บทที่ 27 ศิลปะการทรงตัวของคุณพ่อบ้านเต็มตัว

หลังจากส่งอีเมลเสร็จ เฉินโม่เดินเข้ามาแล้วรู้สึกถึงความผิดปกติทันที อินอินยังคงต่อจิ๊กซอว์อย่างมีความสุข ส่วนอันอันหน้าจ๋อยลงอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นอะไรไปครับอันอัน? จิ๊กซอว์ยากเกินไปเหรอ?" เฉินโม่นั่งลงข้างๆ เธอ

อันอันส่ายหน้า เงียบกริบ

อินอินพูดแทรกขึ้นมา "น้องสาวอาจจะหาที่ลงไม่เจอ หนูช่วยน้องหน่อยดีกว่า!" พูดพลางยื่นมือไปจะหยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ตรงหน้าอันอัน

อันอันกลับดึงชิ้นส่วนจิ๊กซอว์เข้ามาหาตัว ท่าทางหงุดหงิดนิดๆ "หนูต่อเองได้!"

เฉินโม่เข้าใจทันที นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ตัวจิ๊กซอว์ แต่เป็น 'ความน้อยใจเล็กๆ' ของเด็กที่รู้สึกว่าตัวเองถูกมองข้าม

เขายิ้ม ไม่ได้พูดเปิดโปง แต่พูดว่า "จิ๊กซอว์อันนี้ยากจริงๆ นั่นแหละ เมื่อกี้ปะป๊าก็ไม่ได้ดูละเอียด มาๆ ให้ปะป๊าช่วยพวกหนูดีกว่าไหม? ถ้าเราร่วมมือกันสามคน ต้องเสร็จเร็วแน่ๆ!"

เขานั่งลงระหว่างลูกสาวสองคน หยิบชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่มีขอบชัดเจนขึ้นมา "เรามาแบ่งงานกันนะ อินอินหาชิ้นส่วนที่มีดอกไม้เล็กๆ ทั้งหมด อันอันหาชิ้นส่วนที่มีใบไม้สีเขียว ส่วนปะป๊าจะหาชิ้นส่วนที่เป็นหัวสัตว์ ตกลงไหม?"

ข้อเสนอนี้ดึงดูดความสนใจของเด็กๆ ได้ทันที อินอินตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ได้เลย เดี๋ยวหนูหาดอกไม้เอง"

อันอันก็เงยหน้าขึ้น เริ่มมองหาชิ้นส่วนที่มีใบไม้บนพรม

ด้วยการชักนำของเฉินโม่ เกมต่อจิ๊กซอว์ก็กลายเป็นภารกิจที่ต้องร่วมมือกัน

ทุกครั้งที่อันอันหาชิ้นส่วนที่ถูกต้องเจอ เฉินโม่จะชมเสียงดังฟังชัด "ว้าว อันอันตาดีมาก! หาใบไม้นี้เจอแม่นยำสุดๆ!"

พออินอินต่อชิ้นส่วนสำคัญได้ เขาก็จะพูดว่า "อินอินเก่งงานฝีมือจริงๆ ต่อได้พอดีเป๊ะเลย"

เขาจงใจรักษาสมดุลความถี่และความหนักแน่นในการชมเชย เพื่อให้แน่ใจว่าเด็กทุกคนจะรู้สึกว่าได้รับความสนใจและการยอมรับ

ด้วยการไกล่เกลี่ยของเขา อาการงอแงของอันอันก็หายไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มกลับมาสู่ใบหน้า เธอคุยเจื้อยแจ้วกับอินอินขณะหาชิ้นส่วน แข่งกันว่าใครจะหาเจอเร็วกว่ากัน

ด้วยความพยายามร่วมกันของพ่อและลูกสาวสองคน ในที่สุดจิ๊กซอว์ก็ต่อเสร็จสมบูรณ์

เฉินโม่โอบกอดลูกสาวทั้งสองข้างละคน "เห็นไหม สามัคคีคือพลัง วันหลังถ้าเจอปัญหาอะไร เราก็มาร่วมมือกันหาทางแก้เหมือนวันนี้นะ โอเคไหม?"

"โอเค!" เด็กหญิงสองคนตอบพร้อมกัน

ผ่านเหตุการณ์เล็กๆ นี้ เฉินโม่ตระหนักได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นว่า สำหรับครอบครัวที่มีลูกหลายคน ความสามารถในการรักษาสมดุลของพ่อแม่เป็นเรื่องสำคัญมาก

ต้องไวต่อความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเด็กแต่ละคน ให้ความสนใจและกำลังใจที่เท่าเทียมและเหมาะสมกับลักษณะนิสัยของแต่ละคน ทำให้พวกเขารู้สึกว่าได้รับความรักเหมือนกัน ถึงจะหลีกเลี่ยงความอิจฉาและความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่จำเป็นได้ และส่งเสริมความสัมพันธ์ที่ปรองดองกันระหว่างพี่น้อง

การดูแลเด็กก็เหมือนสภาพอากาศ เปลี่ยนแปลงได้ในพริบตา วันนี้อาจจะท้องฟ้าแจ่มใส วันรุ่งขึ้นอาจจะเมฆครึ้มฝนตกก็ได้

กลางดึกคืนหนึ่ง เฉินโม่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงสะอื้นแผ่วเบา เขาเอื้อมมือไปตบก้นอินอินที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างงัวเงีย แต่กลับคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

หัวใจเขากระตุกวูบ ตื่นเต็มตาทันที พลิกตัวไปเปิดโคมไฟหัวเตียง พบว่าอินอินนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างเขา ส่วนเสียงร้องไห้มาจากอีกฝั่ง

อันอันนั่นเอง!

เฉินโม่รีบเข้าไปดู เห็นอันอันหน้าแดงก่ำ คิ้วขมวดมุ่น นอนกระสับกระส่ายและสะอื้นเบาๆ

เขายื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ—ตัวร้อนจี๋! เขารีบหยิบที่วัดไข้ทางหูมาวัด: 38.9 องศาเซลเซียส! ไข้ขึ้นสูง!

หัวใจของเฉินโม่เต้นรัว การที่เด็กป่วย โดยเฉพาะไข้สูงกลางดึก เป็นเรื่องที่น่ากังวลที่สุดสำหรับพ่อแม่

เขารีบลุกขึ้นไปบิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นในห้องน้ำมาวางบนหน้าผากอันอันเบาๆ แล้วรื้อตู้ยาหาน้ำลดไข้สำหรับเด็ก

เขาตรวจสอบน้ำหนักตัวและปริมาณยาที่ต้องใช้ของอันอันจากบันทึกช่วยจำที่ฉินวางซูทิ้งไว้อย่างละเอียด แล้วค่อยๆ ป้อนยาให้เธอ

อินอินตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดัง เธอขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง ถามว่า "ปะป๊า เป็นอะไรคะ?"

"น้องไม่สบาย ตัวร้อนครับ" ขณะเช็ดตัวลดไข้ให้อันอัน เฉินโม่ก็บอกอินอินว่า "อินอินนอนต่อเถอะลูก เป็นเด็กดีนะ เดี๋ยวปะป๊าดูแลน้องเอง"

อินอินคลานเข้ามาดูอันอันด้วยความเป็นห่วง "น้องไม่สบายตัวเหรอ? ปะป๊า หนูช่วยอะไรได้บ้าง?"

เห็นความรู้ความของลูกสาว เฉินโม่ก็รู้สึกอบอุ่นใจ "อินอินช่วยปะป๊าเฝ้าน้องหน่อยได้ไหมลูก? เดี๋ยวปะป๊าไปเปลี่ยนผ้าขนหนูแป๊บหนึ่ง"

"ได้ค่ะ!" อินอินพยักหน้าทันที นั่งลงข้างๆ อันอันเหมือนยามตัวน้อย แถมยังเลียนแบบพ่อ ใช้มือเล็กๆ ตบแขนอันอันเบาๆ "ไม่ต้องกลัวนะน้องสาว พี่อยู่นี่แล้ว"

เฉินโม่วุ่นวายเดินไปเดินมา เปลี่ยนผ้าขนหนู ป้อนน้ำ วัดไข้

อันอันไม่สบายตัว ร้องครางกระซิกๆ เฉินโม่ต้องอุ้มเธอเดินไปรอบห้อง ฮัมเพลงกล่อมเบาๆ เพื่อปลอบโยน

อินอินเองก็ง่วงมาก แต่ยืนกรานจะไม่ยอมนอนคนเดียว เดินตาปรือตามหลังพ่อต้อยๆ

[ติ๊ง! ภารกิจดูแลฉุกเฉิน: ปกป้องลูกน้อยที่เจ็บป่วย เงื่อนไขภารกิจ: รับมืออาการไข้ของเด็กอย่างถูกต้อง ปลอบประโลมจิตใจ และดูแลจนกว่าไข้จะลด]

[รางวัลภารกิจ: 50 แต้มคุณพ่อ, เสริมความรู้ 'การพยาบาลเบื้องต้น']

เสียงแจ้งเตือนจากระบบทำให้เฉินโม่มีสมาธิมากขึ้น เขานึกย้อนถึงประสบการณ์ตอนดูแลอินอินป่วย และความรู้ด้านการพยาบาลที่ระบบมอบให้ แล้วจัดการทุกอย่างไปตามขั้นตอน

เมื่อรุ่งสางใกล้เข้ามา อุณหภูมิร่างกายของอันอันก็ลดลงต่ำกว่า 38 องศาในที่สุด และเด็กน้อยที่อ่อนเพลียก็ผล็อยหลับลึกไป

อินอินทนไม่ไหวแล้ว หลับคอพับไปข้างเตียง

เฉินโม่อุ้มอินอินกลับไปนอนบนเตียง ห่มผ้าให้ แล้วมาเฝ้าข้างเตียงอันอันต่อ แทบไม่ได้นอนทั้งคืน

มองดูใบหน้ายามหลับใหลของลูกสาวทั้งสอง เขาตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า การเลี้ยงลูกไม่ใช่แค่การให้อาหารและดูแล แต่ยังหมายถึงความห่วงใยและความรับผิดชอบในทุกวินาที โดยเฉพาะในยามที่พวกเธอเปราะบางและเจ็บป่วย

เช้าวันรุ่งขึ้น แม้อันอันจะไข้ลดแล้ว แต่เธอก็ยังดูซึมๆ ไม่มีแรง และเบื่ออาหาร

เฉินโม่ขอโทษและเลื่อนนัดลูกค้าที่จองคิวปรึกษาโภชนาการสัตว์เลี้ยงออกไปก่อน แล้วทุ่มเทเวลาดูแลอันอันที่ป่วยอยู่บ้าน

เขาต้มข้าวต้มอ่อนๆ และทำไข่ตุ๋นที่ย่อยง่าย ค่อยๆ ป้อนเธอทีละคำอย่างอดทน

อินอินก็แสดงความรับผิดชอบในฐานะพี่สาว ขนของเล่นมาไว้ข้างเตียงอันอัน เล่นเกมเงียบๆ เป็นเพื่อน และเล่านิทานที่แต่งเองให้ฟัง

ด้วยการดูแลเอาใจใส่อย่างดีของพ่อและพี่สาว อาการของอันอันก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว ตกบ่ายเธอก็เริ่มกลับมาร่าเริงอีกครั้ง

ช่วงที่อันอันป่วย เฉินโม่ดูแลเธอแทบไม่ห่าง แม้จะเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่มันก็ทำให้เขาเกิดความคิดใหม่เกี่ยวกับร้านค้าระบบ

เขาเปิดร้านค้าระบบขึ้นมาอีกครั้งและไล่ดูอย่างละเอียด ในหมวด 'ไอเทม' เขาเจอของดีที่เคยมองข้ามไปจริงๆ

'รวมสูตรอาหารโภชนาการเด็ก' รวบรวมสูตรอาหารโภชนาการหลายสิบเมนูสำหรับเด็กแต่ละวัยและแต่ละสภาพร่างกาย เน้นการจับคู่วัตถุดิบและเทคนิคการปรุงอาหาร เพื่อเสริมสร้างภูมิคุ้มกันและส่งเสริมการเจริญเติบโต ราคา 120 แต้ม

'คลังความรู้ปฐมพยาบาลในครอบครัว' ไม่ใช่สินค้าที่จับต้องได้ แต่เป็นการถ่ายทอดข้อมูลความรู้เกี่ยวกับการดูแลรักษาโรคทั่วไปในเด็กเบื้องต้นที่บ้าน ข้อควรระวังในการใช้ยา และจังหวะเวลาที่ควรพาไปหาหมออย่างเป็นระบบ เข้าสู่สมองโดยตรง ราคา 100 แต้ม