอบโชว์ออฟอยู่เรื่อย!"

นารูโตะบ่นอุบ แต่ในใจลึกๆ เขาก็อดเป็นห่วงซาสึเกะไม่ได้...

"เป็นไงล่ะไอ้หนู! เนตรวงแหวนของแกไร้ประโยชน์แล้วสินะ!"

น้ำเสียงของซาบุซะแฝงแววผู้ชนะ

เมื่อครู่นี้ เขาโจมตีไปหลายครั้ง แม้จะยังฆ่าซาสึเกะไม่ได้ แต่เขาก็ฝากรอยแผลไว้บนตัวซาสึเกะได้หลายแห่ง

"ดูเหมือนว่าเนตรวงแหวนก็ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรนี่หว่า!"

เสียงเยาะเย้ยของซาบุซะลอยเข้าหูซาสึเกะ แต่ซาสึเกะยังคงไร้ความรู้สึก

คาถาอำพรางกายในหมอกสร้างปัญหาให้ซาสึเกะได้พอสมควรจริงๆ

เนตรวงแหวนไม่ใช่เนตรสีขาว

มันไม่มีมุมมอง 360 องศาไร้จุดบอด หรือความสามารถในการมองทะลุสิ่งกีดขวางเหมือนเนตรสีขาว หมอกหนานี้ขัดขวางประสิทธิภาพของเนตรวงแหวนได้จริงๆ

ถ้าไม่เปิดเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา ซาบุซะก็นับว่ารับมือยากอยู่

แต่มันไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ซาสึเกะกำลังรอโอกาส... โอกาสที่จะสังหารในดาบเดียว!

ย้อนกลับไปตอนที่เขาเพิ่งเปิดเนตรวงแหวน ซาสึเกะได้วางกลอุบายซ่อนเอาไว้แล้ว

ทั้งหมดก็เพื่อการสังหารในดาบเดียว!

อีกนิดเดียว!

ซาสึเกะสัมผัสได้ว่าจิตสังหารของซาบุซะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อีกไม่นานมันคงทนไม่ไหว... และก็เป็นอย่างที่คิด!

มุมปากของซาสึเกะยกขึ้น เงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านหลัง ดาบสะบั้นหัวพุ่งตรงมาที่หัวใจของซาสึเกะ

ซาสึเกะหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วพร้อมชักดาบ คมดาบสีขาวราวหิมะที่มีประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ฉีกกระชากหมอกสีขาวออกเป็นเสี่ยงๆ

"วิชาดาบตระกูลฮาตาเกะ : ตัดสายฟ้าผ่าเวหา!"

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว บาดแผลปรากฏขึ้นบนร่างของซาบุซะ ลากยาวตั้งแต่หัวไหล่ลงมาถึงเอว เลือดจำนวนมากไหลทะลักออกมา

ในสายตาของซาบุซะ เมื่อกี้ซาสึเกะยังยืนเหม่ออยู่แท้ๆ จนกระทั่งความเจ็บปวดแล่นพล่านขึ้นมาจากหน้าอก เขาถึงรู้ตัวว่าตัวเองถูกฟันเข้าให้แล้ว

"คาถาลวงตา?"

"เป็นไปไม่ได้! ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

ซาบุซะไม่สามารถถือดาบสะบั้นหัวได้อีกต่อไป เขาทรุดฮวบลงกับพื้น

เมื่อกี้นี้ ในสายตาของเขา เขาเห็นชัดเจนว่ากำลังจะฆ่าไอ้เด็กนั่นได้แล้ว แต่วินาทีถัดมา กลายเป็นตัวเขาเองที่บาดเจ็บสาหัส

แต่ทำไมล่ะ?

เขาแน่ใจว่าไม่ได้มองตาเด็กนั่นเลย... ยกเว้น... ตอนแรกสุด!

"เมื่อไหร่กันที่นายทึกทักเอาเองว่าฉันไม่ได้ใช้คาถาลวงตา?"

น้ำเสียงของซาสึเกะราบเรียบ

วินาทีที่ซาบุซะมองเห็นเนตรวงแหวนของเขา ผลแพ้ชนะของการต่อสู้ครั้งนี้ก็ได้ถูกตัดสินไปแล้ว

นี่คือพลังของเนตรวงแหวน!

ทุกการกระทำภายใต้การจ้องมองของดวงตาคู่นี้ ล้วนไร้ผล!

"เอาล่ะ ในฐานะหินลับมีด ซาบุซะ ฉันพอใจกับผลงานของนาย"

"ตายตาหลับได้แล้ว!"

ซาสึเกะประกาศชะตากรรมของซาบุซะอย่างใจเย็น และยกดาบฟรอสต์ฟอลขึ้นเพื่อมอบจุดจบอันรวดเร็ว

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ทันใดนั้น เข็มเซ็มบงหลายเล่มก็พุ่งเข้ามา เข็มยาวเรียวปักเข้าที่คอของซาบุซะ วินาทีถัดมา ซาบุซะก็หยุดหายใจและล้มลงกับพื้นทันที

"ขอบคุณมาก ฉันรอโอกาสจัดการซาบุซะมานานแล้ว"

ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนกิ่งไม้ คนผู้นี้สวมหน้ากากหน่วยลับคิริงากุระ และดูจากรูปร่างแล้ว น่าจะมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกซาสึเกะ

"หน้ากากนั่น... ถ้าจำไม่ผิด เป็นของหน่วยล่าสังหารแห่งคิริงากุระสินะ"

คาคาชิมองดูผู้มาใหม่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

การเจอนินจาจากหมู่บ้านอื่นระหว่างทำภารกิจ อาจกลายเป็นชนวนสงครามได้หากจัดการไม่ดี

ดังนั้น คาคาชิจึงต้องระมัดระวัง

เขาเข้าไปตรวจสอบซาบุซะ และพบว่าซาบุซะชีพจรหยุดเต้นไปแล้วจริงๆ

"ตายแล้วจริงๆ เหรอ?"

คาคาชิขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

คนคนนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพวกซาสึเกะ

แต่อัจฉริยะอย่างซาสึเกะไม่ได้หาได้ง่ายๆ

ถ้าหมู่บ้านคิริมีอัจฉริยะแบบนี้ ทำไมถึงเอามาอยู่ในหน่วยล่าสังหารแล้วส่งออกมาไล่ล่าซาบุซะ?

ต้องรู้ว่าซาบุซะไม่ใช่กระจอก ถ้าไม่ระวัง ไม่กลัวอัจฉริยะคนนี้จะตายก่อนวัยอันควรหรือไง?

หรือว่าหมู่บ้านคิริขาดแคลนคนจนถึงขั้นนี้แล้ว?

...