บทที่ 30: คุณเหยียน ยางอายหล่นหายไปไหนหมด

บทที่ 30: คุณเหยียน ยางอายหล่นหายไปไหนหมด

ซูเสี่ยวเนี่ยนรู้สึกกลัดกลุ้มใจขึ้นมาดื้อ ๆ จริงอยู่ที่ว่าโต้วโต้วเป็นเด็กแก่แดดเกินวัย และเธอก็ไม่เคยปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กเล็ก ๆ ทั่วไป...

แต่เจ้าลูกลิงของเธอไปเอาความสามารถมาจากไหน ถึงขนาดเสกเงินซื้อคอนโดให้เธอได้ภายในคืนเดียว ?

จากที่เธอลองประเมินดู ทำเลของคอนโดแห่งนี้ ทั้งสภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวก ถือว่าเป็นระดับท็อปคลาส เมืองอันเฉิงเป็นเมืองเศรษฐกิจใหม่ ราคาที่ดินน่าจะตกตารางเมตรละประมาณสองหมื่นหยวน ห้องขนาดเจ็ดสิบกว่าตารางเมตร... ลองคูณดูคร่าว ๆ อย่างต่ำก็ต้อง หนึ่งล้านสี่แสนหยวน !

เงินตั้งล้านสี่... เขาไปเอามาจากไหน ?

"หม่ามี้จ๋า หม่ามี้วางใจเถอะฮะ ! โต้วโต้วบอกแล้วไงว่าหนูโตแล้ว หาเงินเป็นแล้ว... ต่อไปนี้หม่ามี้รับผิดชอบแค่เรื่องเดียวก็พอฮะ ! " เจ้าตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้วพร้อมขยับตัวเข้ามา บีบนวดไหล่ให้ซูเสี่ยวเนี่ยนด้วยอุ้งมือน้อย ๆ อย่างเอาใจ

ซูเสี่ยวเนี่ยนทำหน้าไม่ถูก

เจ้าเด็กนี่... เจ้าเล่ห์นักนะ

"แม่ต้องรับผิดชอบเรื่องอะไร ? "

โต้วโต้วทำหน้าจริงจัง "หม่ามี้สวยเลิศเลอค่าขนาดนี้ หน้าที่ของหม่ามี้ก็คือยิ้มกว้าง ๆ ทำตัวสวย ๆ ให้โลกตะลึงก็พอฮะ ส่วนเรื่องใช้จ่าย... หม่ามี้ห้ามทำตัวโลว์คลาสเด็ดขาด... เรื่องเงินน่ะ หนูจัดการเอง"

"โอ้โห ! ตัวเท่าเมี่ยง แต่คุยโวใหญ่โตเชียวนะ... ไหนลองแง้มกระเป๋าให้แม่ดูซิ ว่าหนูมีเงินเก็บให้แม่ถลุงเล่นเท่าไหร่ ? "

โต้วโต้วทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะตอบด้วยท่าทางเขิน ๆ "หม่ามี้ฮะ จริง ๆ เงินหนูก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอกฮะ... ก็แค่ หลักสิบล้าน เองมั้ง หักค่าคอนโดงวดนี้ไป ที่เหลือเดี๋ยวหนูยกให้หม่ามี้ดูแลหมดเลย"

สิ้นเสียงลูกชาย ซูเสี่ยวเนี่ยนก็อ้าปากค้าง สตั๊นไป 10 วินาที

โต้วโต้วเห็นแม่ทำหน้าเหมือนวิญญาณหลุด ก็นึกว่าแม่หาว่าเงินน้อยไป เลยรีบรับประกันเพิ่ม "หม่ามี้ไม่ต้องห่วงนะฮะ ตอนนี้หนูยังเด็ก... ก็เลยหาได้แค่เศษเงินแค่นี้ รอหนูโตอีกหน่อย หนูจะปั้นให้หม่ามี้กลายเป็นราชินีที่แท้จริงของโลกใบนี้เลย ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"

เธอไม่ใช่แค่ช็อก หรือวิญญาณหลุด แต่เธอกำลังสงสัยว่า ตกลงเธอคลอด 'อัจฉริยะ' หรือ 'ปีศาจ' ออกมากันแน่ ? อายุแค่นี้ แต่พูดเรื่องเงินหลักสิบล้านหน้าตาเฉย แถมยังบอกว่าเป็นแค่เศษเงิน...

นี่ถ้าพวกผู้ใหญ่วัยสี่สิบที่ยังไม่มีปัญญาซื้อบ้านมีเมียมาได้ยินเข้า คงได้กระอักเลือดกระโดดแม่น้ำตายด้วยความช้ำใจตายแน่ ๆ !

ขุ่นพระ! ชีวิตนี้เธอคงไม่ต้องทำมาหากินแล้วมั้ง

"โต้วโต้ว... เด็กชายซูหลิงเฉิน บอกความจริงแม่มาเดี๋ยวนี้... ลูกไปทำอะไรมา ถึงได้มีเงินเยอะขนาดนี้ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนถอนหายใจยาวด้วยความปลงตก ในฐานะแม่แท้ ๆ เธอกลับหาเงินสู้ลูกไม่ได้ แถมยังต้องเกาะลูกกินอีก...

เธอคงเป็นแม่ที่ไม่ได้เรื่องที่สุดในโลกแล้วล่ะมั้ง !

ชื่อจริงของโต้วโต้ว คือ 'ซูหลิงเฉิน' ปกติซูเสี่ยวเนี่ยนจะไม่เรียกชื่อเต็มของลูก แต่ถ้าหลุดปากเรียกเมื่อไหร่ แปลว่าเธอกำลังซีเรียส หรือไม่ก็กำลังกลุ้มใจหนักมาก

โต้วโต้วรู้ดีว่าหม่ามี้เป็นคนคิดมาก เขาจึงรีบฉีกยิ้มหวานประจบเอาใจ "...จริง ๆ ก็ไม่ได้ทำอะไรมากหรอกฮะ แค่ไปช่วยเขาทดลองยาตัวใหม่นิดหน่อย ผลออกมาดี เขาก็เลยให้เงินปันผลมาฮะ"

โต้วโต้วเลือกที่จะเล่าความจริงแค่ครึ่งเดียวแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่ใช่ไม่อยากบอก แต่ขืนบอกว่าเขาเป็นแฮกเกอร์ระดับโลก กลัวหม่ามี้จะหัวใจวายไปซะก่อน

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"

ช่างเถอะ ทุกคนย่อมมีความลับเป็นของตัวเอง เธอไม่อยากคาดคั้นลูก แต่ก็อดห่วงไม่ได้

"โต้วโต้ว ลูกต้องสัญญากับแม่นะ ต่อไปไม่ว่าจะทำอะไร ห้ามทำเรื่องผิดกฎหมายหรือศีลธรรมเด็ดขาด เข้าใจไหม ? "

โต้วโต้ว: "......"

พยักหน้าหงึก ๆ ด้วยความรู้สึกผิด (ที่เพิ่งจะถล่มระบบบริษัทพ่อไปหมาด ๆ )

"รับทราบฮะหม่ามี้"

สองแม่ลูกกลับมาหยอกล้อหัวเราะกันคิกคักอีกครั้ง เป็นจังหวะเดียวกับที่เหยียนเหวยหานวางสายและเดินกลับเข้ามา แม้แววตาจะยังหลงเหลือไอเย็นจากอารมณ์โกรธเมื่อครู่ แต่พอได้เห็นภาพความอบอุ่นตรงหน้า ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไป ความอบอุ่นสายหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในหัวใจ

ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้... นี่แหละคือภาพที่เขาอยากเห็น

"เสี่ยวเนี่ยน โต้วโต้ว คุยอะไรกันอยู่ ดูมีความสุขเชียว เล่าให้ฟังบ้างสิ ? " เขาปรับสีหน้าเป็นปกติ เดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

ซูเสี่ยวเนี่ยนมองบน ตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้า "เรากำลังคุยกันว่า ถ้าคุณเหยียนรู้จักกาลเทศะแล้วไสหัวไปซะ พวกเราจะมีความสุขมากกว่านี้ค่ะ"

เหยียนเหวยหาน: "......"

"ผู้หญิงอย่างเธอนี่ พูดจาให้มันรื่นหูหน่อยไม่ได้หรือไง ? "

"ขอโทษทีค่ะ อยากฟังคำหวาน ๆ ก็เชิญไปหาผู้หญิงของคุณสิคะ ที่ตรงนี้... มีแต่คำพูดแบบนี้แหละ อยากฟังก็ฟัง ไม่ฟังก็เชิญ ! "

เหยียนเหวยหานหรี่ตาลง จ้องมองเธอพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เธอกล้าพูดเหรอ ว่าเธอ ไม่ใช่ ผู้หญิงของฉัน ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนมองค้อน "ตาข้างไหนของคุณเห็นว่าเป็นไม่ทราบ ? "

"กับเธอน่ะ ไม่ต้องใช้ 'ตามอง' หรอก... เน้น 'ทำ' (การกระทำ) อย่างเดียวก็พอ"

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ......! ! ! (ไอ้คนลามก ! )