บทที่ 37: การแก้ไขชาติกำเนิดครั้งที่สอง!

บทที่ 37: การแก้ไขชาติกำเนิดครั้งที่สอง!

รัศมีพลังที่ฉู่หยุนเผยออกมาก่อนหน้านี้ อยู่ในระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณขั้นต้นจริงๆ

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะ ก่อนที่จะมายังตำหนักตะวันออก ฉู่หยุนที่รู้แผนการขององค์รัชทายาทล่วงหน้าแล้ว ได้ให้จอมปราชญ์ว่านเหลยผนึกระดับพลังของตนเองไว้โดยตรง

คงเหลือไว้เพียงระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณขั้นต้นก็พอ

นี่ก็เพื่อไม่ให้ตัวตนของ "เซียวเหยียน" ถูกเปิดโปง

ก็แหม... อุตส่าห์เรียกของล้ำค่าขนาดนั้นไปแล้ว ถ้าต้องมาพังเพราะงานเลี้ยงห่วยๆ แค่งานเดียว มีหวังได้เสียดายจนตายห่ากันพอดี

เมื่อได้ฟังคำพูดที่เสแสร้งสุดๆ ของฉู่หรง ฉู่หยุนก็ตอบกลับไปว่า: "เทียบกับพี่ใหญ่แล้ว ยังห่างไกลนัก"

"น้องเก้าถ่อมตัวเกินไปแล้ว ข้าอายุมากกว่าเจ้าอยู่บ้าง หากเจ้าอายุเท่าข้า ระดับพลังย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน"

ฉู่หยุนยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้กล่าวอะไรอีก แล้วกลับไปยังที่นั่งของตน

"น้องเก้า ข้าได้ยินมาว่า ตอนที่เจ้ากลับมาทีแรก ระดับพลังของเจ้าเหมือนจะอยู่แค่ระดับรวบรวมปราณไม่ใช่รึ?"

"เหตุใดเพียงไม่กี่วัน ก็ทะลวงขึ้นสู่ระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณได้แล้ว?"

"หรือว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เจ้าไปเจอโชคชะตาพิเศษอะไรมางั้นรึ?" องค์ชายห้าฉู่หยู่เอ่ยถามหยั่งเชิง

ฉู่หยุนตอบกลับอย่างสุขุม: "พี่ห้าต้องฟังผิดมาแน่แล้ว ตอนที่ข้ากลับมา ก็อยู่ระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณขั้นต้นอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้เปิดเผยให้ใครรู้เท่านั้นเอง"

องค์ชายห้าฉู่หยู่พยักหน้า: "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง"

"น้องเก้า ข้าสังเกตว่าพลังที่เจ้าฝึกฝน ดูเหมือนจะเป็นวิชาสายพลังโลหิต"

"เรื่องนี้ทำให้ข้านึกถึงบุคคลผู้เป็นที่กล่าวขานในเมืองหลวงช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา" องค์ชายแปดฉู่ฮ่าวเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน

"น้องแปด เจ้าหมายถึง... เซียวเหยียนที่สร้างชื่อจากการต่อสู้ที่หอหมอกพิรุณใช่หรือไม่?" องค์ชายเจ็ดฉู่เป้ยถาม

"ถูกต้อง" ฉู่ฮ่าวพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง "ตามข่าวลือ เซียวเหยียนผู้นั้นฝึกฝนวิชาสายโลหิต ด้วยพลังเพียงระดับแก่นทองคำขั้นต้น กลับสามารถสังหารนักสู้ระดับแก่นทองคำขั้นสูงสุดของหอหมอกพิรุณได้โดยไร้รอยขีดข่วน"

"พรสวรรค์เช่นนี้ หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า!"

"น่าเสียดายที่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่า เซียวเหยียนผู้นี้มาจากที่ใด มีรูปโฉมเป็นเช่นไร"

"มิฉะนั้น ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องไปทำความรู้จักให้ได้"

ฉู่หย่วน (นางมารฟ้า) โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย: "ก็ฝึกวิชาสายโลหิตเหมือนกันนี่ เผื่อน้องเก้าคือเซียวเหยียน แล้วเจ้าก็ได้ทำความรู้จักสมใจแล้วไง"

ฉู่หยุนหันขวับไปมองนางมารฟ้าในทันที

เขารู้ว่านางจงใจพูด แต่ก็ทำเอาเขาใจหายวาบ "ยัยผู้หญิงคนนี้... ช่างหาเรื่องตื่นเต้นให้คนอื่นเก่งจริง!"

คนอื่นๆ ในโถงเมื่อได้ยิน ก็พากันยิ้มออกมา

ทุกคนต่างก็มองว่าคำพูดของฉู่หย่วนเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นเท่านั้น

แม้จะฝึกวิชาสายโลหิตเหมือนกัน แต่องค์ชายเก้าคือเซียวเหยียนงั้นรึ?

มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?

คนหนึ่งระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณ อีกคนระดับแก่นทองคำ

ความแตกต่างระหว่างทั้งสอง มันห่างกันราวฟ้ากับเหวโดยสิ้นเชิง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสายตาขององค์รัชทายาท

ฉู่หยุนมันเป็นตัวอะไร?

มีปัญญาอะไรมาเทียบกับเซียวเหยียนที่จะเข้าร่วมตำหนักตะวันออกของเขางั้นรึ?!

นั่นมันเป็นการดูหมิ่นเซียวเหยียนชัดๆ!

"น้องแปด วางใจเถอะ"

"ในเมื่อเจ้ามีใจอยากจะผูกมิตรกับเซียวเหยียน ข้าในฐานะพี่ใหญ่ จะพยายามทำความปรารถนาของเจ้าให้เป็นจริงอย่างสุดความสามารถ!"

คำพูดขององค์รัชทายาท ทำให้องค์ชายแปดรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง แต่เขาก็ยังกล่าวว่า: "เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณพี่ใหญ่แล้ว"

............

จากนั้น ก็เข้าสู่ช่วงที่น่าเบื่อที่สุดของงานเลี้ยง

ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการพูดจาตามมารยาท องค์รัชทายาทในฐานะเจ้าภาพ ก็ได้แนะนำให้ฉู่หยุนรู้จักกับภูมิหลังของเหล่าคุณหนูคุณชายในที่นั้น

ฉู่หยุนดื่มคารวะพวกเขาทีละคน พูดจาไร้สาระไปสองสามประโยค

จนกระทั่งดึกดื่น งานเลี้ยงครั้งนี้จึงได้สิ้นสุดลง

ฉู่หยุนและหลัวเฟิงกลับไปยังจวนองค์ชาย

ในขณะเดียวกัน ณ ตำหนักข้างของตำหนักตะวันออก

องค์รัชทายาทฉู่หรง, ฉู่หย่วน (นางมารฟ้า), ท่านหญิงแคว้นกวนซาน เป่ยหลานฉี, รวมถึงหวังหานชั่วและอ๋องแคว้นกวนซานที่พักอยู่ในตำหนักตะวันออกตลอด ต่างก็นั่งอยู่ในตำหนัก

"ระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณขั้นต้น... เรื่องนี้นับว่าเหนือความคาดหมายอยู่บ้าง"

"ไอ้ลูกนอกคอกนั่นอยู่ข้างนอกมากว่ายี่สิบปี กลับยังสามารถทะลวงถึงระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณได้"

"ดูจากรูปการณ์แล้ว พรสวรรค์ของมันคงไม่เลวนัก ไม่อย่างนั้นถ้าเป็นคนอื่น ในนิกายเล็กๆ ห่างไกลอย่างนิกายจิ่วหัว ทรัพยากรก็ขาดแคลน จะมีความเร็วในการทะลวงระดับเช่นนี้ได้อย่างไร?"

หวังหานชั่ววิเคราะห์อย่างเยือกเย็น

แม้ว่าระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณขั้นต้น ในหมู่เหล่าอัจฉริยะของเมืองหลวง จะไม่นับว่าอยู่ในระดับแนวหน้า

แต่ต้องรู้ว่า ฉู่หยุนอาศัยอยู่ในนิกายที่ขาดแคลนทรัพยากรอย่างนิกายจิ่วหัว เทียบกับทรัพยากรชั้นเลิศที่พวกเขาได้รับนั้นเทียบกันไม่ได้เลย

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังสามารถไปถึงระดับเปลี่ยนสภาพลมปราณขั้นต้นได้!

นี่ก็คงอธิบายได้ด้วยคำว่า "พรสวรรค์" เท่านั้น

สีหน้าขององค์รัชทายาทเคร่งขรึมลงเล็กน้อย แววตาเย็นชาลง: "หึ รอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน ก็ถึงเวลาตายของมันแล้ว"

"อีกอย่าง เราก็กำลังจะได้อัจฉริยะเหนือโลกอย่างเซียวเหยียนมาแล้ว ถึงตอนนั้นเมื่อบ่มเพาะเขาอย่างดี ไม่ต้องพูดถึงไอ้ลูกนอกคอกที่บังเอิญรอดตายมาได้ ต่อให้เป็นไอ้สอง ก็มีแต่ต้องถูกบดขยี้เท่านั้น!"

"ถึงเวลานั้น คนรุ่นก่อนก็มีเสด็จแม่คอยคานอำนาจไว้ ส่วนคนรุ่นใหม่ในยุคนี้ ก็จะถูกเราปกครองโดยสมบูรณ์ ทั่วทั้งต้าเซี่ย จะไม่มีใครหลุดพ้นจากการควบคุมอำนาจของเราไปได้!"

วาจาขององค์รัชทายาท เผยให้เห็นถึงความต้องการที่จะควบคุมและความทะเยอทะยานอันละโมบของตนเองอย่างไม่ปิดบัง

"ฝ่าบาท เช่นนั้นแล้ว ต่อไปจะต้องส่งคนไปจับตาดูฉู่หยุนหรือไม่?"

"เพราะด้วยพรสวรรค์ของเขาในตอนนี้ หากเขาไปชักชวนเหล่าตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองมาเป็นพวก เกรงว่าอาจจะส่งผลกระทบต่อแผนการในอนาคตของเราได้บ้าง" อ๋องแคว้นกวนซานทูลเตือน

องค์รัชทายาทส่ายหน้าอย่างมั่นใจสุดๆ: "ท่านอ๋อง ท่านมองมันสูงเกินไปแล้ว"

"ฝีมือที่มันแสดงออกมาในวันนี้ อยู่เหนือความคาดหมายของเราก็จริง"

"แต่มันยังห่างไกลจากระดับที่จะมาเป็นคู่ต่อสู้ของเราได้"

"ตอนนี้มันก็เป็นแค่มดปลวกตัวหนึ่ง ถ้าไม่ติดว่าลุงของมัน อสุราจอมปราชญ์ยังคงอยู่ในวังหลวง เราสามารถหาคนมาบี้มันให้ตายได้ทุกที่ทุกเวลา!"

"ท่านเคยเห็นใครต้องคอยจับตามองมดปลวกตัวหนึ่งด้วยรึ?"

อ๋องเป่ยซานได้ฟังดังนั้น ก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีก

หลังจากนั้นก็ได้พูดคุยกันถึงความคืบหน้าของหินผลึกโลหิตหมื่นปีและทารกปีศาจระดับนิพพานขั้นสูงสุดอีกเล็กน้อย ก่อนจะแยกย้ายกันไป

.........

วันรุ่งขึ้น

ฉู่หยุนตื่นแต่เช้าตรู่ เหตุผลหลักก็คือ คูลดาวน์ของการแก้ไขชาติกำเนิดสิ้นสุดลงแล้ว

"ระบบ ตรวจสอบแต้มแก้ไข"

[แต้มแก้ไข: 6400]

"แนะนำชาติกำเนิดดีๆ มาสักสองสามอันสิ ข้าจะดูหน่อยว่าเรื่องราวมันเป็นยังไง"

[ชาติกำเนิดที่แนะนำมีดังนี้:

[ลูกนอกสมรสของฮองเฮาหลานจี: 2000 แต้มแก้ไข]

[ศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสแห่งภูเขาบรรพชน: 1500 แต้มแก้ไข]

[ศิษย์ปิดสำนักของเจ้าสำนักนิกายเทพโลหิต: 1700 แต้มแก้ไข]

[บิดาขององค์รัชทายาทฉู่หรง: 4000 แต้มแก้ไข]

[น้องชายของผู้ดูแลใหญ๋หอหมอกพิรุณ สวี่เหนียน: 6000 แต้มแก้ไข]

[สหายต่างวัยของเสนาบดีเมิ่งฉางจ้ง: 4800 แต้มแก้ไข]

[คนรักสุดหัวใจในชาติก่อนของนางมารฟ้า: 6000 แต้มแก้ไข]

[ความเสียดายในชาติก่อนของจักรพรรดินีสวรรค์ลิขิต เมิ่งหรูเสวี่ย: 8000 แต้มแก้ไข]

[ศิษย์เพียงคนเดียวของเซียวเหยาจื่อ: 10000 แต้มแก้ไข]

[เจ้าสำนักประตูรากษส: 15000 แต้มแก้ไข]

[พี่น้องของราชันย์ศักดิ์สิทธิ์หมีเทียน: 20000 แต้มแก้ไข]

..................]

เมื่อเห็นชาติกำเนิดที่แนะนำเหล่านี้ มุมปากของฉู่หยุนก็กระตุกไม่หยุด

ลูกนอกสมรสของฮองเฮา... คงต้องว่างจัดจริงๆ ถึงจะไปแก้ไขอันนี้

กระทั่งบิดาของฉู่หรงก็ยังมี

ให้ตายสิ! นี่ระบบจะให้เขาสวมหมวกเขียวให้เสด็จพ่อของตัวเองเลยเรอะ?!

แต่เขาก็อยากจะเห็นหน้าตาขององค์รัชทายาทตอนเรียกตัวเองว่า "ท่านพ่อ" อยู่เหมือนกันนะ ฉากนั้นต้องสุดยอดแน่ๆ

แต่ว่ามันก็ออกจะเพี้ยนเกินไปหน่อย

"ระบบ เดี๋ยวนี้เจ้าชักจะแนะนำเก่งขึ้นทุกวันนะ"

"นี่เจ้าคิดจะเอาดีทางสายเพี้ยนรึไง?" ฉู่หยุนบ่นในใจ

[ระบบ: อิอิอิ เจ๋งไหมล่ะ นายท่าน?]

[ท่านก็สามารถเป็นคน (ระบบ) ที่เจ๋งและเพี้ยนเหมือนข้าได้นะ]