บทที่ 26 คู่ควรที่จะชอบองค์หญิงฉางหนิงหรือ?

บทที่ 26 คู่ควรที่จะชอบองค์หญิงฉางหนิงหรือ?

เล่อเสวียนจีนอนฟังเพลงอยู่บนเตียงจนเคลิ้มเกือบจะหลับ

จู่ๆ แม่เล่อก็เดินเข้ามาในห้อง เห็นลูกสาวนอนเอกเขนกสบายใจเฉิบอยู่บนเตียง ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

"เสวียนจี ทำไมยังไม่ลงไปอีก? คุณหนูจั้นกับคุณนายจั้นมาถึงตั้งพักใหญ่แล้วนะ ในฐานะเจ้าบ้าน ลูกจะไม่ลงไปต้อนรับหน่อยเหรอ? อีกอย่าง การขอโทษผ่านโลกออนไลน์มันดูไม่จริงใจพอ ไหนๆ เขาก็มาถึงที่แล้ว ลูกควรลงไปขอโทษเขาต่อหน้าให้เป็นกิจจะลักษณะ"

แม่เล่อดึงผ้าห่มออกจากตัวลูกสาวคะยั้นคะยอให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่าง

เล่อเสวียนจีไม่อยากลงไปเลยสักนิด เธอไม่อยากเจอหน้ากู้หนานเยี่ยน ผู้หญิงที่คนทั้งอินเทอร์เน็ตรุมเกลียดชัง แต่ขัดใจแม่ไม่ได้ สุดท้ายจำต้องลุกขึ้นมาเปลี่ยนชุดให้ดูเรียบร้อยแล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างจำยอม

ระหว่างทาง เล่อเสวียนจีถามแม่เล่อ "แม่คะ แม่เจอกู้หนานเยี่ยนแล้วเหรอ? แม่คิดว่าหล่อนเป็นคนยังไงคะ?"

แม่เล่อขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็หาคำมาอธิบายไม่ถูก ได้แต่บอกว่า "แม่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ลูกต้องไปเห็นเอง คุณนายจั้นคนนี้... พิเศษมาก"

"เลวร้ายเป็นพิเศษเหรอคะ?" เล่อเสวียนจีแค่นหัวเราะ

แม่เล่อดีดหน้าผากลูกสาวเบาๆ เชิงตำหนิ "ยังไม่ทันได้เจอตัวจริงเลย อย่าเพิ่งด่วนตัดสินคนในแง่ร้ายสิ ข่าวในเน็ตมันจริงบ้างเท็จบ้าง เชื่อถือไม่ได้ทั้งหมดหรอก"

เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ แม่เล่อขอตัวไปเตรียมของว่างในครัว ปล่อยให้เล่อเสวียนจีเข้าไปเองลำพัง

เล่อเสวียนจียืนรีรออยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นเตรียมเคาะ

ยังไม่ทันจะได้เคาะ เธอก็ได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจของคุณปู่ดังออกมาจากข้างใน "ฮ่าๆๆ วาดได้ดี! วาดได้ดีจริงๆ!"

เล่อเสวียนจีชะงัก เธอไม่เคยเห็นคุณปู่หัวเราะอย่างมีความสุขขนาดนี้มาก่อน

ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มทำงาน เธอรีบเคาะประตูสองสามทีแล้วผลักเข้าไป สายตาปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งทันที

ผู้หญิงคนนั้นสูงเพรียวประมาณ 170 เซนติเมตร สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังกับกางเกงยีนส์

เห็นการแต่งตัวแบบนี้ แวบแรกเล่อเสวียนจีนึกว่าเป็นจั้นอี้หราน จึงทำท่าจะเบือนหน้าหนี

ทันใดนั้น หญิงสาวตรงหน้าก็หันกลับมา ใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดปรากฏขึ้นในคลองจักษุ

ลมหายใจของเล่อเสวียนจีสะดุดกึก

เธอเคยเห็นรูปถ่ายของกู้หนานเยี่ยนมาก่อน แต่ผู้หญิงตรงหน้าสวยกว่าในรูปเป็นพันเป็นหมื่นเท่า!

ไม่ใช่แค่หน้าตาสวย แต่รัศมีรอบกายยังโดดเด่นไม่เหมือนใคร

เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

กู้หนานเยี่ยนแต่งตัวทันสมัย สวมแจ็คเก็ตหนังกับรองเท้าคอมแบท ดูเปรี้ยวและมีสไตล์ แต่ท่วงท่ากลับดูสง่างามและสูงส่งราวกับจักรพรรดินีผู้ข้ามกาลเวลามาจากยุคโบราณ

เล่อเสวียนจีกำลังวาดภาพเหมือนขององค์หญิงฉางหนิงอยู่ เก็บรายละเอียดทรงผมและเสื้อผ้าครบหมดแล้ว เหลือเพียงใบหน้าที่ยังว่างเปล่า เธอจินตนาการไม่ออกว่าองค์หญิงฉางหนิงหน้าตาเป็นอย่างไร

บันทึกทางประวัติศาสตร์บรรยายไว้เป็นนามธรรมเกินไป คิ้วดั่งขุนเขาไกล ผมดั่งเมฆหมอก ใบหน้าดั่งดอกชบา ราวกับเทพธิดา... คำบรรยายพวกนี้วาดออกมาเป็นภาพไม่ได้หรอก

แต่วินาทีที่ได้เห็นกู้หนานเยี่ยน จู่ๆ ภาพใบหน้าขององค์หญิงฉางหนิงก็ปรากฏชัดขึ้นมาในหัว

มันคือใบหน้าของกู้หนานเยี่ยน!

แปลกมาก กู้หนานเยี่ยนตรงหน้าแต่งตัวทันสมัย ไม่มีความเป็นกุลสตรีโบราณเลยสักนิด

แต่ไม่รู้ทำไม เล่อเสวียนจีกลับรู้สึกมั่นใจว่าองค์หญิงฉางหนิงต้องหน้าตาแบบนี้เปี๊ยบ

หัวใจของเล่อเสวียนจีเต้นระรัว พูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองกู้หนานเยี่ยนตาค้าง

เล่อชางเห็นหลานสาวยืนเหม่อ จึงเอ่ยทัก "เสวียนจี ไม่ทักทายคุณนายจั้นหน่อยหรือ?"

"คะ... คุณนายจั้น..." เล่อเสวียนจีพูดตะกุกตะกัก

กู้หนานเยี่ยนเงยหน้าขึ้น กวาดสายตามองเล่อเสวียนจีอย่างเรียบเฉย แววตาไร้อารมณ์จนคาดเดาความคิดไม่ได้ "เธอคือเล่อเสวียนจีเหรอ? เงยหน้าขึ้นมาซิ ให้ฉันดูหน่อย"

ประโยคสั้นๆ แผ่วเบา แต่กลับแฝงด้วยอำนาจกดดันที่ไม่อาจขัดขืน ทำให้ต้องทำตามโดยไม่รู้ตัว

เล่อเสวียนจีก้าวเข้าไปหาอย่างว่าง่ายแล้วเงยหน้าขึ้น

"ไม่เลว" กู้หนานเยี่ยนพยักหน้า

เธอชอบเด็กสาวที่สวยและมีความหยิ่งในศักดิ์ศรี เล่อเสวียนจีตรงหน้าจัดว่าตรงสเปกเธอพอดี

ผู้หญิงในยุคโบราณมักถูกกดทับจนต้องเก็บกดตัวตน กู้หนานเยี่ยนจึงชอบผู้หญิงที่มีชีวิตชีวาและมีความเป็นตัวของตัวเอง สำหรับผู้หญิงด้วยกัน เธอค่อนข้างใจกว้างเสมอ

กู้หนานเยี่ยนวางพู่กันลง ขยับแขนเสื้อเล็กน้อย แล้วเอ่ยถามสบายๆ "ได้ยินจากท่านผู้เฒ่าเล่อว่า เธอไม่ชอบที่ฉันเลียนแบบสไตล์การวาดขององค์หญิงฉางหนิง ทำไมล่ะ?"

เมื่อเจอคำถามของกู้หนานเยี่ยน เล่อเสวียนจีรู้สึกเหมือนไร้ทางสู้ จึงหลุดปากตอบไปตามสัญชาตญาณ "องค์หญิงฉางหนิงเชี่ยวชาญการวาดทิวทัศน์อันยิ่งใหญ่และทะเลทรายอันกว้างไกล ทุกสิ่งที่ท่านวาดล้วนอลังการและกว้างขวาง แฝงด้วยพลังที่น่าเกรงขาม

แต่... แต่คุณนายจั้นกลับเอาลายเส้นขององค์หญิงฉางหนิงมาวาดสัตว์ตัวเล็กๆ ไร้สาระแบบนั้น มันเป็นการดูหมิ่นองค์หญิงฉางหนิงเกินไปแล้วค่ะ"

ไม่ได้ยินชื่อ 'ฉางหนิง' มานานจนกู้หนานเยี่ยนเกือบจะลืมพระยศเดิมของตัวเองไปแล้ว

เธอคือองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าฉี พระธิดาองค์แรกของเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ได้รับความรักความเมตตาอย่างล้นเหลือตั้งแต่แรกเกิด

ทรงประทานนามว่า 'ฉางหนิง' ด้วยหวังให้เธอมีชีวิตที่ยืนยาวและสงบสุข

ต่อมา เสด็จแม่สิ้นพระชนม์ เสด็จพ่อประชวรหนัก เสด็จพ่อจับมือเธอไว้แน่นขณะประทับอยู่บนพระแท่นบรรทม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "หนิงเอ๋อร์ พ่อขอโทษ พ่อคงอยู่ไม่ทันเห็นลูกออกเรือน

พ่อขอโทษ เดิมทีพ่อกับแม่ตั้งใจจะให้ลูกใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรี ไร้ความกังวล มีความสุขภายใต้ปีกของพวกเรา

แต่ตอนนี้ พ่อทำไม่ได้แล้ว ไม่เพียงปกป้องลูกไม่ได้ พ่อยังต้องฝากฝังแผ่นดินต้าฉีและน้องชายที่ยังเล็กไว้บนบ่าของลูก

หนิงเอ๋อร์ของพ่อ เจ้าจะยอมรับได้หรือไม่?"

"ฉางหนิง... น้อมรับเพคะ!"

เมื่อเธอพยักหน้ารับ เสด็จพ่อก็ประทับตราลัญจกรประกาศราชโองการ แต่งตั้งเธอเป็น 'เจิ้นกั๋วองค์หญิง' แห่งต้าฉี ถือครองตราแผ่นดิน สำเร็จราชการแทนพระองค์ ปกครองแคว้นต้าฉี

กู้หนานเยี่ยนดึงตัวเองกลับมาจากความทรงจำ ข่มความโศกเศร้าไว้ในใจ แล้วหันไปหาเล่อเสวียนจี "เธอเข้าใจผิดแล้ว ใครบอกว่าฉางหนิงถนัดวาดภาพทิวทัศน์?"

"ประวัติศาสตร์บันทึกไว้แบบนั้นค่ะ และภาพวาดขององค์หญิงฉางหนิงที่หลงเหลืออยู่ก็ล้วนแต่เป็นภาพทิวทัศน์ อีกอย่าง องค์หญิงฉางหนิงเป็นวีรสตรี เป็นนักการเมือง นักวาดภาพ นักเขียนพู่กัน และยังเชี่ยวชาญดนตรี สิ่งที่ท่านทิ้งไว้ล้วนยิ่งใหญ่สมเกียรติ เหมือนกับตัวท่าน... ที่ทั้งปราดเปรื่องและห่วงใยบ้านเมือง"

เล่อเสวียนจีอดเถียงไม่ได้ เธอเทิดทูนองค์หญิงฉางหนิงและค้นคว้าข้อมูลทางประวัติศาสตร์มามากมาย

เล่อเสวียนจีมั่นใจว่าผู้หญิงที่ยิ่งใหญ่และใจกว้างอย่างองค์หญิงฉางหนิง ต้องชื่นชอบสิ่งที่ดูอลังการงานสร้างเท่านั้น

กู้หนานเยี่ยนหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้าอย่างระอา "ใครบอกว่าคนเราจะมีได้แค่ด้านเดียว? องค์หญิงฉางหนิงไม่ใช่สัญลักษณ์ แต่เป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก

องค์หญิงฉางหนิงกับน้องชายเติบโตมาด้วยกัน จะเรียกว่าเธอเลี้ยงดูและสั่งสอนน้องชายมากับมือก็ได้

เธอไม่เคยถนัดวาดทิวทัศน์หรอก แต่ถนัดวาดสัตว์ตัวเล็กๆ ไว้หลอกล่อเด็กมากกว่า

คนรุ่นหลังบันทึกไว้ว่าจักรพรรดิเสวียนจงแห่งต้าฉี น้องชายขององค์หญิงฉางหนิง โปรดปรานการวาดภาพสัตว์ ก็เพราะได้รับอิทธิพลมาจากพี่สาวนี่แหละ"

กู้หนานเยี่ยนหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียง "แต่ถึงองค์หญิงฉางหนิงจะไม่ชอบวาดสัตว์ แล้วยังไง? แปลว่าฉันจะเอาสไตล์การวาดของท่านมาวาดสัตว์ไม่ได้งั้นหรือ?

ต่อให้องค์หญิงฉางหนิงมายืนอยู่ตรงนี้ ท่านก็คงไม่ใจแคบเหมือนเธอหรอก

เสวียนจี เธอชอบและเทิดทูนองค์หญิงฉางหนิง แต่เธอควรเรียนรู้ข้อดีและจิตวิญญาณของท่านด้วย

องค์หญิงฉางหนิงมีใจกว้างขวาง โอบอ้อมอารี มองการณ์ไกล ครั้งหนึ่งเคยมีขุนนางด่าท่านกลางราชสำนักว่าเป็น 'แม่ไก่ขันเวลารุ่งสาง' กล่าวหาว่าท่านผูกขาดอำนาจ องค์หญิงฉางหนิงไม่โกรธไม่เคือง กลับชื่นชมในความสามารถและความกล้าหาญของเขา ถึงขั้นเลื่อนตำแหน่งให้เป็นผู้ตรวจการแผ่นดิน

ถ้าองค์หญิงฉางหนิงได้เห็นภาพวาดของฉัน ท่านต้องแปลกใจแน่ๆ ว่าลายเส้นของท่านช่างเหมาะกับการวาดสัตว์ตัวเล็กๆ เหลือเกิน

เล่อเสวียนจี ปากบอกว่าชอบองค์หญิงฉางหนิง แต่ดูสิ่งที่เธอทำสิ เธอไม่ได้เรียนรู้ความใจกว้างของท่านเลยสักนิด มีแต่ความดื้อรั้นและยึดติดในความคิดตัวเอง

แบบนี้... คู่ควรที่จะชอบองค์หญิงฉางหนิงแล้วหรือ?"