บทที่ 29: ชายวัยทองใกล้สี่สิบ

บทที่ 29: ชายวัยทองใกล้สี่สิบ

เมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัว เหยียนเหวยหานค่อย ๆ วางซูเสี่ยวเนี่ยนลง ไม่นานพนักงานเสิร์ฟก็นำนมอุ่น ๆ มาเสิร์ฟตรงหน้าหญิงสาว "นมสดร้อนได้แล้วครับคุณผู้หญิง เชิญครับ"

อาการเบื้องต้นของภาวะน้ำตาลตก: มือไม้สั่น แขนขาอ่อนแรง เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก และใจหวิว ๆ

ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่มีกะจิตกะใจจะสนใจเรื่องอื่น เธอรีบยกแก้วนมอุ่นขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ผ่านไปสักพัก ถึงค่อยรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

"หม่ามี้ เป็นยังไงบ้างฮะ?" โต้วโต้วรีบวิ่งเข้ามาดูแม่ด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย รู้สึกผิดอยู่ในใจลึก ๆ

"หม่ามี้ หนูขอโทษนะฮะ หนูควรจะเตรียมขนมติดตัวไว้ให้หม่ามี้ด้วย"

ถ้าเตรียมไว้ หม่ามี้คงไม่ต้องมานั่งหน้ามืดแบบนี้

"แม่ไม่เป็นไรจ้ะ เด็กดีของแม่ ไม่ใช่ความผิดของหนูหรอกนะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยนดึงลูกชายเข้ามากอดแล้วหอมแก้มปลอบใจ

ทว่าเหยียนเหวยหานที่ยืนมองอยู่กลับเลิกคิ้วสูง รู้สึกขวางหูขวางตาเจ้าเด็กนี่ขึ้นมาตงิด ๆ

เขาดึงตัวโต้วโต้วออกมาจากอ้อมกอดแม่หน้าตาเฉย พร้อมสั่งเสียงเรียบ "แม่เธอต้องการการพักผ่อน อย่าไปกวน"

โต้วโต้ว: "......"

เด็กน้อยทำหน้าเหม็นเบื่อ ในใจเดือดปุด ๆ

คุณลุงเหยียนฮะ คุณลุงก็แค่อิจฉาที่หม่ามี้กอดผมใช่ไหมล่ะ ? ไม่เห็นต้องหาข้ออ้างสวยหรูดูดีขนาดนั้นเลย !

โต้วโต้วฉีกยิ้มการค้า หันไปพูดกับเหยียนเหวยหาน "คุณลุงเหยียนฮะ ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยหม่ามี้ไว้เมื่อกี้ พวกเราจะต้องตอบแทนบุญคุณครั้งนี้แน่ ๆ ฮะ"

เหยียนเหวยหานหันมามองเจ้า 'ซูโต้วโต้ว' เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความจริงใจ (จอมปลอม) ก็อดขำไม่ได้ "เจ้าเปี๊ยก แล้วเธอจะตอบแทนฉันยังไงล่ะ ? "

"อ้าว ก็เมื่อกี้เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอฮะ ว่าจะเลี้ยงข้าวคุณลุง" โต้วโต้วทำหน้าตกใจตาโต "คุณลุงเหยียนอายุมากแล้ว ความจำเลยเสื่อมเร็วเหรอฮะ ทำไมลืมง่ายจัง ? "

เหยียนเหวยหาน: "......"

ใครแก่วะ !

เขาตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "ฉันเพิ่งจะสามสิบหก กำลังเป็นหนุ่มฉกรรจ์ เสน่ห์แรงเกินห้ามใจ แก่ตรงไหนไม่ทราบ ? "

"อ๋อ... ถึงคุณลุงจะอวยตัวเองว่าเป็นดอกไม้แรกแย้ม แต่ความจริงก็คือความจริงวันยังค่ำนะฮะ สามสิบหกก็คือสามสิบหก... นี่มันวัยใกล้เลขสี่ เป็น 'ชายวัยทอง' เตรียมเข้าสู่ 'วัยชรา' แล้วนะฮะ จะไม่แก่ได้ยังไง ? " โต้วโต้วตอบกลับด้วยใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์

เหยียนเหวยหานอ้าปากค้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเถียงไม่ออก

ไอ้เด็กบ้า ! ใครมันจะวัยทอง ! ใครมันจะวัยชรา ! ฉันแก่ตรงไหนวะ ? !

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"

กุมขมับแป๊บ ลูกจ๋า... ปากคอเราะร้ายไปแล้วนะลูก ! เกิดอีตาคุณเหยียนโมโหจับลูกไปทำลูกชิ้นจะทำยังไง ?

"โต้วโต้ว มาหาแม่มา" อยู่ห่าง ๆ ตาแก่หัวงู เอ้ย ตาลุงแปลกหน้าไว้ดีกว่าลูก

"โตขนาดนี้แล้ว คุณยังตามใจเขาอยู่อีกเหรอ ? " เหยียนเหวยหานมุมปากกระตุก หน้าดำคร่ำเครียด

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... การจะเด็ด 'ดอกกุหลาบมีหนาม' อย่างซูเสี่ยวเนี่ยนกลับบ้านนั้น อุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดไม่ใช่หนามกุหลาบ แต่เป็น 'เจ้าก้อนแป้ง' ที่ขวางทางอยู่นี่แหละ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าตึงทันที สวนกลับอย่างไม่เกรงใจ "ฉันจะเลี้ยงลูกยังไง มันก็เรื่องของฉัน ไม่เห็นจะเกี่ยวกับคุณเหยียนตรงไหนเลยนี่คะ ? "

"เมื่อก่อนอาจจะไม่เกี่ยว แต่ต่อจากนี้... เกี่ยวแน่"

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "... ! ! ! "

"เหยียนเหวยหาน ออกไปเลยนะ ! ฉัน (เหล่าจื่อ/บิดา) ไม่อยากเห็นหน้าคุณแล้ว ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนตวาดลั่น ขืนคุยกันต่อ เธอคงได้ลุกขึ้นมาวางมวยกับเขาแน่ ๆ ! หน้าด้านที่สุด ! คิดจะมาแย่งลูกชายสุดที่รักของเธอไปหน้าด้าน ๆ แบบนี้ เห็นเธอเป็นหัวหลักหัวตอหรือไง ?

เหยียนเหวยหานกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนจะนิ่งเงียบไป

ผู้หญิงที่แทนตัวเองว่า 'บิดา' (เหล่าจื่อ) นี่... ไม่มีความน่ารักเอาซะเลย

ช่างเถอะ... เห็นแก่คนกำลังป่วย อารมณ์แปรปรวน ยอม ๆ ให้หน่อยแล้วกัน

อาหารหน้าตาน่าทานถูกยกมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ กลิ่นหอมฉุย ซูเสี่ยวเนี่ยนที่หิวโซไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป เธอตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างรวดเร็ว

ส่วนโต้วโต้ว... ก้มมองชามข้าวในมือตัวเองแล้วได้แต่ทำหน้าบอกบุญไม่รับ

"คุณลุงเหยียนฮะ... ของผมมีแค่ข้าวคลุกซอสไก่ถ้วยเดียวเหรอฮะ ? "

ทีพวกผู้ใหญ่ได้กินกับข้าวตั้งเยอะแยะ ?

เหยียนเหวยหานทำหน้าตาย "ข้าวคลุกซอสไก่น่ะอร่อยสุดแล้ว เหมาะสำหรับเด็กกำลังโต"

โต้วโต้ว: "......"

ชัดเลย ! นี่มันจงใจแก้แค้นเรื่องคำว่า 'ชายวัยทอง' ชัด ๆ ! ผู้ใหญ่ขี้งอน !

เด็กน้อยก้มหน้ากินข้าวต่อไปเงียบ ๆ

ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเหยียนเหวยหานก็ดังขึ้น เขาปรายตามองแล้วกดตัดสายทิ้งอย่างไม่แยแส แต่ผ่านไปไม่นาน มันก็ดังขึ้นอีก เหยียนเหวยหานขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ

ใครมันไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนี้ ?

หน้าจอโชว์เบอร์ของ ฝ่ายเทคนิคบริษัท

เหยียนเหวยหานลุกพรวดขึ้นทันที หันไปสั่งโต้วโต้ว "ดูแลแม่เธอให้ดี" เขารับสายพร้อมเดินออกไปนอกห้อง สีหน้าเคร่งเครียด แววตาเย็นยะเยือก "...ถ้าภายในครึ่งชั่วโมง ระบบยังกู้ไม่ได้ ก็ไสหัวออกไปให้หมดทุกคน ! "

หึหึ ! โต้วโต้วแอบยิ้มมุมปาก ตักข้าวคลุกซอสไก่เข้าปากอย่างอารมณ์ดี รสชาติอาหารมื้อนี้อร่อยขึ้นเป็นกอง

กระจอกกันจริง ๆ... แค่ม้าโทรจันง่าย ๆ แค่นี้ก็แก้ไม่ได้ ?

เขากินข้าวไปฮัมเพลงในใจไปอย่างมีความสุข หันไปพูดกับซูเสี่ยวเนี่ยน "หม่ามี้เนี่ยนเนี่ยนที่รัก... หม่ามี้อยากได้อะไรไหมฮะ ? เดี๋ยวลูกชายสุดหล่อคนนี้จะมอบของขวัญให้สักชิ้นดีไหมเอ่ย ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนเห็นเหยียนเหวยหานเดินออกไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่ลูกชายตัวแสบ "ของขวัญเอาไว้ก่อน ตอนนี้สารภาพมาซะดี ๆ... ไปแอบซื้อบ้านมาตอนไหน ? "

อึก ! โต้วโต้วเอามือปิดหน้า รอยยิ้มภาคภูมิใจบนใบหน้าเมื่อกี้แทบจะเปลี่ยนเป็นเสียงโหยหวน "หม่ามี้... อย่าเพิ่งมาเช็กบิลย้อนหลังกันตอนนี้สิฮะ..." "ไม่ต้องมาเฉไฉ ! เล่ามาเดี๋ยวนี้ ! "