บทที่ 8: ข่าวเรื่องเจียงหลินกลายเป็นคุณพ่อแพร่สะพัด

บทที่ 8: ข่าวเรื่องเจียงหลินกลายเป็นคุณพ่อแพร่สะพัด

หยางเจี๋ยและเซียวผิงชิงต่างก็ประหลาดใจมาก ท่าทีของหางจื่อดูจะเล่นใหญ่เกินจริงไปหน่อย

สำหรับพวกเขาแล้ว การมีลูกสองคนผุดขึ้นมาในวัยนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย

แถมยังเป็นเด็กสามขวบถึงสองคน นี่มันเรื่องใหญ่ชัดๆ

เจียงหลินถอนหายใจพลางกุมขมับ รู้สึกปวดตุบๆ เหมือนหัวจะระเบิด

เซียวผิงชิงเห็นว่าเจียงหลินเองก็คงไม่อยากพูดอะไรมาก น่าจะเพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน...

"จริงๆ แล้วนายต้องพิจารณาแค่เรื่องเดียวในตอนนี้"

เจียงหลินเงยหน้ามองเซียวผิงชิง

หางจื่อและหยางเจี๋ยก็มองเขาเช่นกัน

"นายต้องการเด็กสองคนนี้ไหม?"

เจียงหลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง แม้ว่าถังถังและถังโต้วจะยังไม่มีความผูกพันทางอารมณ์กับเขา แต่ยังไงเสียพวกเขาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข ครั้งแรกที่เห็นถังโต้ว เขาก็รู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าไม่พิจารณาปัจจัยความเป็นจริงอื่นๆ...

"ต้องการ"

"แต่นั่นมันก็แค่ฝันเฟื่อง พูดไปเรื่อยเปื่อย"

เซียวผิงชิงยกมือขึ้นโบกไปมา "ตราบใดที่นายต้องการ สิ่งที่นายต้องทำมันง่ายมาก"

"ข้อแรก นายต้องได้รับความยินยอมจากแม่เด็ก ไม่อย่างนั้นเด็กๆ ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับนาย เพราะเธอปิดบังเรื่องลูกไม่ให้เรารู้มาตลอดหลายปี ท่าทีของเธอชัดเจนมาก"

"ข้อสอง คือต้องหาเงินและเลี้ยงดูลูกให้ดี"

หางจื่อยกนิ้วโป้งให้ "หัวหน้าหอพักของเรายังคงมีเหตุผลที่สุดเสมอ เสียดายก็แต่สมองดีๆ ดันซิงซะได้"

เซียวผิงชิงแค่นเสียง "ฉันมีความรู้ภาคทฤษฎีไม่ได้หรือไง?"

เจียงหลินเอนหลังพิงเก้าอี้ "แม่ของเด็กไม่มีทางยอมรับฉันแน่ สถานการณ์ตอนนี้ชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการให้ใครมารบกวน"

"เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันมีตัวตน ถ้าเธอรู้ ฉันคงไม่มีโอกาสได้เจอเด็กๆ อีกแน่"

หยางเจี๋ยรู้สึกแปลกใจอย่างที่สุด "ถ้าแม่เด็กไม่ได้มาหานาย แล้วนายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? ฝันเอาเหรอ?"

เจียงหลินจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด

ทุกคนต่างรู้สึกว่านี่มันคือพรหมลิขิตชัดๆ

หางจื่อตบหน้าอกตัวเองผาง "ต้องขอบคุณฉัน สายตาอันเฉียบคมของฉัน! ฉันมองแวบเดียวก็รู้ ไม่อย่างนั้นเขาจะคิดถึงเรื่องนี้ได้ยังไง?"

หยางเจี๋ยเดาะลิ้น "พี่เจียงยังคงเจ๋งเสมอ เพิ่งจะเศร้าเพราะอกหักไม่กี่วัน ตอนนี้มีลูกโตขนาดนี้แล้ว นายมันแน่จริงๆ!"

เซียวผิงชิงกล่าวเตือนด้วยความเป็นห่วง "การเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะเจียงหลิน ถ้านายจะรับผิดชอบเรื่องนี้ นายต้องเจอปัญหาอีกเยอะแน่นอน"

"ถ้าไม่ไหว จะถอยตอนนี้ก็ไม่มีใครว่า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็ได้"

"ยังไงซะ ตามที่นายเล่ามา แม่ของเด็กก็เลี้ยงดูพวกเขาได้ดีอยู่แล้ว"

เจียงหลินจำเป็นต้องคิดทบทวนเรื่องนี้ให้ดีจริงๆ

หลังจากทานอาหารเสร็จ เขาก็แยกตัวกลับบ้านไปพักผ่อน

ส่วนหางจื่อและคนอื่นๆ เดินกลับมหาวิทยาลัย พูดคุยหัวเราะกันไปตลอดทาง จนกระทั่งได้เจอกับ 'หลิวเซี่ย'

หลิวเซี่ยกำลังอยู่ในช่วงขาขึ้น พอเห็นกลุ่มของหางจื่อเธอก็ทักขึ้นว่า "พวกนายเพื่อนร่วมหอยังตัวติดกันเหมือนเดิมเลยนะ แต่เจียงหลินไปไหนล่ะ? ยังแอบไปร้องไห้อยู่หรือเปล่า?"

"ฉันกับหนิงเสวี่ยได้เข้าทำงานที่แวนส์กรุ๊ปแล้วนะ เงินเดือนเริ่มต้นตั้งหนึ่งหมื่นหยวนแน่ะ"

วันนี้เธอมามหาวิทยาลัยเพื่อเซ็นเอกสาร จึงจงใจมาอวดงานดีๆ ที่ได้มาเพราะบารมีเพื่อนรัก "พวกนายหางานกันได้หรือยัง? คงไม่ได้คว้างานอะไรก็ได้มาทำแก้ขัดหรอกนะ? งานแรกของเด็กจบใหม่สำคัญกับอนาคตมากนะ ต้องเข้าบริษัทใหญ่ๆ เข้าไว้"

คำพูดของเธอเหมือนกำลังบอกเด็กมัธยมว่ามหาวิทยาลัยนั้นสำคัญมาก ต้องเข้ามหาลัยดังๆ ให้ได้

ปัญหาคือ ไม่ใช่ทุกคนที่จะเข้าได้

หางจื่อแค่นเสียง มองหลิวเซี่ยอย่างเหยียดๆ "ไม่ใช่เรื่องของเธอ ถ้าฉันชอบเกาะพ่อแม่กินแล้วจะทำไม?"

เซียวผิงชิงเองก็ตอบกลับด้วยท่าทีเย็นชา "ไม่ต้องห่วง ฉันสอบบรรจุครูในเมืองได้แล้ว ส่วนหยางเจี๋ยก็สอบติดหน่วยงานราชการที่บ้านเกิด ทุกอย่างเรียบร้อยดี"

"เจียงหลินทำอยู่ที่ชางไห่เทรดดิ้ง ซึ่งก็เป็นบริษัทใหญ่เหมือนกัน"

ชางไห่เทรดดิ้งยังถือว่าห่างชั้นกับแวนส์กรุ๊ปอยู่บ้าง

หลิวเซี่ยทำหน้าดูถูก "โชคดีที่หนิงเสวี่ยได้แฟนดี ไม่อย่างนั้นถ้าต้องอยู่กับคนอย่างเจียงหลิน นอกจากจะลำบากแล้ว เขายังไม่มีคอนเนกชั่นหรือทรัพยากรมาซัพพอร์ตแฟนเลยสักนิด จะไปมีประโยชน์อะไร?"

หยางเจี๋ยพูดด้วยความโมโห "เลิกอวดเบ่งแถวนี้ได้แล้ว! เจียงหลินเขาไม่สนหนิงเสวี่ยหรอก เขามีลูกแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนมาสนใจพวกเธอ?"

พูดจบ เขาก็หันไปเรียกเพื่อนๆ "ไปกันเถอะ กลับกัน! ฉันยังต้องไปคิดอีกว่าจะซื้ออะไรรับขวัญหลานในฐานะคุณอาผู้แสนดี!"

หางจื่อตบต้นขาฉาด "ใช่ ในฐานะพ่อทูนหัว ฉันก็ต้องเตรียมของขวัญดีๆ ให้สมหน้าตาหน่อย"

เซียวผิงชิงพยักหน้า "นั่นสิ พ่อแม่เจียงหลินก็มาแล้ว พวกเราควรจะไปเยี่ยมแล้วก็ชวนคุณลุงคุณป้าไปทานข้าวด้วย"

หลิวเซี่ยมองดูพวกเขาทั้งสามเดินจากไปอย่างอึ้งๆ

"ไม่ถูกต้อง... ถึงหนิงเสวี่ยจะคบกับประธานซ่งมาพักใหญ่แล้ว แต่เธอก็เพิ่งบอกเลิกเจียงหลินเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนั้นเจียงหลินยังเศร้าจะเป็นจะตาย แล้วจู่ๆ จะมีลูกได้ยังไง?"

"กว่าจะรู้ว่าท้องก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเดือนนึงไม่ใช่เหรอ?"

"หรือว่า... เจียงหลินเองก็นอกใจไปมีคนอื่นตั้งนานแล้ว?"

หลิวเซี่ยเริ่มนั่งไม่ติด เย็นวันนั้นเธอรีบนัดเจอหนิงเสวี่ยเพื่อคุยเรื่องนี้

หนิงเสวี่ยที่เพิ่งเลิกกับเจียงหลิน จริงๆ แล้วยังรู้สึกผิดและอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง เพราะเจียงหลินทั้งหล่อ สูง ยาวเข่าดี อายุก็ยังน้อย แถมยังตามใจเธอทุกอย่าง ขยันขันแข็ง และนิสัยดี

เมื่อเทียบกับซ่งเทียนเว่ยที่แก่กว่าเธอ 7-8 ปี รูปร่างเตี้ยป้อม นิสัยออกจะเลี่ยนๆ และมีความอดทนกับเธอน้อยกว่า

แต่ซ่งเทียนเว่ยรวย ครอบครัวเป็นคนท้องถิ่น ตัวเขาเองก็ทำงานในบริษัทดีๆ ไต่เต้าจนเป็นถึงระดับผู้จัดการ มีทั้งบ้าน รถ และเงินเก็บ...

ส่วนเจียงหลินไม่มีอะไรเลย

ดังนั้นตอนที่เจียงหลินแสดงอาการเสียใจที่ต้องเลิกกัน เธอจึงกลัวว่าเขาจะตามตื๊อ จนเกิดความรู้สึกต่อต้านและรังเกียจ

แต่พอจู่ๆ มารู้ว่าเจียงหลินมีลูก...

อารมณ์ของเธอก็ซับซ้อนจนอธิบายไม่ถูก

นี่หมายความว่าเจียงหลินเองก็มีแฟน มีความสัมพันธ์ และมีลูกแล้ว...

ยิ่งไปกว่านั้น พ่อแม่ของเจียงหลินก็มาที่นี่แล้วด้วย

แสดงว่าเรื่องนี้มีมูลความจริงสูงมาก

สมองของหนิงเสวี่ยว่างเปล่า เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูหน้าไทม์ไลน์ของ 'จ้าวเซี่ย' แม่ของเจียงหลิน ซึ่งมีการอัปเดตโพสต์จากเมือง A จริงๆ

โพสต์นั้นถามญาติพี่น้องเรื่องการหาซื้อบ้านในเมือง A ที่เหมาะสำหรับการเข้าโรงเรียนของเด็ก

เห็นแบบนี้แล้ว หนิงเสวี่ยรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ...

ความรู้สึกไม่ยอมรับและความไม่เท่าเทียมตีตื้นขึ้นมาในอก

"พ่อแม่เจียงหลินอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากบ้านนอก แล้วยังเตรียมจะดูบ้านในเขตพื้นที่การศึกษาอีก นี่เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย?"

"เจียงหลิน... เขานอกใจฉันมาตั้งนานแล้วเหรอ?"

"พ่อแม่เขาก็รู้เห็นเป็นใจด้วย?"

ตอนที่หนิงเสวี่ยนอกใจ เธอสรรหาข้ออ้างที่ฟังดูดีมากมายให้กับตัวเอง แต่พอรู้ว่าเจียงหลินอาจจะนอกใจบ้าง ความโกรธเกรี้ยวก็ปะทุขึ้นในใจทันที

อย่างแรกคือความตกใจและเจ็บปวดที่ถูกหักหลัง อย่างที่สองคือความรู้สึกเหมือนพ่ายแพ้ให้กับเจียงหลิน

สรุปแล้วตัวตลกคือฉันเองงั้นเหรอ?

หนิงเสวี่ยแค่นหัวเราะ กำโทรศัพท์ในมือแน่น "ฉันดีกับเขาขนาดนี้ เขากล้าไปมั่วกับคนอื่นข้างนอกจนท้องเนี่ยนะ?"

หลิวเซี่ยรีบผสมโรง "ใช่! ไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่มันน่ารังเกียจจริงๆ!"

"บางทีนะ ต่อให้เธอไม่บอกเลิกเขา เขาก็คงจะหาทางบอกเลิกเธออยู่ดี"

หนิงเสวี่ยเงียบกริบ แต่อารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตาแสดงให้เห็นว่าภายในใจของเธอกำลังเกิดพายุลูกใหญ่

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดขึ้นว่า "ฉันต้องไปถามเขาให้รู้เรื่องว่าเขานอกใจจริงไหม!"

"ฉันอยากรู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน แล้วนังเมียน้อยนั่นเป็นใคร!"

"พ่อแม่เขาคงไม่ได้มาเพื่อสู่ขอหรอกมั้ง? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พ่อแม่เขาจะไม่สั่งสอนลูกหน่อยเหรอ? หรือพวกเขายินดีที่จะรับเมียน้อยเข้าบ้าน?"

หนิงเสวี่ยเชื่อมั่นว่าโปรไฟล์ของตัวเองนั้นดีเลิศ

แต่พ่อแม่ของเจียงหลินไม่เคยถ่อมาเมือง A เพื่อเธอเลย แต่ตอนนี้กลับมาเพื่อผู้หญิงที่เป็นเมียน้อยเนี่ยนะ

ไม่ใช่ว่าเป็นแค่ชาวนาจากบ้านนอกหรอกเหรอ?

จะมีปัญญาซื้อบ้านในเขตพื้นที่การศึกษาได้ยังไง?