บทที่ 30 เธอชวนผมดื่ม

บทที่ 30 เธอชวนผมดื่ม

หลูเฉียงเอ่ยกับเจียงหลิน "ถ้าเริ่มงานแล้วมีอะไรไม่เข้าใจหรือติดขัดตรงไหน ก็แจ้งฝ่ายบุคคลได้เลยนะ"

"ตั้งใจทำงานล่ะ ผมคาดหวังในความสามารถของคุณไว้สูงทีเดียว"

เจียงหลินยิ้มรับ กล่าวขอบคุณตามมารยาทเล็กน้อย แล้วจึงขอตัวเดินออกจากห้องไป

ผู้จัดการเหยาเสวี่ยเหอยังคงอยู่ในห้อง "ท่านประธานหลูคะ ทำไมทำหน้าเครียดขนาดนั้นล่ะคะ?"

"คนคนนี้ไม่ธรรมดาหรอก อย่าประมาทเชียว" หลูเฉียงนั่งลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง "เมื่อก่อนคุณหนูใหญ่ก็ดูเป็นคนใจดีอ่อนโยนแบบนี้แหละ แต่ความเป็นจริงน่ะเหรอ... คนที่เธอจัดแจงส่งมาส่วนใหญ่ก็ 'ร้ายลึก' เหมือนเธอนั่นแหละ"

ผู้จัดการเหยาคิดตาม แล้วก็เห็นด้วย

เธอรู้น้อยมากเกี่ยวกับเรื่องราวเบื้องบน ปกติก็รู้แค่เรื่องภายในอีสต์ซันเท่านั้น แต่พอลองคิดดูดีๆ จู่ๆ คุณหนูใหญ่ก็สั่งปลดมู่เจินเจินกะทันหัน แล้วส่งเด็กจบใหม่คนนี้มาแบบ 'ร่มชูชีพ'

ดูหน้าตาใสซื่อไม่มีพิษมีภัย แต่ความจริงแล้ว คุณหนูใหญ่อาจจะมีแผนอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ

เธออดถอนหายใจไม่ได้ "ปลาซิวปลาสร้อยอย่างเราก็คงทำได้แค่ไหลตามน้ำ เป็นพนักงานที่ซื่อสัตย์ต่อไปนั่นแหละค่ะ ไม่ต้องไปคิดแทนเบื้องบนให้ปวดหัวหรอก"

มู่กรุ๊ป

บนโต๊ะทำงานของมู่อวิ๋นเกอ มีเอกสารปึกหนึ่งวางอยู่ หน้าปกเขียนชื่อ 'หนิงเสวี่ย'

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เจาะจงสืบประวัติความรักของเจียงหลิน แค่เช็กดูว่าเขาเกี่ยวข้องอะไรกับคนในตระกูลมู่หรือเปล่า พอได้คำตอบว่าไม่ เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก

คุณเลขาเหวินรู้สึกแปลกใจ สงสัยว่าเด็กสาวธรรมดาๆ อย่างหนิงเสวี่ยมีค่าอะไรให้คุณหนูใหญ่ต้องมานั่งสืบประวัติ

เธอเอ่ยขึ้น "ท่านประธานมู่คะ ประวัติของหนิงเสวี่ยเรียบง่ายมากค่ะ ความสามารถส่วนตัวก็งั้นๆ ที่ได้เป็นผู้ช่วยที่คังเฉิงเฮลธ์แคร์ก็น่าจะเพราะเหตุผลอื่นมากกว่า แล้วเรื่องส่วนตัวพรรค์นั้น ท่านประธานมู่คงไม่สนใจหรอกมั้งคะ..."

"ใครบอกว่าฉันไม่สนใจ?" มู่อวิ๋นเกอเปิดแฟ้มเอกสาร "สิ่งที่ฉันอยากรู้ คือชีวิตรักของเธอต่างหาก"

ในเอกสารที่ดูไม่สะดุดตา เธอพบสิ่งที่ต้องการ

หนิงเสวี่ยกับเจียงหลินเริ่มคบกันตอนปีสอง และเลิกกันก่อนเรียนจบพอดี

ปัจจุบัน เธออยู่กินกับซ่งเทียนเว่ย ผู้จัดการฝ่ายการตลาดของคังเฉิงเฮลธ์แคร์

แววตาของมู่อวิ๋นเกอฉายแววครุ่นคิด เธอเจอเจียงหลินตอนเขาอยู่ปีหนึ่ง

ตอนนั้นเขาน่าจะยังโสด เพราะในเอกสารระบุว่าหนิงเสวี่ยกับเจียงหลินต่างเป็นรักแรกของกันและกัน

รักแรกที่พ่ายแพ้ให้กับอนาคตที่รุ่งโรจน์กว่าสินะ

มู่อวิ๋นเกอรู้สึกเห็นใจเจียงหลินขึ้นมาเล็กน้อย

ทุ่มเทความรักจริงจังมาตั้งสามปี แต่จุดจบกลับไม่สวยงาม

"เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนเดิม มิน่าล่ะถึงโดนคนอื่นรังแกอยู่เรื่อย"

คุณเลขาเหวินมองคุณหนูใหญ่อ่านเอกสารอย่างตั้งใจด้วยความงุนงง คุณหนูใหญ่เป็นอะไรไปนะ? ทำไมถึงมาสนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของเด็กมหาวิทยาลัยด้วย?

ปกติเรื่องที่ผ่านตาคุณหนูใหญ่มีแต่ธุรกิจระดับสิบล้านร้อยล้านทั้งนั้น

โลกนี้ช่างเข้าใจยากจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ด้วยความเป็นมืออาชีพ คุณเหวินจึงยิ้มถาม "คุณหนูใหญ่คะ จะให้สืบเรื่องหนิงเสวี่ยเพิ่มเติมไหมคะ?"

"ไม่ต้องแล้ว" มู่อวิ๋นเกอรู้เรื่องความบาดหมางในอดีตระหว่างเจียงหลินกับคนพวกนั้นแล้ว

เธอแคร์เจียงหลิน ไม่ใช่คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง

เธอรู้แล้วว่าเจียงหลินยังคงใสซื่อเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่ผิดเพี้ยน

"ช่วงนี้ลดการปรากฏตัวของฉันลงหน่อย ฉันอยากจะเก็บตัวสักพัก"

"รับทราบค่ะ ท่านประธานมู่"

ตอนเจียงหลินกลับบ้าน เขาตั้งใจแวะตลาดเพื่อซื้อของสด

เวลามู่อวิ๋นเกออยู่บ้าน เธอจะขับรถรับส่งลูกๆ เอง ส่วนเขาก็สะดวกสบายกับการขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคู่ใจ

เขาซื้อเนื้อและผักมาพอสมควร แล้วจึงกลับบ้าน

มู่อวิ๋นเกอก็ขับรถกลับมาถึงพอดี

"บังเอิญจังเลย" เจียงหลินทักทาย "ถังถัง โต้วโต้ว เย็นนี้แด๊ดดี้จะทำของอร่อยให้กินนะ"

ถังถังเอามือประคองแก้ม "แด๊ดดี้ทำกับข้าวอร่อยที่สุดในโลกเลย! ถังถังช้อบชอบ!"

โต้วโต้วมองถุงกับข้าวด้วยความสงสัย "แด๊ดดี้ซื้อของมาเยอะแยะเลย! วันนี้วันพิเศษเหรอครับ? ไม่ใช่วันหยุดนี่นา"

เจียงหลินยิ้มอย่างมีเลศนัย "วันนี้เป็นวันฉลองครับ"

มู่อวิ๋นเกอจูงมือโต้วโต้ว ส่วนเจียงหลินอุ้มถังถัง

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้าบ้าน

ภาพครอบครัวสี่คนดูอบอุ่นและสนิทสนมกันอย่างยิ่ง

"หาเงินได้แล้วเหรอ?" มู่อวิ๋นเกอถาม

เจียงหลินตอบ "ประมาณนั้นครับ ผมเปลี่ยนงานใหม่แล้ว เงินเดือนตั้งแปดพันแน่ะ ดีใจมากเลยครับ รู้สึกเหมือนถูกหวยเลย"

มู่อวิ๋นเกอคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ในเมื่อเป็นเรื่องน่ายินดีขนาดนี้ คืนนี้ฉันเลี้ยงเหล้าดีๆ ฉลองให้คุณหน่อยดีไหม"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องดื่มหรอก เรายังต้องดูลูกๆ อีก"

มู่อวิ๋นเกอยิ้ม "ดีกรีไม่แรงหรอกค่ะ ไม่ต้องห่วง"

เจียงหลินได้ยินดังนั้นจึงไม่ปฏิเสธ กลัวจะเสียมารยาทกับความหวังดีของมู่อวิ๋นเกอ

เมื่อถึงบ้าน

เจียงหลินสวมผ้ากันเปื้อนเข้าครัว ลงมือทำซี่โครงหมูอบเผือก ซุปไก่เห็ดหอม ผักโขมผัดน้ำมันหอย และยำแตงกวา

มู่อวิ๋นเกอช่วยเก็บของเล่นที่เด็กๆ รื้อกระจัดกระจาย

แล้วออกไปรดน้ำต้นไม้ในสวนหย่อม

ต่างคนต่างง่วนอยู่กับหน้าที่ของตัวเอง

ตอนที่เจียงหลินยกกับข้าวออกมาจากครัว เขาเห็นมู่อวิ๋นเกอกำลังตั้งใจรดน้ำต้นไม้อย่างขะมักเขม้น เขาพลันรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ช่างเรียบง่ายและงดงามเหลือเกิน

"อาหารเย็นพร้อมแล้วครับ"

ถังถังวางของเล่นแล้ววิ่งแจ้นมานั่งประจำที่ "กับข้าวแด๊ดดี้หอมจังเลย!"

"คืนนี้ถังถังจะกินข้าวสองชามเลยคอยดู!"

"กินให้หมดก่อนเถอะค่อยคุย" โต้วโต้วพูดขัดอย่างรู้ทัน เดินเข้าไปในครัวช่วยพ่อตักข้าว

แขนขาเล็กๆ แต่ท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย

รู้ความจริงๆ

เขาพูดจาฉะฉานมีเหตุมีผลเสมอ แถมยังทำหน้าจริงจังตลอดเวลา

เจียงหลินพูดขึ้น "งั้นแด๊ดดี้จะรอดูนะว่าคืนนี้ใครจะกินเยอะกว่ากัน ระหว่างถังถังกับโต้วโต้ว"

โต้วโต้วเชิดคางขึ้น "ผมต้องกินเยอะกว่าแน่นอน เพราะกินเยอะๆ จะได้สูงไวๆ ผมอยากโตเร็วๆ จะได้เป็นผู้ใหญ่สักที"

มู่อวิ๋นเกอหัวเราะเบาๆ "โต้วโต้ว เป็นเด็กไม่ดีตรงไหนครับ?"

โต้วโต้วครุ่นคิด "ผมว่าเป้นผู้ใหญ่ดีกว่าครับ..."

"ผู้ใหญ่ทำอะไรได้ตั้งเยอะแยะ"

อาหารบนโต๊ะรสชาติเยี่ยมยอด ทั้งถังถังและโต้วโต้วเจริญอาหารมาก แต่พอเด็กทั้งสองอิ่มตื้อ ก็แยกย้ายกันไปเล่นของเล่นในห้องตัวเอง

มู่อวิ๋นเกอเดินเข้าไปในครัว

ครู่ต่อมา เธอเดินออกมาพร้อมแก้วไวน์สองใบใส่น้ำแข็ง วางลงบนโต๊ะเล็กข้างสวน

ความเย็นของเครื่องดื่มทำให้เกิดฝ้าขาวเกาะพราวรอบแก้ว

ดูสดชื่นน่าดื่ม

แสงตะวันยามเย็นกำลังสวย เมฆสีแดงจางๆ ลอยล่องอยู่บนท้องฟ้า

เจียงหลินเดินตามมา นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก แล้วหยิบแก้วไวน์เย็นเฉียบขึ้นมา "บรรยากาศดีจังเลยครับ วันนี้วันศุกร์ด้วย พรุ่งนี้ได้หยุดอีกสองวัน"

"ดื่มผ่อนคลายสักหน่อย คืนนี้จะได้หลับสบาย พรุ่งนี้ก็นอนตื่นสายได้เต็มที่"

มู่อวิ๋นเกอยิ้มจางๆ "คอแข็งไหมคะ?"

เจียงหลินกำลังจะตอบว่าคอแข็งพอตัว ดื่มเบียร์ได้เป็นลัง เหล้าปลอมก็กินมาแล้ว

แต่นึกขึ้นได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน เพราะเมาหัวราน้ำนี่แหละถึงเสร็จมู่อวิ๋นเกอ

เขาเลยตอบอ้อมแอ้ม "ก็พอได้ครับ เหล้านี่แรงไหมครับ?"

"พูดยากค่ะ บรั่นดีผสมน้ำแข็งกับน้ำผลไม้นิดหน่อย"

เจียงหลินเห็นน้ำแข็งในแก้ว "คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้งครับ กลิ่นเหมือนน้ำผลไม้เลย"

มู่อวิ๋นเกอยิ้มมุมปาก เหล้าตัวนี้ดีกรีสี่สิบกว่าเชียวนะ สำหรับเธออาจจะเหมือนดื่มน้ำผลไม้

แต่สำหรับเจียงหลิน... ไม่รู้สิ

เธออยากลองเชิงคอทองแดงของเขาดู

อยากรู้ว่าเขาคออ่อนจริงๆ หรือเปล่า ถ้าคออ่อนจริง ก็แสดงว่าเขายังเหมือนเดิมอย่างที่เธอจำได้

แต่ถ้าเขาคอแข็ง... นั่นหมายความว่าเมื่อสี่ปีก่อน เขาแกล้งเมาตบตาเธอชัดๆ