บทที่ 14 อีกวันแห่งลาภลอยก้อนโต!

"อีเทอร์เหล็กนี่เกรดสูงกว่าขวานหินเยอะเลย!"

"ผลลัพธ์ดีกว่ากันเห็นๆ"

หลินเจ๋อมองอีเทอร์เหล็กโลหะแวววาวในมือด้วยความพึงพอใจ

ขวานหินที่เกมแจกมาเป็นแค่เกรดหยาบ เพิ่มประสิทธิภาพการตัดไม้แค่ 10% แต่อีเทอร์เหล็กที่มีตอนนี้เป็นเกรดชั้นดี

ไม่เพียงเพิ่มประสิทธิภาพการขุดแร่ 30% แต่ยังมีโอกาสได้รับแร่คุณภาพสูงอีกด้วย

เรียกได้ว่าเป็นเทพแห่งการขุดแร่ในระยะนี้เลยก็ว่าได้

หลินเจ๋อเก็บอีเทอร์เหล็กลงในกระเป๋าเป้ แล้วเปิดแผงข้อมูลส่วนตัวดูคร่าวๆ

ปัจจุบันเขามีค่าประสบการณ์ 56 แต้ม

ต้องสะสมให้ครบ 300 แต้มถึงจะเลื่อนระดับเป็นระดับทองแดงขั้น 3

นอกจากนี้ จำนวนสัตว์เลี้ยงที่ครอบครองได้ก็เปลี่ยนเป็น 3 ตัวแล้ว

...

ทันใดนั้น หลินเจ๋อก็สังเกตเห็นกองถั่ว ผลไม้ เห็ด และไข่นกจำนวนมหาศาลกองอยู่มุมห้อง น้ำหนักอย่างน้อยก็ร้อยกว่าจิน

เขาสูสูดหายใจลึก

คิดในใจว่า 'เจ้าตัวแดงนี่รู้จักกักตุนของเก่งจริงๆ'

ซ่อนอาหารไว้เยอะขนาดนี้เชียว

เขาหันไปมองต้าหงที่นั่งยองๆ อยู่บนเตียงแล้วถามว่า "แกขนของพวกนี้มาที่นี่ได้ยังไง?"

ต้าหงไม่ตอบ

มันกระโดดดึ๋งๆ ออกไปนอกกระท่อมฟาง

ครู่ต่อมา มันก็ลากหนังสัตว์ผืนหนึ่งเข้ามา

หลินเจ๋อรับหนังสัตว์มาพิจารณาดู

มีเถาวัลย์ผูกรอบหนังสัตว์ แค่ออกแรงดึง หนังสัตว์ก็จะกลายเป็นห่อผ้าแบบง่ายๆ

"แกทำเองเหรอ?"

"ใช่จ้ะ เจ้านาย!"

ต้าหงเงยหน้าพยักหงึกๆ ท่าทางภูมิใจมาก

หลินเจ๋อรู้สึกซาบซึ้งใจเมื่อนึกภาพเจ้ากระรอกน้อยลากห่อหนังสัตว์วิ่งไปวิ่งมาตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อขนเสบียงที่มันอุตส่าห์เก็บสะสมมาให้เขา

"ทำได้ดีมาก! คืนนี้ฉันจะเลี้ยงมื้อใหญ่นะ!"

หลินเจ๋อบีบแก้มยุ้ยๆ สีแดงระเรื่อของมัน แล้วกวาดอาหารน้ำหนักกว่าร้อยกิโลกรัมทั้งหมดลงกระเป๋าเป้

ของดีทั้งนั้น

เขาแค่กวาดตามองก็เห็นว่าทุกอย่าง รวมถึงผลไม้และไข่นก ล้วนสดใหม่

เห็นได้ชัดว่าต้าหงดูแลอาหารที่เก็บรักษาไว้อย่างดีเยี่ยม

...

หลังจากกินขนมปังกับแอปเปิล และให้อาหารเสี่ยวชิงกับต้าหงแล้ว หลินเจ๋อก็พาเจ้าตัวเล็กทั้งสองออกจากบ้าน

ไฟในห้องมอดลงจนเหลือแค่ถ่านแดงๆ ไม่กี่ก้อน

เขาไม่ได้เติมฟืนเพิ่ม

ดับก็ดับไป

มีต้าหงอยู่ด้วย เขาไม่ต้องกังวลเรื่องจุดไฟด้วยการปั่นไม้อีกแล้ว

เจ้าตัวแดงที่พ่นลูกไฟได้ ก็คือไฟแช็กพกพาขนาดยักษ์ดีๆ นี่เอง

นอกกระท่อมฟาง รั้วรอบบ่อปลายังอยู่ดี แสดงว่าเมื่อคืนไม่มีสัตว์นิสัยเสียตัวไหนมาขโมยปลาของเขา

และเห็นได้ชัดว่าปลาตะเพียนทั้งร้อยตัวที่ปล่อยลงไปเมื่อวาน โตขึ้นสองขนาด

เช้าพรุ่งนี้ปลาตะเพียนพวกนี้น่าจะจับได้แล้ว

"เจ้านาย!"

เสี่ยวชิงเงยหน้ามองหลินเจ๋อแล้วถาม "เราจะไปที่หุบเขาเลยไหม?"

หลินเจ๋อคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไปดูที่สระน้ำก่อน"

"แถวนั้นเราเคยโดนฝูงผึ้งไล่กวด ตรงนั้นต้องมีรังผึ้งแน่ๆ เราจะไปทำลายรังผึ้งนั่นกัน"

ที่ไหนมีรังผึ้ง ที่นั่นย่อมมีน้ำผึ้ง

ของดีเชียวนะ

เมื่อก่อนหลินเจ๋อรับมือพวกผึ้งไม่ไหว แต่ตอนนี้มีต้าหง การจัดการฝูงผึ้งย่อมไม่มีปัญหา

...

ใช้เวลาไม่นาน

หนึ่งคน หนึ่งงู และหนึ่งกระรอก ก็ออกจากเขตปลอดภัย

สัตว์บริเวณใกล้สระน้ำมีจำนวนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

โดยเฉพาะรอบสระน้ำ มีกวางซีกาขนาดต่างๆ เจ็ดแปดตัว บ้างก้มหน้าเล็มหญ้า บ้างกำลังดื่มน้ำ

พอมอนสเตอร์เจ้าถิ่นอย่างจระเข้น้ำใสสามตัวตายไป สัตว์แถวนี้ก็แห่กันมาที่สระน้ำ

คุณพระช่วย!

"วันนี้รวยเละแน่!"

หลินเจ๋อพูดกับเสี่ยวชิงและต้าหง "ตาพวกแกแล้ว จัดการกวางซีกาพวกนั้นอย่าให้เหลือ!"

"รับทราบ เจ้านาย!"

เสี่ยวชิงพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้ทันที

ต้าหงอ้อมไปอีกด้าน ร่วมมือกับเสี่ยวชิงโจมตีฝูงกวางจากทั้งซ้ายและขวา

หลินเจ๋อเองก็ชักดาบเหล็กออกมา

ถ้ากวางซีกาวิ่งมาทางเขา เขาก็จะโจมตีด้วยเหมือนกัน

ไม่นาน การต่อสู้ก็ปะทุขึ้น

ต้าหงเปิดฉากก่อน ปล่อยลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นกระแทกกวางซีกาตัวโตเต็มวัยอย่างแม่นยำราวจับวาง

ดาเมจพุ่งสูงกว่า 200 แต้ม

กวางซีกาตัวโตเต็มวัยที่มี HP แค่ 200 แต้ม ตายคาที่ทันที

วินาทีถัดมา ลูกไฟอีกสองลูกพุ่งชนกวางซีกาอีกสองตัวใกล้ๆ แทบจะพร้อมกัน ส่งพวกมันไปสู่ขิตในทันทีเช่นกัน

เสี่ยวชิงเข้าร่วมวงต่อสู้ในจังหวะนี้

มันกัดเข้าที่ตัวกวางซีกา

ดาเมจ -87 เด้งขึ้นมา ตามด้วยดาเมจพิษ -10 ต่อวินาที ผ่านไปแค่สิบกว่าวินาที กวางตัวนั้นก็ล้มฟุบลงกับพื้น

ในเวลาอันสั้น ภายใต้การโจมตีของต้าหงและเสี่ยวชิง กวางซีกาทั้งแปดตัวหลากขนาดก็ถูกสังหารจนหมด

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว

โดยเฉพาะต้าหง ที่ดาเมจต่อวินาทีสูงลิ่วจากการโจมตีปกติบวกกับดาเมจลูกไฟ

ในบรรดากวางซีกาแปดตัว เสี่ยวชิงจัดการไปแค่สอง ที่เหลืออีกหกตัวเสร็จต้าหงหมด

ส่วนหลินเจ๋อ แทบไม่มีโอกาสได้ออกแรง

"ทำได้ดีมาก!"

หลินเจ๋อเอ่ยชมเจ้าตัวเล็กทั้งสอง

จากนั้นก็ชำแหละซากกวางซีกาทั้งแปดตัวในที่เกิดเหตุ ได้เนื้อกวางมาทั้งหมด 560 หน่วย

ถ้าขายทั้งหมด คงได้ไม้มามากกว่าพันหน่วย

แต่หลินเจ๋อยังไม่คิดจะขายตอนนี้

เพราะเวลานี้ของพรุ่งนี้ ช่วงคุ้มครองมือใหม่จะสิ้นสุดลง เขาต้องรอดูก่อนว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น

เก็บไว้ก่อนไม่เสียหาย

อีกอย่าง เนื้อกวางรสชาติดีมาก ต่อให้จะขายเนื้อ เขาก็จะเล็งไปที่เนื้อไฮยีน่าแทน

หลังจากนั้น เสี่ยวชิงและต้าหงก็กวาดล้างป่าโดยรอบ

รวมแล้วล่ากระต่ายป่าได้ 13 ตัว หนูไผ่ 5 ตัว และควายน้ำที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ 1 ตัว

ลำพังควายน้ำตัวนั้นก็ให้เนื้อวัวหลินเจ๋อกว่าสี่ร้อยหน่วย

"คราวนี้มีเนื้อวัวแล้ว!"

"มื้อเย็นทำเนื้อวัวตุ๋นเห็ดดีกว่า..."

แค่คิดน้ำลายก็สอแล้ว

...

หลินเจ๋อมาถึงสระน้ำและกำลังเตรียมทำกระบอกไม้ไผ่เพื่อตักน้ำ ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้

เขาเปิดรายชื่อเพื่อนและส่งข้อความหาเยว่ซวงซวง: [โต๊ะช่างของคุณสร้างภาชนะเก็บน้ำได้ไหม? ยิ่งใหญ่ยิ่งดี]

ครู่ต่อมา

เยว่ซวงซวงตอบกลับ บอกว่าเธอสร้างถังไม้ได้

ถังไม้หนึ่งใบจุน้ำได้ 100 ลิตร และบอกหลินเจ๋อว่าการสร้างถังไม้ต้องใช้ไม้และเถาวัลย์

หลินเจ๋อเหลือบมองกระเป๋าเป้

เขามีเถาวัลย์ 37 เส้น โดยไม่คิดมา เขาเทรดเถาวัลย์ทั้งหมดให้เยว่ซวงซวง พร้อมกับไม้ 100 หน่วย

—[ช่วยสร้างถังไม้ให้หน่อย เดี๋ยวค่อยคิดค่าแปรรูปทีหลัง]

——[ไม่ต้องห่วงค่ะบอส ฉันจัดการให้!]

...

ปิดหน้าต่างแชทเพื่อน

หลินเจ๋อพาเสี่ยวชิงและต้าหงออกค้นหาตำแหน่งรังผึ้ง

ไม่กี่นาทีต่อมา หนึ่งคน หนึ่งงู และหนึ่งกระรอก ก็มาถึงต้นแอปเปิลที่เขาเคยโดนฝูงผึ้งไล่กวดก่อนหน้านี้

ไม่ได้มาที่นี่แค่วันกว่าๆ ต้นแอปเปิลกลับออกดอกบานสะพรั่ง

กิ่งก้านเต็มไปด้วยดอกสีขาว ดอกดกมากและสวยงามสุดๆ

"อัตราการเติบโตน่ากลัวชะมัด!"

หลินเจ๋อถอนหายใจ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่

ทุกอย่างในโลกป่าดงดิบเอาสามัญสำนึกมาวัดไม่ได้ ลูกปลาตะเพียนที่เขาเลี้ยงยังใช้เวลาแค่ 36 ชั่วโมงก็โตแล้ว

เขารู้แค่ว่า อีกสองวันเขาคงกลับมาเก็บแอปเปิลได้อีกรอบ