ตอนที่ 22 มาสู้กันเถอะ! ร็อคส์!
ตอนที่ 22 มาสู้กันเถอะ! ร็อคส์!
คาร์โลจ้องเขม็งไปทางนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาแรงกล้า
ชายหนวดขาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าชำเลืองมองเขากลับมา "ถูกต้อง เจ้านั่นคือคนที่นายจะท้าสู้ ร็อคส์"
"ร็อคส์? ร็อคส์มันอยู่ที่ไหน?!"
บนดาดฟ้าเรือด้านหลัง ไคโดที่นั่งสัปหงกมาตลอดทาง จู่ๆ ก็กระเด้งตัวลุกขึ้นมาตะโกนโหวกเหวกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจแรงกดดันมหาศาลที่เพิ่งสัมผัสเมื่อครู่เลยสักนิด
คาร์โลเมินเฉยต่อเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของไคโดโดยสิ้นเชิง
ความสนใจของเขาทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่จุดจุดหนึ่งบนเกาะ
กลับเป็นหนวดขาวเสียเอง
ที่หันมามองคาร์โลแวบหนึ่ง
จากนั้นก็หันไปมองไคโดที่แบกกระบองหนามพาดบ่า ทำท่าอยากจะลงจากเรือเต็มแก่
เขาฉีกยิ้ม
"กุระระระระ ร็อคส์อยู่บนเกาะ ตามฉันมาสิ"
เรือเข้าเทียบท่า คาร์โลและไคโดเดินตามหลังหนวดขาว เหยียบย่างลงสู่ฮาจิโนสุอย่างเป็นทางการ และมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวเกาะ
ท่าเรือและตัวเมืองคึกคักจอแจ
โจรสลัดเดินกันขวักไขว่เต็มถนน
ทั้งมนุษย์เงือก เผ่าแขนยาว เผ่าขายาว เผ่าบัคคาเนียร์ และเผ่าพันธุ์อื่นๆ อีกสารพัด
คนทุกรูปร่างหน้าตา ทั้งสูง ต่ำ ดำ ขาว อ้วน ผอม มีให้เห็นหมด
คาร์โลถึงกับเห็นโจรสลัดคนยักษ์ที่สูงกว่ายี่สิบเมตรเดินผ่านไปหลายคน
แม้แต่ยักษ์อย่างไคโดที่สูงเจ็ดเมตร ก็ยังไม่เป็นจุดเด่นเท่าไหร่นักในที่แห่งนี้
นอกจากนี้
ต่างจากร็อคกี้พอร์ต ที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีกฎห้ามต่อสู้บนเกาะ
เพราะบนถนนไม่ไกลนัก มีโจรสลัดสองกลุ่มกำลังตีกันอย่างเมามัน
นำโดยกัปตันของแต่ละฝ่าย ลูกน้องนับสิบคนฟาดฟันกันจนเลือดสาดกระจาย
ดาบปะทะดาบ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม
บางคนถึงกับควักปืนใหญ่พกพาออกมา บรรจุกระสุน จุดชนวน แล้วยิงใส่อีกฝ่ายหน้าตาเฉย
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว!
ควันไฟและเปลวเพลิงระเบิดขึ้นท่ามกลางกลุ่มโจรสลัดฝ่ายตรงข้าม
โจรสลัดหลายคนถูกแรงระเบิดฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ในพริบตา
ภาพที่เห็นสยดสยองและนองเลือดอย่างที่สุด
ทว่า ฉากความวุ่นวายที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้ กลับไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนในเมืองสักเท่าไหร่
โจรสลัดที่เดินผ่านไปมาบนถนนรอบข้าง อย่างมากก็แค่เดินเลี่ยงออกมานิดหน่อย
ส่วนใหญ่ทำหน้าสะใจ ยืนดูความหายนะ พลางวิพากษ์วิจารณ์และชี้ชวนกันดู
ในขณะเดียวกัน ก็คอยระวังตัวแจ ทั้งจากโจรสลัดที่เดินผ่านไปมา หรือแม้แต่พวกเดียวกันเอง
แม้แต่ตอนที่กำลังออกท่าออกทางวิจารณ์การต่อสู้ ก็ยังไม่ลืมที่จะวางมือไว้ในตำแหน่งที่ชักดาบหรือหอกได้สะดวกที่สุด
เพราะทุกเสี้ยววินาที อาจมีใครสักคนข้างตัวพุ่งเข้ามาโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว เพื่อแย่งชิงสิ่งที่ต้องการไป
แม้แต่เพื่อนร่วมรบที่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่
วินาทีแรกอาจจะกำลังหัวเราะร่ากับคุณ วินาทีต่อมาอาจจะแทงมีดเข้าที่หัวใจคุณโดยไม่ลังเล
จากนั้น ก็แย่งชิงของมีค่าจากศพที่เย็นชืดของเพื่อนไปอย่างหน้าชื่นตาบาน
สถานการณ์บัดซบพรรค์นี้ ไม่มีทางได้เห็นในที่อย่างศูนย์บัญชาการกองทัพเรือแน่นอน
มันแฝงไว้ด้วย 'ความมีชีวิตชีวา' ในแบบฉบับของมันเอง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะบารมีของชายหนวดขาวที่เดินนำหน้าหรือเปล่า
คาร์โลและไคโดถึงไม่เจอเหตุการณ์แบบนั้น
ทำเอาไคโดที่เตรียมพร้อมจะบวกได้ทุกเมื่อรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
โชคดีที่เป้าหมายสูงสุดของเขา ก็เหมือนกับคาร์โล นั่นคือร็อคส์ที่อยู่บนเกาะ
ดังนั้น เขาจึงไม่ค่อยสนใจพวกโจรสลัดรอบข้างเท่าไหร่นัก
หนวดขาวเป็นคนดังบนเกาะนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
เห็นเขาเดินนำคาร์โลและไคโดข้ามถนน
โจรสลัดรอบข้างต่างพากันชำเลืองมองคาร์โลและไคโดด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์เป็นระยะ
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสงสัย
แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทาย
ขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง ณ ร้านเหล้าตีนเขากะโหลก
บนโซฟากว้างขวาง โจรสลัดสิบกว่าคนกำลังนั่งกินดื่มพูดคุยกันอย่างออกรส มีทั้งยืนทั้งนั่ง
โจรสลัดมีทั้งชายและหญิง
รูปร่างหน้าตาสูงต่ำดำขาวต่างกันไป
แต่สิ่งที่มีเหมือนกันคือ ทุกคนต่างแผ่ออร่าทรงพลังที่ทำให้คนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้!
แม้แต่ผู้หญิงสวยเซ็กซี่หุ่นสะบึมไม่กี่คนในกลุ่มนั้นก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ท่ามกลางกลุ่มโจรสลัดชายหญิงสิบกว่าคนที่ออร่าดุดันราวกับสัตว์ร้ายนี้
ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้ตัวสูงใหญ่มากนัก สูงแค่สามเมตรกว่าๆ และหน้าตาก็ไม่ได้หล่อเหลาอะไร นั่งอยู่บนโซฟาตรงกลาง รายล้อมด้วยคนอื่นๆ ราวกับดวงดาวที่ห้อมล้อมดวงจันทร์
เขามีผมหยักศกยุ่งเหยิงสีดำแซมขาว
มีรอยสักรูปสายฟ้าที่ตาซ้าย
เขานั่งไขว่ห้าง เอาเท้าวางพาดบนโต๊ะตรงหน้า
มือถือขวดเหล้าแรงๆ ยกขึ้นกระดกเข้าปากอึกๆ
ดื่มเหล้าในขวดจนหมดเกลี้ยงในรวดเดียว
เขาโยนขวดเปล่าทิ้งลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลุกขึ้นยืน ริมฝีปากที่มีตอหนวดเคราครึ้ม แสยะยิ้มอย่างป่าเถื่อนและหยิ่งยโส
"ฮ่าฮ่าฮ่า นิวเกตกลับมาแล้ว ดูเหมือนจะพาเด็กใหม่กลับมาด้วยแฮะ"
"ไปกันเถอะ! ออกไปดูหน้ามันหน่อย!"
วินาทีที่ชายคนนั้นก้าวเท้าออกจากร้านเหล้า
คาร์โลที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง
จากนั้น ท่ามกลางความตกตะลึงของหนวดขาว คาร์โลก็เดินแซงหน้าเขาและไคโดขึ้นไปก่อน
เมื่อเห็นการกระทำของคาร์โล
ไคโดก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงเย็นชา
"ฮึ่ม! คิดจะชิงตัดหน้าไปท้าดวลร็อคส์ก่อนงั้นเรอะ?"
"ฝันไปเถอะ! คนแรกที่จะได้ท้าดวลร็อคส์ ต้องเป็นข้า!"
เขาเร่งฝีเท้า เดินจ้ำอ้าวตีคู่ไปกับคาร์โล
แต่ไม่นาน ไคโดก็ต้องชะงัก
เขามองคาร์โลที่เดินอยู่ทางขวาด้วยความงุนงง
"ไอ้หมอนี่... มันบ้าไปแล้วเหรอ?"
คาร์โลยังคงเดินหน้าต่อไป
แต่ทิศทางที่เขามุ่งไปนั้นตรงดิ่งเสียจนไม่ยอมเลี้ยวแม้แต่นิดเดียว
ต่อให้มีโจรสลัดคนอื่นเดินขวางอยู่ข้างหน้า เขาก็ไม่มองข้างทาง ไม่หลบ ไม่หลีก แต่เดินชนดะไปเลย!
ไคโดเห็นโจรสลัดที่คาดดาบยาวไว้ที่เอวกำลังยืนดื่มเหล้าอยู่
พอโดนคาร์โลชน ก็ปลิวกระเด็นไปเลย
เขาล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นถนน ขวดเหล้าในมือแตกกระจาย ด้วยความงุนงงสุดขีด
คาร์โลที่ชนโจรสลัดกระเด็น กลับไม่รู้ร้อนรู้หนาว ราวกับโจรสลัดคนนั้นไม่มีตัวตนอยู่ในสายตา แล้วเดินดุ่มๆ ต่อไป
เขายกเท้าขวาขึ้น เหยียบหน้าโจรสลัดผู้โชคร้ายคนนั้น แล้วก้าวข้ามไป
การกระทำบ้าๆ ของคาร์โลดึงดูดความสนใจของโจรสลัดรอบข้างทันที
จนกระทั่งตอนนี้
โจรสลัดที่ถูกคาร์โลชนกระเด็นแล้วเหยียบหน้าซ้ำ ในที่สุดก็ได้สติ
ด้วยความโกรธจัด เขาคำรามลั่นหน้าดำหน้าแดง ชักดาบยาวออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่คาร์โล
"ไอ้เด็กเวร! มึงวอนหาที่ตาย!!"
"ผัวะ!"
มือใหญ่ฟาดลงมาจากท้องฟ้า ตบเข้าที่หน้าของมันอย่างจัง จนใบหน้าเละยับเยินในพริบตา
ลูกตาสองข้างที่ถลนออกมาจากเบ้าที่แตกละเอียด กระเด็นหลุดออกมาดัง 'พลุ่ก' ปลิวว่อนไปเหมือนกระสุนปืน
เสียงดังสนั่น!
ศพไร้หัวของโจรสลัดล้มตึงหงายหลังลงบนพื้นถนน เลือดพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุแรงดันสูง ย้อมพื้นถนนเป็นสีแดงฉานไปกว่าสิบเมตรในพริบตา!
คาร์โลชักมือกลับราวกับเพิ่งตบแมลงวันที่ไม่มีพิษภัย
ฝีเท้ายังคงก้าวต่อไปอย่างต่อเนื่อง
หนำซ้ำ ความเร็วยังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!
เขาเริ่มออกวิ่ง
แต่ละก้าวพุ่งไปได้ไกลกว่าสิบเมตร แววตาเหม่อลอย มุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเดียว
ต่อให้มีโจรสลัดขวางทางอยู่ข้างหน้าอีกเป็นโขยง หรือมีตึกสูงตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็วลงเลย
เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคนเสียสติ!
"บ้าเอ๊ย! ไอ้เด็กเวรนี่มันอวดดีชะมัด! ยิงมัน! ฆ่ามันซะ!"
การกระทำบ้าคลั่งของคาร์โลทำให้พวกโจรสลัดที่อยู่ข้างหน้าโกรธจัด
ทันทีทันใด ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนชักปืนพกคาบศิลาออกมา เล็งไปที่เขา แล้วเหนี่ยวไก
"ปัง ปัง ปัง!"
กระสุนนับสิบนัดถูกยิงออกจากปากกระบอกปืน พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่คาร์โล
บางนัดถึงกับห่อหุ้มด้วยฮาคิเกราะสีดำทมิฬ!
เห็นได้ชัดว่าในบรรดาโจรสลัดเหล่านั้น ก็มียอดฝีมือที่ใช้ฮาคิเกราะเป็นปะปนอยู่ด้วย
ทว่า คาร์โลกลับเมินเฉยโดยสิ้นเชิง
เขาเร่งความเร็วขึ้นอย่างมหาศาล จนแทบกลายเป็นเงาเลือนราง พุ่งหัวชนฝ่าดงกระสุนเข้าไปดื้อๆ!
"ตูม!!"
แรงลมระเบิดออกอย่างรุนแรงจากพื้นถนน
พื้นหินคอบเบิลสโตนใต้เท้าคาร์โลแตกละเอียดภายใต้ฝีเท้าของเขา!
ท่ามกลางเสียงสูดหายใจด้วยความตกใจของโจรสลัดรอบข้าง ดงกระสุนที่หนาแน่นยังไม่ทันจะถึงตัวคาร์โล ก็ถูกแรงลมที่เขาสร้างขึ้นปัดกระเด็นไป เจาะทะลุร่างของพวกโจรสลัดที่ชักปืนยิงใส่เขาแทน
ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ยังไม่ทันที่พวกโจรสลัดจะกรีดร้อง คาร์โลก็พุ่งชนพวกเขาเข้าอย่างจังด้วยแรงปะทะที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ ท่ามกลางความหวาดผวา
"กร๊อบแกร๊บ!"
ท่ามกลางเสียงกระดูกหักที่ชวนขนหัวลุก แขนขาที่บิดเบี้ยวผิดรูปนับสิบชิ้นถูกเหวี่ยงลอยขึ้นไปบนฟ้า
ตามมาติดๆ ด้วยเสียงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นอีกครั้ง!
ที่ปลายสุดของถนน ตึกสูงกว่าสิบชั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นควันพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!
มองเห็นรูโหว่ขนาดใหญ่รูปร่างเหมือนมนุษย์ ทะลุผ่านตึกทั้งหลังไปอย่างชัดเจน
ไม่!
ไม่ใช่แค่ตึกเดียว!
"ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม—!"
เสียงระเบิดดังต่อเนื่องระลอกแล้วระลอกเล่า
ท่ามกลางความตกตะลึงของไคโด บ้านเรือนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขณะที่คาร์โลพุ่งทะลวงผ่านไปเป็นเส้นตรง ราวกับเสียบลูกชิ้น
ถนนสายหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันและซากปรักหักพัง ถูกเปิดออกมุ่งตรงสู่เขากะโหลก
ในเวลาเดียวกัน เขาและโจรสลัดทุกคนก็ได้ยินเสียงคำรามกึกก้อง
"ร็อคส์!! ออกมาสู้กับฉันเดี๋ยวนี้!"