บทที่ 16: จักรพรรดินีสวรรค์ลิขิต, เมิ่งหรูเสวี่ย!

แก้ระดับพลังใหม่ และก็ลดคำราชาศัพท์ให้มันอ่านง่ายขึ้นน่ะ ถ้ามีปัญหาตรงไหนบอกได้ หรือ แปลพลาดตรงไหนแจ้งด้ว

บทที่ 16: จักรพรรดินีสวรรค์ลิขิต, เมิ่งหรูเสวี่ย!

"ถ้าพูดแบบนี้ ด้วยพลังของกูตอนนี้ จะไปถึงระดับไหนได้วะ?" ฉู่หยุนเอ่ยถาม

【ระดับพลังปัจจุบันของนายท่านอยู่ที่ระดับแก่นทองคำขั้นต้น แต่พลังต่อสู้ที่แท้จริง เรียกได้ว่าไร้เทียมทานภายใต้ระดับวิญญาณแรกกำเนิด!】

【ยิ่งไปกว่านั้น หากนายท่านสามารถฝึกฝนและใช้พลังเทวะประจำกาย 'โลกาสวรรค์โลหิต' ของรากกระดูกเทพโลหิตสวรรค์ได้อย่างคล่องแคล่ว ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนระดับวิญญาณแรกกำเนิด นายท่านก็ยังสามารถเปิดศึกได้!】

เมื่อได้ฟังดังนั้น ฉู่หยุนก็พอจะเข้าใจภาพรวมพลังของตัวเองในตอนนี้ได้บ้างแล้ว

ไร้เทียมทานภายใต้ระดับวิญญาณแรกกำเนิด... สำหรับเขาในตอนนี้ มันก็เกินพอแล้ว!

หากมองไปทั่วทั้งรุ่นเยาว์ของราชวงศ์ต้าเซี่ย ตอนนี้เขา... ไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว!

"ใช้การ์ดอัญเชิญบุคคลระดับจอมปราชญ์นั่นซะ"

【กำลังใช้งานการ์ดอัญเชิญบุคคลระดับจอมปราชญ์ โปรดรอสักครู่...】

ฟุ่บ!!

หลังจากการ์ดอัญเชิญถูกใช้งาน พลันมิติเบื้องหน้าของฉู่หยุนก็ถูกพลังบางอย่างฉีกกระชากออกอย่างรุนแรง

บุรุษร่างกำยำศีรษะโล้นเลี่ยนผู้หนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากภายใน

"ว่านเหลยคารวะนายท่าน!"

ทันทีที่บุรุษหัวโล้นผู้นี้ปรากฏตัว ใบหน้าของเขาก็ฉายแววองอาจเปี่ยมบารมี ทั่วทั้งร่างราวกับแผ่พุ่งไปด้วยอำนาจสวรรค์แห่งอัสนีบาต

เขาก้มศีรษะคารวะฉู่หยุนอย่างนอบน้อมที่สุด

【ติ๊ง!】

【อัญเชิญสำเร็จ จอมปราชญ์ว่านเหลย】

【คำแนะนำ: บุคคลที่ถูกอัญเชิญโดยระบบ จะมีความภักดีและเชื่อฟังหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม ต่อให้นายท่านสั่งให้พวกเขาฆ่าตัวตาย พวกเขาก็จะไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว】

【และบุคคลที่ระบบอัญเชิญมา ต่อให้ห่างจากนายท่านนับหมื่นลี้ ก็สามารถใช้จิตเชื่อมต่อ ติดต่อกันได้อย่างง่ายดาย】

ฉู่หยุนมองจอมปราชญ์ว่านเหลยเบื้องหน้า พลางคิดในใจ: "เปิดหน้าต่างข้อมูลของจอมปราชญ์ว่านเหลย"

【นาม: จอมปราชญ์ว่านเหลย】

【ระดับพลัง: จอมปราชญ์ขั้นปลาย】

【กายา: กายาศักดิ์สิทธิ์เทพสายฟ้า】

【รากกระดูก: ระดับศักดิ์สิทธิ์】

"เชี่ยยยย!!"

"สมกับที่เป็นของจากระบบ... มีแต่ของพรีเมียมจริงๆ!"

"ทั้งรากกระดูกทั้งกายา... แม่งเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ในตำนานทั้งคู่เลยเว้ย!"

ฉู่หยุนถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ

ระดับรากกระดูกในดินแดนหยวนเจี้ย แบ่งออกเป็นระดับหนึ่งถึงสิบ หลังจากระดับสิบ ก็จะเป็นระดับปฐพี, ระดับนภา, ระดับราชันย์ และระดับศักดิ์สิทธิ์

ส่วนกายา ก็ส่วนกายา ก็แบ่งเป็นกายาธรรมดา, กายายุทธ์, กายาวิญญาณ, กายาเร้นลับ, กายาราชันย์ และกายาศักดิ์สิทธิ์

โดยพื้นฐานแล้ว ผู้ฝึกตนในดินแดนหยวนเจี้ย แค่มีรากกระดูกระดับปฐพีหรือกายาวิญญาณ ก็ถูกนับว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว

ส่วนพวกที่ถูกขนานนามว่าเป็นอสูรร้ายไร้ผู้ต่อต้าน มีแววจะได้เป็นจักรพรรดิ พวกนั้นถึงจะมีกายาราชันย์หรือรากกระดูกระดับศักดิ์สิทธิ์

แต่คนที่ระบบอัญเชิญมานี่ เปิดตัวมาก็เป็นระดับศักดิ์สิทธิ์เป็นมาตรฐาน ขีดจำกัดในอนาคตของคนพวกนี้คงจะสูงเกินจินตนาการไปไกลโข

"มิต้องมากพิธี"

"จอมปราชญ์ว่านเหลย ต่อไปนี้ท่านเรียกข้าว่า 'องค์ชาย' ก็พอ ไม่ต้องเรียกว่านายท่านอีก"

"นับแต่นี้ไป ท่านจงติดตามอยู่ข้างกายข้า ปกติพยายามอย่าได้เผยกลิ่นอายของท่านออกมา เข้าใจหรือไม่?" ฉู่หยุนกำชับ

"พะย่ะค่ะ องค์ชาย" จอมปราชญ์ว่านเหลยขานรับ

ฉู่หยุนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไหนๆ ก็ว่างไม่มีอะไรทำก็ออกไปเดินเล่นเสียหน่อย

"ว่านเหลย ไปเดินเล่นกับข้าข้างนอกหน่อย"

"พะย่ะค่ะ องค์ชาย"

ฉู่หยุนพาจอมปราชญ์ว่านเหลยออกไปเดินชมเมืองหลวงให้คุ้นเคย

แต่เพราะตัวเองไม่คุ้นเคยกับสถานที่ เขาจึงเรียกแม่ทัพหลัวเฟิงมาด้วย

ตอนแรกหลัวเฟิงยังคงสงสัยกับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของว่านเหลยข้างกายฉู่หยุน

แต่ฉู่หยุนอธิบายไปว่า ว่านเหลยเป็นคนสนิทของตนเอง หลัวเฟิงจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก

………

จวนอัครเสนาบดี

ยามนี้ ภายในห้องนอนของสตรีที่ตกแต่งอย่างงดงามสไตล์โบราณ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมชวนฝัน ราวกับทำให้ผู้คนหลุดเข้าไปในดินแดนแห่งความฝัน ล่องลอยเคลิบเคลิ้ม จมดิ่งสู่ภวังค์

"คุณหนูเจ้าคะ ได้ยินมาว่าองค์ชายเก้าฉู่หยุนกลับมาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแล้ว"

"ฝ่าบาททรงเตรียมจวนและข้ารับใช้ไว้ให้ล่วงหน้า ทั้งพระสนมซือยังส่งคนสนิทของนางไปอีกคนหนึ่ง ทุกคนล้วนให้ความสำคัญกับเขามากเจ้าค่ะ"

หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สตรีงดงามที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์คนหนึ่งกำลังยืนอยู่ด้านข้าง รายงานข่าวให้กับหญิงงามตรงหน้า

หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีคราม รูปโฉมของนางเรียกได้ว่างามล่มเมือง คิ้วโก่งดั่งคันศร ดวงตาคมดุจใบหลิว รูปร่างนั้นสมบูรณ์แบบจนหาที่ติติงมิได้

เอวบางสะโพกผาย กลมกลึงได้รูป งดงามราวกับภาพวาดชั้นเลิศ

รัศมีที่เย็นชาสูงส่งของนาง ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกมิอาจล่วงเกิน ในแววตาเต็มไปด้วยความเฉยเมย

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในราชวงศ์ต้าเซี่ยนี้ ไม่ได้อยู่ในสายตาของนางแม้แต่น้อย

นามของนางคือ เมิ่งหรูเสวี่ย เป็นธิดาของอัครเสนาบดีแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ยคนปัจจุบัน เมิ่งฉางจ้ง

และยังเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งที่ได้รับการยอมรับในหมู่คนรุ่นเยาว์ของราชวงศ์ต้าเซี่ยทั้งหมด!

ผู้ที่ตามจีบนาง พูดแบบไม่เกินจริงเลยก็คือ สามารถอัดแน่นจนเต็มหนึ่งแคว้นได้สบายๆ!

ตั้งแต่องค์ไท่จื่อ, องค์ชายของราชวงศ์ต้าเซี่ย

ไปจนถึงผู้ฝึกตนอิสระธรรมดาๆ ในใจลึกๆ ล้วนอยากจะใกล้ชิดสนิทสนมกับนาง

แต่น่าเสียดาย ที่เมิ่งหรูเสวี่ยนั้นหยิ่งทะนงในตัวเอง ผู้คนมากมายที่อยากจะพบนาง ล้วนถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

อย่าว่าแต่คนรุ่นเยาว์เลย บางครั้งแม้แต่หน้าพ่อแท้ๆ ของตัวเอง เมิ่งหรูเสวี่ยก็ไม่เคยไว้ให้

สำหรับเมิ่งหรูเสวี่ยแล้ว บรรดาผู้ที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในดินแดนแห่งนี้ ไม่มีใครอยู่ในสายตาของนางเลยสักคน

ชาวโลกหารู้ไม่ แม้ว่าปกติเมิ่งหรูเสวี่ยจะแทบไม่ออกจากบ้าน

แต่ระดับพลังของนาง หลังจากการฝึกฝนมากว่ายี่สิบปี ก็ได้มาถึงระดับทลายมิติขั้นสุดยอดแล้ว

ระดับทลายมิติในวัยยี่สิบกว่าปี... นี่มันแนวคิดบ้าอะไรกัน?

ในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ต้าเซี่ย ผู้ฝึกตนที่บรรลุระดับทลายมิติได้เร็วที่สุด ล้วนต้องใช้เวลาถึงหกสิบปี

คนอย่างเมิ่งหรูเสวี่ย เรียกได้ว่าเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน

หากเรื่องนี้ถูกประกาศออกไป ทั่วทั้งราชวงศ์ต้าเซี่ยคงต้องสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง

แม้แต่พวกเฒ่าหัวงูระดับเทวะ ก็ไม่มีทางนั่งอยู่เฉยๆ ได้แน่นอน

ทว่าเหตุผลหลักที่ทำให้เมิ่งหรูเสวี่ยสามารถทำได้ถึงเพียงนี้ เป็นเพราะตัวตนที่แท้จริงของนาง

นางคือผู้กลับชาติมาเกิด ในชาติก่อน นางคือจักรพรรดินีสวรรค์ลิขิตที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของดินแดนหยวนเจี้ย

ผู้กุมลิขิตแห่งสวรรค์ นั่งอย่างมั่นคงบนขุนเขาแห่งโชคชะตา แผ่อำนาจไปทั่วแปดทิศ!

แม้แต่จักรพรรดิองค์อื่นๆ ก็ยังต้องเกรงกลัวจักรพรรดินีสวรรค์ลิขิตเช่นนางอยู่สามส่วน

แต่ถึงจะแข็งแกร่งเพียงนั้น ในตอนที่นางแย่งชิงสมบัติจากนอกพิภพชิ้นหนึ่งกับนางมารฟ้า เพราะพลังของทั้งสองแข็งกร้าวเกินไป จึงได้ผ่าสมบัติชิ้นนั้นออกเป็นสองส่วนโดยตรง

และเมื่อพลังของสมบัติชิ้นนั้นถูกปลดปล่อยออกมา ร่างจริงของนางและนางมารฟ้าก็ถูกทำลายล้างไปในบัดดล

โชคยังดีที่ทั้งสองต่างได้รับสมบัติคนละครึ่ง พลังของมันได้หลอมรวมเข้ากับวิญญาณของพวกนาง ทำให้นางกลับชาติมาเกิดใหม่ได้

เมิ่งหรูเสวี่ยรู้ดีอยู่ในใจว่า ในเมื่อนางสามารถอาศัยสมบัติชิ้นนี้กลับชาติมาเกิดได้ เช่นนั้นนางมารฟ้าก็ต้องยังมีชีวิตอยู่เช่นกัน

หลายปีมานี้ เมิ่งหรูเสวี่ยแอบสั่งให้คนตามหาร่องรอยของนางมารฟ้ามาตลอด แต่จนถึงบัดนี้ ก็ยังไม่มีเบาะแสอะไรมากนัก

"ก็แค่องค์ชายที่หายตัวไปแล้วเพิ่งกลับมา ถึงแม้เบื้องหลังจะมีตระกูลซือหนุนหลัง แต่พรรคพวกขององค์ไท่จื่อก็หยั่งรากลึกในเมืองหลวงมานานหลายปี รากฐานของพวกเขาไม่ใช่สิ่งที่เด็กเมื่อวานซืนอย่างเขาจะเทียบได้"

"ไม่ว่าจะสู้กันซึ่งๆ หน้าหรือเล่นสกปรก ไอ้เด็กที่ชื่อฉู่หยุนนั่น... ไม่มีทางชนะได้หรอก"

หลังจากได้ฟังคำพูดของสตรีงดงามข้างกาย นางก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาและเฉยเมย

ในน้ำเสียงนั้น แฝงไว้ด้วยความไม่สนใจ และความดูแคลนที่มีต่อฉู่หยุน

ในสายตาของนาง องค์ชายเก้าที่ควรจะตายไปแล้วกลับมาอีกครั้ง หากเขาไม่คิดจะชิงบัลลังก์ วันหน้าก็ต้องตายอยู่ดี

หากเขาคิดจะชิงบัลลังก์ เมื่อเทียบกับองค์ไท่จื่อที่มีผู้ติดตามมากมาย ก็แทบจะไม่มีโอกาสชนะเลย

คนที่ยังไงก็ต้องตาย นางย่อมไม่สนใจจะไปทำความรู้จักอยู่แล้ว