บทที่ 19 เช้าวันใหม่ของเด็กสองคน

หลังจากเล่านิทานจบ อินอินก็ผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว ส่วนอันอันกลับยังคงลืมตาโพลง จ้องมองเพดาน

เฉินโม่ถามเสียงเบา "อันอัน ทำไมยังไม่นอนครับ?"

อันอันกระซิบเสียงแผ่ว "...คิดถึงหม่าม้า"

เฉินโม่ใจอ่อนยวบ ลดเสียงลง "หม่าม้าก็คิดถึงอันอันเหมือนกันครับ เดี๋ยวทำงานเสร็จหม่าม้าก็จะรีบกลับมานะ ตอนนี้คุณลุงกับพี่อินอินอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็คอยปกป้องหนูอยู่นี่ไง เห็นไหม พี่อินอินหลับปุ๋ยเลย"

อันอันหันไปมองอินอินที่กำลังหลับ แล้วหันกลับมามองเฉินโม่ ส่งเสียงอือรับเบาๆ แล้วค่อยๆ หลับตาลง

ผ่านไปพักใหญ่ ลมหายใจของเธอก็สม่ำเสมอและยาวนาน ในที่สุดก็หลับไปจนได้

เฉินโม่มองใบหน้ายามหลับใหลราวกับนางฟ้าตัวน้อยทั้งสองข้างกาย แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งมาราธอนเสียอีก

การดูแลลูกคนเดียวเทียบกับสองคนนั้นยากกว่ากันแบบทวีคูณ โดยเฉพาะการดูแลเด็กที่อ่อนไหวและขี้อายอย่างอันอัน ต้องใช้ความอดทนและความเอาใจใส่เป็นสองเท่า

แต่เขาก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างประหลาด ความรู้สึกที่ได้เป็นที่ต้องการและเป็นที่พึ่งพิง แม้จะเหนื่อย แต่ก็ทำให้ใจฟู

บนที่นอนชั่วคราวนี้ เฉินโม่ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกอึดอัดแปลกๆ

เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแซนด์วิช โดยมีอินอินนอนกางแขนกางขาหนุนแขนซ้ายของเขาอยู่ และมีร่างเล็กๆ นอนขดตัวเบียดแนบแผ่นหลังด้านขวา... นั่นคืออันอัน

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แม่หนูน้อยขี้อายคนนี้ขยับตัวเข้ามานอนเบียดข้างๆ เขาในขณะหลับ เหมือนกับว่าทำแบบนี้แล้วจะรู้สึกปลอดภัยกว่า

เฉินโม่ค่อยๆ ดึงแขนที่ชาจนไร้ความรู้สึกออกมาอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เด็กทั้งสองตื่น

เมื่อแสงรุ่งอรุณเริ่มส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขามองใบหน้ายามหลับใหลที่สงบสุขทั้งสองข้างกาย และรู้สึกถึงความพึงพอใจอันลึกซึ้งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อล้นในใจ แม้ร่างกายจะปวดเมื่อยจากการนอนพื้นก็ตาม

วันใหม่ของคุณพ่อเริ่มต้นด้วย 'ภาระ' ที่เพิ่มเป็นสองเท่า

เขาย่องลุกขึ้น ตั้งใจจะไปทำอาหารเช้าในครัว พอเดินมาถึงห้องนั่งเล่น ก็ได้ยินเสียงกุกกักเบาๆ ดังมาจากห้องนอน

เขาหันกลับไปมอง เห็นอันอันลุกขึ้นนั่งแล้ว กำลังขยี้ตาอย่างงัวเงีย ในอ้อมแขนยังกอดตุ๊กตากระต่ายตัวเก่าไว้แน่น ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความงุนงงและไม่สบายใจที่เพิ่งตื่นนอน

พอเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยและอินอินที่ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ ปากเล็กๆ ของเธอก็เริ่มเบะ เหมือนจะร้องไห้

เฉินโม่ใจหายวาบ รีบเดินกลับไป นั่งยองๆ ข้างเตียง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน "อันอัน ตื่นแล้วเหรอครับ? อรุณสวัสดิ์! พี่อินอินยังหลับอยู่ เราเงียบๆ กันก่อนเนอะ? เดี๋ยวคุณลุงไปทำไข่ตุ๋นอร่อยๆ ให้กินนะ"

ความตึงเครียดของอันอันผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเฉินโม่ แต่น้ำตายังคงคลอเบ้า เธอพึมพำเสียงเบา "หม่าม้า..."

"หม่าม้าไปทำงานครับ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว" เฉินโม่พยายามทำเสียงให้สดใส "อันอันอยากกินอะไรครับ? ให้คุณลุงทำไข่ตุ๋นเนื้อเนียนๆ นุ่มๆ ให้กินดีไหม?"

อาจเพราะของอร่อยเบี่ยงเบนความสนใจ อันอันกระพริบตาโตที่ชุ่มน้ำ แล้วพยักหน้าเบาๆ

จังหวะนี้ อินอินก็ตื่นขึ้นเพราะเสียงคุย เธอกระเด้งตัวลุกขึ้น พอเห็นอันอันก็ร้องทักอย่างดีใจทันที "อันอัน น้องสาว มานอนบ้านพี่เหรอ?"

เสียงตะโกนของเธอทำลายความเงียบสงบยามเช้าจนหมดสิ้น

เฉินโม่รีบทำมือจุ๊ปาก "อินอิน เบาๆ หน่อยลูก น้องเพิ่งตื่น"

อินอินเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก แล้วโน้มตัวไปหาอันอัน "น้องสาว เราลุกไปพร้อมกันเถอะ ไข่ตุ๋นของปะป๊าอร่อยมากเลยนะ"

มีเด็กสองคน กิจวัตรตอนเช้าก็ยุ่งยากขึ้นสองเท่า แค่แต่งตัวก็เป็นเรื่องท้าทายแล้ว

อินอินพอจะใส่เสื้อผ้าเองได้แบบทุลักทุเล แม้จะใส่กลับด้านบ่อยๆ แต่อันอันยืนนิ่ง จ้องมองเฉินโม่ตาแป๋ว ชัดเจนว่ารอให้ช่วย

เฉินโม่จำใจต้องช่วยอันอันใส่เสื้อผ้าก่อน แล้วค่อยหันไปสั่งให้อินอินจัดกางเกงให้เรียบร้อย วุ่นวายไปหมด

อ่างล้างหน้าสูงไปหน่อยสำหรับเด็กสามขวบ เฉินโม่ต้องอุ้มพวกเธอขึ้นมาแปรงฟันล้างหน้าทีละคน

อินอินให้ความร่วมมือดี แต่อันอันค่อนข้างต่อต้านแปรงสีฟัน เม้มปากแน่นไม่ยอมอ้า

เฉินโม่ต้องสาธิตให้ดูอย่างใจเย็น "อันอัน ดูสิ ทำแบบนี้ อ้า... เหมือนคุณลุงนะ" กว่าจะกล่อมจนยอมแปรงเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อย

กว่าจะจัดการเจ้าตัวเล็กทั้งสองให้เรียบร้อยและพาไปนั่งบนเก้าอี้สูงได้ เฉินโม่ก็เหงื่อท่วมตัว

เขารีบพุ่งเข้าครัว เตรียมอาหารเช้าอย่างเร่งด่วน

จากที่เคยทำแค่ที่เดียว ตอนนี้ต้องทำสองที่ แถมต้องคำนึงถึงรสชาติด้วย

อินอินชอบรสหวานนิดๆ ส่วนอันอันดูเหมือนจะชอบรสอ่อนๆ?

เขาตุ๋นไข่สองถ้วย ถ้วยของอินอินเหยาะซีอิ๊วกับน้ำมันงาลงไปนิดหน่อย ส่วนของอันอันใส่แค่เกลือนิดเดียว แล้วก็อุ่นนมกับปิ้งขนมปัง

พอเสิร์ฟอาหารเช้า ความท้าทายใหม่ก็มาเยือน อินอินใช้ช้อนเล็กๆ ตักกินเองได้ แม้จะกินเลอะเทอะเต็มหน้าไปหน่อย

แต่อันอันถือช้อนค้างไว้ จ้องมองไข่ตุ๋นในถ้วยตาไม่กระพริบ ไม่ขยับเขยื้อน แววตาดูขลาดกลัวนิดๆ

เฉินโม่ลองถามดู "อันอัน ให้คุณลุงป้อนไหมครับ?"

อันอันมองเฉินโม่ สลับกับมองช้อนในมือ แล้วกระซิบเสียงเบา "...หม่าม้าป้อน"

เฉินโม่เข้าใจแล้ว เด็กคนนี้น่าจะถูกประคบประหงมเกินไปตอนอยู่บ้าน เลยยังกินข้าวเองไม่ค่อยเป็น

เขาหยิบช้อนของอันอัน ตักไข่ตุ๋นขึ้นมา เป่าให้หายร้อน แล้วยื่นไปจ่อที่ปากเธอ "มา อันอัน ลองชิมดูสิว่าชอบไหม?"

อันอันลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากรับไปกิน เคี้ยวๆ แล้วดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย

"อร่อยไหมครับ?" เฉินโม่ถาม

อันอันพยักหน้าเบาๆ "อื้อ"

อินอินเคี้ยวขนมปังตุ่ยๆ พูดทั้งที่ของกินยังเต็มปาก "ใช่มะ? ปะป๊าเค้าทำกับข้าวอร่อยที่สุดเลย"

เฉินโม่ป้อนอันอันไปพลาง เตือนให้อินอินกินช้าๆ ไปพลาง รู้สึกหัวหมุนเหมือนลูกขาง

แต่เขาสังเกตเห็นว่า ตอนที่ป้อนข้าว ความระแวดระวังและความแปลกแยกในแววตาของอันอันค่อยๆ ลดลง ซึ่งนับเป็นความก้าวหน้าเล็กๆ แต่สำคัญมาก

[ติ๊ง! ดูแลและปลอบประโลมเด็กแปลกหน้าสำเร็จ ทำภารกิจกิจวัตรยามเช้าเสร็จสิ้น]

[รางวัล: 10 แต้มคุณพ่อ, ค่าความอดทนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย]

หลังอาหารเช้า ปกติเฉินโม่จะพาอินอินไปสวนสาธารณะหรือไม่ก็เล่นเกมที่บ้าน ตอนนี้มีอันอันอยู่ด้วย เขาต้องพิจารณาว่าเธอจะรับไหวแค่ไหน

อันอันเงียบและขี้อายเกินไป ถ้าพาออกไปข้างนอกเลยเธออาจจะไม่สบายใจ

เฉินโม่ตัดสินใจหากิจกรรมเงียบๆ ทำที่บ้านก่อน เขาหยิบหนังสือนิทานและตัวต่อของอินอินออกมา ให้เด็กสองคนเล่นด้วยกัน

อินอินแนะนำของสะสมของเธอให้อันอันฟังอย่างกระตือรือร้น แต่อันอันแค่ฟังเงียบๆ เอื้อมมือไปแตะตัวต่อบ้างเป็นครั้งคราว ไม่ได้เข้าร่วมเล่นอย่างจริงจัง

เฉินโม่ไม่บังคับ แค่นั่งอยู่ข้างๆ ปล่อยให้อันอันค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อม

เขาสังเกตเห็นว่าอันอันดูรูปในหนังสือนิทานอย่างตั้งใจมาก โดยเฉพาะหน้าที่มีสัตว์ตัวเล็กๆ เธอจะชอบเป็นพิเศษ

เขาจึงหยิบหนังสือนิทานเกี่ยวกับสัตว์ขึ้นมาเริ่มเล่านิทานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและช้าๆ อินอินขยับเข้ามาใกล้เพื่อฟัง และอันอันก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ทีละนิดอย่างเงียบเชียบ

ช่วงเช้าผ่านไปในบรรยากาศที่วุ่นวายเล็กน้อยแต่โดยรวมก็สงบสุข

เฉินโม่รู้สึกว่าการเลี้ยงเด็กสองคน ไม่ใช่แค่ภาระงานเพิ่มเป็นสองเท่า แต่ต้องใช้พลังใจเป็นสองเท่าด้วย เขาต้องคอยสังเกตอารมณ์และความต้องการที่แตกต่างกันของเด็กสองคนตลอดเวลา ซึ่งถือเป็นบททดสอบความเป็นมืออาชีพของพ่อบ้านเต็มตัวอย่างแท้จริง