บทที่ 1: จู่โจมพิชิตชาย

บทที่ 1: จู่โจมพิชิตชาย

โรงแรมรอยัล ชั้น 36

ภายในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำ ซูเสี่ยวเนี่ยน ในสภาพเปียกโชกไปทั้งตัวถูกบีบให้ถอยร่นไปทีละก้าว

เธอกัดฟันแน่น ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังชายตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น "ต่ำช้า ! กล้าดียังไงถึงวางยาในเหล้า ! "

หากไม่ใช่เพราะฤทธิ์ยา ต่อให้มีชายฉกรรจ์อีกกี่คนด้วยฝีมือระดับเธอ มีหรือจะถูกต้อนจนมุมในสภาพน่าอนาถเช่นนี้ ?

ตอนนี้สถานการณ์ของซูเสี่ยวเนี่ยนเข้าขั้นวิกฤต... เธอถูกคนใกล้ชิดหักหลัง ถูกเพื่อนร่วมทีมที่เคยไว้ใจที่สุดวางแผนชั่วใส่ เพลิงโทสะที่สุมทรวงบวกกับความผิดปกติที่พลุ่งพล่านในร่างกายแทบจะทำให้เธอคลั่งตายอยู่ตรงนี้

"ฮ่า ๆ พี่ซู ผมขอโทษจริง ๆ นะ... เรื่องนี้จะโทษใครไม่ได้หรอก ต้องโทษที่คุณเก่งเกินไปจนขวางทางคนอื่นเขา เพราะฉะนั้น... ยอมรับชะตากรรมซะเถอะ"

ชายคนนั้นแค่นหัวเราะอย่างลำพองใจ ต่อให้เธอเก่งกาจแค่ไหนแล้วยังไง ? สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือเขาอยู่ดี

"เหอะๆ พี่ซู ใครๆ ก็บอกว่าคุณคือ 'ดอกไม้แห่งเจ้าแห่งความมืด' (Dark King’s Flower) วางท่าหยิ่งยโสไม่เคยเห็นผู้ชายอยู่ในสายตา แต่ตอนนี้ล่ะ..."

เขายังมีเวลาเล่นสนุกอีกเยอะ !

"พี่ซู ถึงขั้นนี้แล้ว ผมแนะนำว่าอย่าดิ้นรนให้เหนื่อยเลย... ดูสิ ยิ่งดิ้นไปก็เปล่าประโยชน์ ฤทธิ์ยา HX185 พี่ก็น่าจะรู้สรรพคุณดีนี่นา สู้ยอมเป็นของผมแต่โดยดีไม่ดีกว่าหรือ ? "

สายตาของเขาทอประกายหื่นกระหาย พร้อมทำหน้าตาซื่อเซ่อราวกับจะบอกว่า 'ที่ทำไปก็เพราะหวังดี' จนซูเสี่ยวเนี่ยนอยากจะอาเจียนออกมาด้วยความขยะแขยง ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนสีทันที !

บ้าเอ๊ย ! ดันเป็นยา HX185 ! ยาที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายที่สุดนั่นน่ะนะ !

"ไปลงนรกซะ ! "

เธอกวาดมือคว้าขวดครีมอาบน้ำในห้องน้ำเหวี่ยงเข้าใส่ชายคนนั้นสุดแรง

ชายหนุ่มสะดุ้งโหยง ไม่คิดว่าในสภาพนี้เธอยังจะมีแรงขัดขืนอยู่อีก

เขายิ้มหยันด้วยความขำขัน "สมแล้วที่เป็นดอกไม้แห่งเจ้าแห่งความมืด แรงดีไม่มีตกจริง ๆ ..."

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "..."

สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง นี่มันคราวซวยในรอบปีชัด ๆ ! จะโทษใครได้ ? ก็เพราะเธอเชื่อใจคนง่ายเกินไปเอง

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาแดงก่ำเข้มขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะวาดเท้าเตะออกไปอย่างรวดเร็ว !

"อ๊าก ! พี่ซู..."

เสียงร้องโหยหวนยังไม่ทันจะเล็ดลอดออกไปไกลก็ถูกตัดฉับ ! เสียงน้ำในห้องน้ำยังคงไหลซ่า ซูเสี่ยวเนี่ยนหอบหายใจถี่พลางคลายมือออกจากลำคอของคนทรยศ เธอมองร่างที่นอนสลบไสลอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นเยียบ ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่นแล้วพุ่งตัวออกจากห้องไป

เธอก้าวเดินอย่างซวนเซ ทัศนวิสัยเริ่มพร่าเลือน ระหว่างทางเธอชนคนไปเท่าไหร่หรือถูกด่าว่ายัยบ้าไปกี่หน ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ไม่สนใจทั้งสิ้น

จนกระทั่งเสียงครางเบา ๆ รอดจากลำคอ เธอทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างหมดแรง

และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องข้าง ๆ ก็เปิดออก ร่างสูงสง่าประดุจขุนเขาปรากฏกายขึ้น ชายหนุ่มผู้มีกลิ่นอายเย็นชาและแววตาสูงส่งดั่งจักรพรรดิก้าวย่างออกมาจากห้อง

คนนี้แหละ !

ซูเสี่ยวเนี่ยนดีดตัวขึ้นราวกับหมาป่าพุ่งเข้าหาเหยื่อ เธอจู่โจมชายที่เพิ่งพ้นประตูห้องออกมาแล้วรวบตัวเขาให้ล้มตึงกลับเข้าไปข้างในทันที !

ในตอนนี้ สติสัมปชัญญะของเธอมลายหายไปสิ้น ในหัวเหลือเพียงสัญชาตญาณดิบที่กู่ร้องซ้ำ ๆ ว่า: ผู้ชาย ! ฉันต้องการผู้ชาย !

ส่วนชายหนุ่มที่ถูกพุ่งล้มลงไปนอนอยู่ใต้ร่างใบหน้าอันหล่อเหลาก็พลันดำทะมึนราวกับก้นหม้อไหม้

"ยัยผู้หญิงบ้า อยากตายหรือไง ? "

น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมทรงพลังรอดผ่านริมฝีปาก เหยียนเหวยหานคว้าคอเสื้อของซูเสี่ยวเนี่ยนตั้งใจจะเหวี่ยงทิ้งไปข้างหลัง ด้วยพละกำลังระดับเขา การจะจัดการผู้หญิงสติไม่ดีคนเดียวไม่ใช่เรื่องยาก

ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักด้วยความตกใจก็เกิดขึ้น

ในจังหวะที่ซูเสี่ยวเนี่ยนกำลังจะถูกเหวี่ยงออกไป ร่างกายของเธอกลับเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติราวกับมีจิตวิญญาณของนักล่า เธอเอื้อมมือไปคว้ากอดเอวหนาไว้แน่น แล้วระดมจูบ (หรือจะเรียกว่ากัด) ไปตามหัวไหล่และลำคอของเขาอย่างบ้าคลั่ง

เหยียนเหวยหานนัยน์ตาเย็นวูบ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านหมายจะปลิดชีพยัยผู้หญิงตรงหน้า แต่แล้วริมฝีปากของซูเสี่ยวเนี่ยนที่ไร้สติก็ประกบเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างจัง

"อื้อ..."

ความอำมหิตพาดผ่านดวงตาคมกริบเพียงครู่เดียว ก่อนที่เหยียนเหวยหานจะพลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นฝ่ายคุมเกมและกดซูเสี่ยวเนี่ยนไว้ใต้ร่างแทน

เขาไม่สนใจการดิ้นรนของเธออีกต่อไป ใบหน้าคมเข้มนั้นกลับนิ่งสงบราวกับกำลังดื่มด่ำกับงานเลี้ยงอันโอชะที่สุดในโลก เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูเธอว่า:

"จำไว้ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอคือผู้หญิงของฉัน ! "

"ฉันชื่อ... เหยียนเหวยหาน"

...

หลังจาก "งานเลี้ยงแสนโอชะ" จบลง ซูเสี่ยวเนี่ยนลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เธอจ้องตากับเหยียนเหวยหาน "ผู้มีพระคุณ" ที่ร่วมนอนอยู่บนเตียงเดียวกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะใช้ความเร็วเหนือแสงคว้าโคมไฟข้างเตียงฟาดใส่หัวเขาเต็มเหนี่ยว !

เหยียนเหวยหาน: "..."

เขาถูกฟาดจนสลบเหมือดไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ในใจนึกอยากจะบีบคอยัยผู้หญิงอกตัญญูคนนี้ให้ตายนัก !

ในขณะเดียวกัน องค์กร "ดาร์กไฟร์" อันลือชื่อ ก็เกิดเหตุระทึกขวัญ เมื่อสายลับสาวรหัส "กุหลาบไฟ"  ก่อกบฏ ใช้ฝีมือเพียงตัวคนเดียวถล่มองค์กรจนแทบพินาศย่อยยับ หลังจากนั้น "กุหลาบไฟ" ก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นหรือตาย

ตั้งแต่นั้นมา องค์กรดาร์กไฟร์ก็ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ใต้ดินราวกับตัวตุ่น แม้แต่องค์กรต่อต้านการก่อการร้ายสากลก็ยังไม่สามารถหาเบาะแสใด ๆ ของพวกเขาได้อีกเลย...