ตอนที่ 25 ศึกใหญ่! ศึกปะทะมนุษย์ถ้ำ!

รูม่านตาเย่ฝานขยายกว้าง "พวกมันมาแล้ว!"

เขารีบพุ่งไปข้างหน้าทันที กระชับกระบองด้วยสองมือ แล้วเหวี่ยงฟาดใส่หัวมนุษย์ถ้ำตัวแรกที่พุ่งเข้าหาเขา

"ตายซะ ไอ้เวรเอ๊ย!!!"

พวกมนุษย์ถ้ำดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ พวกมันเพียงแค่กวัดแกว่งกรงเล็บและพุ่งโจมตีเย่ฝาน

กรงเล็บยาวแหลมคมตวัดใส่เย่ฝาน ถ้าเขาโดนกรงเล็บพวกนั้นเข้าไป ไส้แตกแน่นอน

เย่ฝานปัดมือไปที่กรงเล็บมนุษย์ถ้ำ หักมันดังกร๊อบ จากนั้นเขาก็ชูกระบองขึ้นแล้วพุ่งไปข้างหน้า ฟาดใส่หัวมนุษย์ถ้ำเต็มแรง

เสียงทึบดังสนั่น มนุษย์ถ้ำที่โดนฟาดหัวหมดสติไปทันที กะโหลกยุบลงไป กลิ่นเหม็นคาวน่าขยะแขยงลอยออกมา...

ในเวลานี้ มนุษย์ถ้ำจำนวนมากขึ้นพุ่งออกมาจากรูที่ถูกเจาะ หลินชิงเสวี่ยนำทีมรบเต็มรูปแบบบุกเข้าไป

"ทุกคน ลุย!! ไม่ต้องกลัว! กล้าหาญเข้าไว้ พวกมันก็แค่สัตว์ร้าย! อย่าถอย!!"

"ย้าก!!!"

"ฆ่ามัน!!!"

กลุ่มสาวๆ พุ่งไปข้างหน้าพร้อมตะโกนก้อง ราวกับว่าเสียงตะโกนจะช่วยขจัดความกลัวของพวกเธอได้

พวกมนุษย์ถ้ำเข้าปะทะกับกลุ่มสาวๆ ทันที กรงเล็บของพวกมันเอื้อมมาตะปบ แต่ส่วนใหญ่ถูกชุดเกราะของพวกเธอป้องกันไว้ได้

เสียงฉีกขาดดังขึ้นหลายครั้ง บางคนได้รับบาดเจ็บตั้งแต่เริ่มปะทะ มีแผลเล็กๆ และเลือดไหลซึมออกมา...

โชคดีที่เกราะช่วยป้องกันไว้ได้บ้าง ซึ่งช่วยลดแรงปะทะจากการโจมตีของมนุษย์ถ้ำไปได้เยอะ ไม่อย่างนั้นแค่กรงเล็บเดียวก็อาจปลิดชีพพวกเธอได้

หลังจากเห็นว่าการโจมตีของมนุษย์ถ้ำฆ่าพวกเธอไม่ได้ในทีเดียว กลุ่มสาวๆ ก็เริ่มกล้าขึ้น

หว่านอวี้เหยียบหัวมนุษย์ถ้ำตัวหนึ่ง แล้วใช้กระบองทุบจนแตก เสียงดัง "ผัวะ" หัวมนุษย์ถ้ำระเบิดกระจาย

"ไม่ต้องกลัวทุกคน! เราใส่เกราะอยู่ การโจมตีของพวกมันฆ่าเราไม่ได้ทันทีหรอก อัดพวกมันให้น่วมเลย!!"

"เยี่ยม!"

"ทางนี้ ทางนี้! ตีมัน! ตีมัน!!"

"อัปเกรด! ฉันต้องอัปเกรด! ลุย!!"

คำพูดของหว่านอวี้ช่วยปลุกขวัญกำลังใจทุกคนได้อย่างมาก และในชั่วพริบตา พวกเธอก็กล้าพุ่งเข้าไปโจมตีพวกมนุษย์ถ้ำ

ทุบกรงเล็บให้หัก แล้วทุบหัวซ้ำ

ร่างสีเทาขาวน่าขนลุกโผล่เข้ามาในค่ายทีละตัว เย่ฝานบุกอยู่แนวหน้าสุด แต่ก็มีคนขนาบข้างทั้งสองด้าน

"ทุกคน อย่าแตกกลุ่ม! รักษารูปขบวนไว้ อย่ากระจัดกระจาย!!" เย่ฝานตะโกนเตือน

ตอนนี้กลุ่มจัดขบวนเป็นรูปพัด โดยมีกระโจมและเจ๊ตงกวาอยู่ข้างหลัง ดังนั้นพวกเธอต้องรับมือกับมนุษย์ถ้ำที่พุ่งเข้ามาข้างหน้าเท่านั้น

ทีมทำงานร่วมกันได้ดีทีเดียว มนุษย์ถ้ำไม่ได้กรูเข้ามาพร้อมกันหมด แต่คลานเข้ามาจากในรู ดังนั้นพวกเธอต้องรับมือทีละสี่ห้าตัวเท่านั้น

แต่ความเร็วในการฆ่าของเย่ฝานเริ่มตามความเร็วในการบุกของพวกมันไม่ทัน ตอนแรกเย่ฝานต้องรับมือแค่ตัวเดียว แต่ตอนนี้พอฆ่าไปตัวนึง อีกตัวก็พุ่งเข้ามาแทนที่

เสียงกุกกักรอบๆ ยังไม่หยุด รูอีกรูถูกเจาะที่อีกด้าน และมนุษย์ถ้ำตัวแล้วตัวเล่าก็พุ่งออกมา

เย่ฝานเห็นสถานการณ์ "เร็วเข้า ชิงเสวี่ย พาคนไปบล็อกทางนั้นและระวังหลังด้วย!"

หลังจากฆ่ามนุษย์ถ้ำไปตัวหนึ่ง หลินชิงเสวี่ยที่หอบหายใจหนักก็ตอบกลับ "ได้ เสี่ยวหลาน เสี่ยวหย่า ตามฉันมา!!"

"มาแล้ว พี่เสวี่ย!"

หลินชิงเสวี่ยนำทีมรบเต็มรูปแบบบางส่วนไปอีกด้าน และช่องว่างฝั่งเย่ฝานก็ถูกเติมเต็มด้วยคนที่ใส่เกราะหนัง

สาวๆ ที่มีกระบองกอบลินบางส่วนก็อยากเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย ถ้าเย่ฝานและนักสู้ฝีมือดีคนอื่นๆ ตายหมด คนที่เหลือก็ทำได้แค่รอความตาย!

เจ๊ตงกวามองดูทุกคนสู้อย่างร้อนรน เธออยากจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่รู้ว่าทำไม่ได้ เธอต้องปกป้องแนวหลัง

ทันใดนั้น ร่างสีเทาขาวก็พุ่งออกมาจากความมืดทางซ้ายมุ่งหน้าไปที่กระโจม

เจ๊ตงกวาตกใจ "แย่แล้ว! มนุษย์ถ้ำลอบโจมตี!"

"ทุกคน ตามฉันมา!!"

เจ๊ตงกวาพุ่งไปข้างหน้าทันที ใช้ตัวพุ่งชนมนุษย์ถ้ำที่กำลังกางกรงเล็บแหลมคมจะตะปบเธอ

เสียงดัง "ฉึก" กรงเล็บกรีดผ่านเกราะ ทิ้งรอยแผลเล็กๆ ไว้ที่ผิวหนัง แต่ไม่ถึงตาย

เจ๊ตงกวาตัวอ้วนท้วน ย่อมเทียบความคล่องแคล่วกับเย่ฝานและคนอื่นไม่ได้ เธอจึงใช้วิธีการต่อสู้แบบเข้าปะทะตรงๆ กับมนุษย์ถ้ำ

"อีกาบินโฉบ!!" เจ๊ตงกวาตะโกน กระโดดทับมนุษย์ถ้ำจนล้มคว่ำ กดมันไว้กับพื้น

เสียงกระดูกหักดังกร๊อบแกร๊บ หลังมนุษย์ถ้ำน่าจะหักคาที่ มันตะเกียกตะกายข่วนไปทั่ว แต่เอื้อมไม่ถึงเจ๊ตงกวาที่ทับอยู่บนตัวมัน

"ย้าก!!" สาวคนหนึ่งตะโกนและพุ่งเข้ามา ปลิดชีพมนุษย์ถ้ำด้วยการโจมตีจุดตาย

[ติ๊ง! ระดับสมรรถภาพร่างกายของคุณเพิ่มขึ้นเป็น LV5]

...

"เป็นไรไหม ตงกวา?" เพื่อนถามด้วยความกังวล

เจ๊ตงกวาลุกขึ้นยืนและมองรอยขาดบนเกราะหนังที่มีรอยกรงเล็บหลายรอย

"ไม่เป็นไร เกราะหนังช่วยกันไว้ได้เยอะ ไม่งั้นกรงเล็บนี่คงคว้านอกฉันเละไปแล้ว!"

ตอนนี้รอยขีดข่วนบนตัวเธอเริ่มตกสะเก็ดแล้ว ด้วยการป้องกันของอุปกรณ์ การโจมตีจากมนุษย์ถ้ำทำได้แค่บาดเจ็บ อย่างมากก็ฆ่าพวกเธอไม่ได้ง่ายๆ

เธอรีบถอดอุปกรณ์ออกแล้วไปที่โรงตีเหล็ก "เร็วเข้า เหมยเหมย ช่วยซ่อมให้หน่อย!"

ดวงตาของน่าหลานเหมยเหมยเป็นประกายและตื่นตัวเต็มที่ แม้จะเป็นตอนกลางคืนและเธอก็ง่วงมากก็ตาม

"ไว้ใจฉันได้เลย!!"

"อะต๊า!! อะต๊า ต๊า ต๊า ต๊า~~~~"

ไม่ถึงครึ่งนาที เกราะหนังก็ซ่อมเสร็จ และเจ๊ตงกวาก็สวมเกราะกลับเข้าสนามรบ

ยังมีเวลาซ่อมอุปกรณ์ เธอจึงต้องรักษาสภาพให้พร้อมที่สุด ไม่อย่างนั้นถ้าศัตรูบุกมาสี่ห้าตัว เธอคงซ่อมอุปกรณ์ไม่ทันแน่

หลินชิงเสวี่ยและกลุ่มของเธอยังคงรับมือกับมนุษย์ถ้ำ และตอนนี้เลเวลของเธอแตะ LV7 แล้ว

"เลเวล 7! ไม่ต้องกลัวทุกคน จัดการพวกมันได้เมื่อไหร่ ความแข็งแกร่งเราจะเพิ่มขึ้นอีกเยอะ อย่ามองว่าพวกมันเป็นมอนสเตอร์ มองว่าเป็นถุงค่าประสบการณ์ชั้นยอดสิ!!"

เสียงตะโกนของหลินชิงเสวี่ยเรียกสติทุกคนกลับมา!

ใช่แล้ว!

นี่คือวิกฤต!

แต่... มันก็คืองานเลี้ยง! งานเลี้ยงสำหรับการอัปเลเวล!!

เย่ฝานบุกตะลุยอยู่ข้างหน้า ในฐานะผู้ชายและคนที่มีเลเวลสูงสุด เขาดูดุดันมากในเวลานี้

การต่อสู้ทำให้เขาชุ่มโชกไปด้วยเลือด ดูราวกับปีศาจที่คลานขึ้นมาจากนรก

ทุกคนหอบหายใจหนัก พ่นไอสีขาวออกมาจากปาก แม้รอบกายจะหนาวเหน็บ แต่พวกเธอกลับรู้สึกว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่านท่ามกลางการต่อสู้!