บทที่ 27: พวกเรา "จน" มากฮะ

บทที่ 27: พวกเรา "จน" มากฮะ

ใบหน้าของผู้จัดการรปภ. ซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "ท่าน... ท่านประธานเหยียน... ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย ? "

สมองของเขาหมุนติ้วประมวลผลอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นเขารู้ตัวทันทีว่าดันไปกระตุกหนวดเสือเข้าให้แล้ว นึกว่าซูซานซานคือยอดดวงใจของท่านประธานเหยียนแท้ ๆ แต่ไหงกลายเป็นว่า... ผู้หญิงขาโหดที่เพิ่งถีบคนคว่ำคนนี้ คือตัวจริงเสียงจริงไปได้ล่ะ ?

ไม่ใช่ว่าเขาตามไม่ทัน แต่โลกมันเปลี่ยนไวเกินไปต่างหาก !

เหยียนเหวยหานมองด้วยสายตาดุดัน "ฉันจะมาเมื่อไหร่ ต้องทำเรื่องรายงานแกด้วยหรือไง ? "

"มะ... ไม่กล้าครับ ไม่กล้า" ผู้จัดการรีบยกมือปาดเหงื่อเย็น ๆ ที่หน้าผาก ขาสั่นพับ ๆ ...

พญายมเดินดินจะโผล่มาตอนไหน ใครมันจะไปกล้าห้ามกันล่ะ ?

ขืนพูดมาก มีหวังชะตาขาด !

ในที่สุด จอ LED ยักษ์ของห้างก็ถูกตัดสัญญาณโดยทีมเทคนิค เสียงอื้ออึงรอบข้างจึงค่อยเงียบลง

"...พี่เหวยหาน" สีหน้าของซูซานซานเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เธอกำลังจะก้าวเข้าไปหาเหยียนเหวยหาน แต่จู่ ๆ ก็มี 'ลูกกระสุนปืนใหญ่' ลูกย่อม ๆ พุ่งเข้ามาชนเธอจนเซถลา

"หม่ามี้ หนูมาแล้วฮะ" โต้วโต้วเบียดตัวแหวกฝูงชนเข้ามา

ดวงตาของซูเสี่ยวเนี่ยนเป็นประกายทันที "โต้วโต้ว ทางนี้ลูก"

เธออ้าแขนรับลูกชายที่โถมตัวเข้ามา ก้มลงหอมแก้มลูกฟอดใหญ่ พอยืดตัวขึ้น เธอก็หันไปพูดกับชายหนุ่มข้างกายด้วยน้ำเสียงสุภาพตามมารยาท "คุณเหยียน ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ ไว้มีโอกาสหน้าฉันจะขอเลี้ยงข้าวตอบแทนนะคะ"

บุญคุณส่วนบุญคุณ ความแค้นส่วนความแค้น

ถึงก่อนหน้านี้ผู้ชายคนนี้จะนิสัยเสียแค่ไหน แต่วันนี้ต้องยอมรับว่าเขาทำตัวดีใช้ได้

เห็นแก่เรื่องนี้ ซูเสี่ยวเนี่ยนจะยอมพูดดีด้วยสักหน่อยก็แล้วกัน

เหยียนเหวยหานพยักหน้า กอดบอกมองเธอ "ทำไมต้องรอโอกาสหน้า ? มื้อนี้เลยไม่ได้หรือไง ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนกลอกตามองบน ตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ "คุณเหยียนภารกิจรัดตัว วัน ๆ มีเรื่องให้ทำเป็นหมื่นเรื่อง ฉันจะกล้ารบกวนเวลาทำมาหากินของคุณได้ยังไงคะ ? เอาไว้โอกาสหน้าเถอะค่ะ ! "

เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ทุกคนยังคงยืนมุงดูพวกเธอเหมือนดูละครฉากเด็ด แต่ซูเสี่ยวเนี่ยนหมดอารมณ์จะเล่นละครให้ใครดูแล้ว

เธอไม่ใช่ลิงนะ ! จะมาดูลิงเล่นละครสัตว์ เขายังต้องเสียเงินซื้อตั๋วกันเลย !

เธอยักไหล่ แล้วพูดใส่หน้าบึ้งๆ ของชายหนุ่มอีกประโยค "คุณเหยียนคะ ที่นี่คือห้างสรรพสินค้า ฉันกับลูกต้องไปเดินซื้อของ รบกวนช่วยหลีกทางหน่อยได้ไหมคะ ? "

เหยียนเหวยหานส่งเสียง "อืม" ในลำคอ แต่เท้ากลับไม่ขยับหลีกทางแม้แต่นิลเดียว มิหนำซ้ำเขายังเดินเข้าไปยืนขนาบข้างโต้วโต้วอีกฝั่ง แล้วคว้ามือเล็ก ๆ ของเด็กน้อยมากุมไว้หน้าตาเฉย ราวกับว่าโลกนี้มีแค่พวกเขาสามคน

ฝูงชนรอบข้างฮือฮากันยกใหญ่ เสียงซุบซิบดังเซ็งแซ่

เฮ้ย ! เด็กผู้ชายคนนั้น... หรือว่าจะเป็นลูกนอกสมรสของท่านประธานเหยียน ?

ผู้จัดการรปภ. แทบจะฉี่ราดกางเกง...

ชิบหายแล้ว เขาเพิ่งล่วงเกินว่าที่นายหญิงของตระกูลไปหมาด ๆ แถมยังมีนายน้อยอีกคน !

จบกัน อนาคตการงานของเขาคงดับวูบลงแค่นี้แหละ

ซูเสี่ยวเนี่ยนมุมปากกระตุก หน้าดำคร่ำเครียด "คุณเหยียน นี่ลูกชายฉัน รบกวนปล่อยมือเขาด้วยค่ะ"

ไม่ได้มากันเป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกนะยะ ! จะมาจูงมือทำซากอะไร !

เหยียนเหวยหานสวนกลับหน้าตาย "ลูกของเธอ ก็คือลูกของฉันไม่ใช่หรือไง ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนแทบเต้นผาง กัดฟันกระซิบด่า "เหยียนเหวยหาน ! คุณนี่ยังมียางอายอยู่บ้างไหมหา ! "

"ยางอายคืออะไร ? กินได้ไหม ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนเดือดปุด ๆ !

เจอไอ้บ้านี่ทีไรไม่เคยมีเรื่องดีเลยจริง ๆ

อยากจะซัดหน้าหล่อ ๆ นั่นสักทีจะเป็นไรไหมนะ ?

โต้วโต้วได้แต่ทำหน้าจ๋อย มีเส้นขีดดำสามเส้นขึ้นบนหน้าผาก "หม่ามี้ ใจเย็น ๆ หน่อยสิฮะ คนมองกันเต็มห้างแล้วนะ"

โต้วโต้วไม่ชอบให้ใครมามองพวกเขาเป็นตัวตลก ดวงตากลมโตสีดำขลับฉายแววเย็นยะเยือก แอบตวัดสายตาไปมองทางซูซานซาน... ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งโหยง จู่ ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัวเด็กตัวกะเปี๊ยกคนนี้ขึ้นมาจับใจ สายตาแบบนั้นมันอะไรกัน ! ตัวแค่นี้ยังเหี้ยมขนาดนี้ โตขึ้นมาจะขนาดไหน ?

เหยียนเหวยหานปรายตามองซูซานซานแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสั่งซูเสี่ยวเนี่ยน "กุ้งอบน้ำมัน, เนื้อผัดพริก, แล้วก็เต้าหู้ผัดพริกทรงเครื่อง... เธอเตรียมตัวทำด้วยล่ะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยน "ทำไมต้องเป็นฉัน ? "

เหยียนเหวยหานเชิดหน้าอย่างถือดี "ก็ต้องเป็นเธอสิ หรือจะให้ฉันทำ ? "

! ! ! คุณเหยียนคะ คุณจะหน้าด้านออกสื่อแบบนี้จริง ๆ เหรอคะ ?

"ตกลงตามนี้ เที่ยงนี้ฉันจะไปกินข้าวด้วย บ้านเธออยู่ที่ไหน ? " เหยียนเหวยหานรวบรัดตัดความ ไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

โต้วโต้วเงยหน้าขึ้น มองตาแป๋ว แสร้งทำหน้าไร้เดียงสาสุดฤทธิ์ "แต่ว่า... หม่ามี้บอกว่า เราไม่มีเงินเหลือซื้อกับข้าวแล้วนะฮะ เราเพิ่งซื้อบ้านใหม่ แล้วยังต้องซื้อของใช้เข้าบ้านอีก... คุณลุงเหยียนฮะ พวกเรา 'จน' มากเลยฮะ"

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "......"

ซื้อบ้านเหรอ ? ซื้อตอนไหนยะ ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง !