บทที่ 38 - เป้าหมายที่สอง

บทที่ 38 - เป้าหมายที่สอง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"หัวหน้าครับ

ทำไมถึงเลือกคนคนนั้นล่ะครับ? แถมชัดเจนว่าเรามีอำนาจอนุมัติแค่แผนที่สอง... แผนแรกเราไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจสักหน่อย"

เสี่ยวจางขับรถไปพลางถามเหล่าฉางด้วยความสงสัย

หลังจากพวกเขาออกจากออฟฟิศของประธานหวัง ก็ขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังเป้าหมายที่สองทันที

ระหว่างทาง เสี่ยวจางคิดยังไงก็ไม่เข้าใจคำพูดและการกระทำก่อนหน้านี้ของเหล่าฉางเลยสักนิด

เพราะก่อนออกเดินทาง คำสั่งที่พวกเขาได้รับคือให้ร่วมมือกับประธานหวัง โดยพวกเราเป็นฝ่ายลงเงินและลงเทคโนโลยี

แต่พอเหล่าฉางคุยกับประธานหวัง กลับงัดเอาสิ่งที่เรียกว่า 'แผนที่หนึ่ง' ออกมาพูดเฉยเลย

แถมเทคโนโลยีโดรนพวกนั้นก็ไม่ใช่ของแถม แต่เป็นของที่ต้องให้คู่กันอยู่แล้ว

"ฮ่าๆๆ~"

เหล่าฉางได้ยินคำถามของเสี่ยวจาง ก็ส่ายหน้าหัวเราะ "นายเชื่อเรื่องลาภลอยจากฟ้าไหมล่ะ?"

"แน่นอนว่าไม่เชื่อครับ!"

"ใช่ ไม่มีใครเชื่อหรอก" เหล่าฉางถอนหายใจแล้วอธิบาย "ถ้าเราวิ่งแจ้นไปหาประธานหวัง แล้วบอกว่าเราจะเอาเงินให้คุณ เอาเทคโนโลยีให้คุณ

ถ้านายเป็ประธานหวัง ความคิดแรกของนายคืออะไร?"

"พวกต้มตุ๋น!"

"ก็นั่นแหละ"

"แต่ว่าแผนที่หนึ่ง ดูยังไงก็เหมือนลาภลอยจากฟ้าเหมือนกันนี่ครับ?"

"นายได้ดูข้อมูลของประธานหวังหรือเปล่า?"

เหล่าฉางไม่รอให้เสี่ยวจางตอบ เขาพูดต่อทันที "ตัวเขาเองเป็นคนที่ศึกษาเจาะลึกด้านเทคโนโลยีโดรนอยู่แล้ว แถมจุดประสงค์หลักของการเปิดบริษัทก็คือไม่อยากโดนคนอื่นบีบ อยากจะควบคุมทิศทางการวิจัยและพัฒนาสินค้าด้วยตัวเอง

ดังนั้นเขาไม่มีทางเลือกแผนที่หนึ่งแน่นอน

ที่ฉันพูดแผนที่หนึ่งออกไป ก็เพื่อจะบอกใบ้ให้เขารู้ว่า เราแค่ต้องการหุ่นเชิดออกหน้าเท่านั้น

ดังนั้นแผนที่สองสำหรับเขาแล้ว คือทางเลือกที่เหมาะสมที่สุด

ถึงแม้อนาคตจะได้เงินน้อยหน่อย

แต่นั่นต้องอยู่บนสมมติฐานว่าเขามีอนาคตนะ!

ตอนนี้เขาไม่มีลูกน้อง ไม่มีเงินทุน ไม่มีสินค้า มองไม่เห็นอนาคตเลยสักนิด

ในเมื่อเรามอบเส้นทางสู่อนาคตให้เขาได้ เขาต้องเลือก และทำได้แค่เลือกแผนที่สองเท่านั้นแหละ

ยกเว้นว่าเขาจะโง่..."

เหล่าฉางเว้นจังหวะนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อ "อีกอย่าง สองแผนการนี้ยังช่วยให้ดูออกด้วยว่าเขาเป็นคน 'เพลย์เซฟ' หรือ 'ทะเยอทะยาน'

ถ้าเพลย์เซฟ เราไม่ต้องการ

ถ้าทะเยอทะยาน หึๆ นายกลัวว่าทางบ้านเราจะไม่มีที่ยืนให้คนเก่งที่มีความทะเยอทะยานหรือไง?

ส่วนพวกทะเยอทะยานแต่ไร้ความสามารถ อันนั้นยิ่งไม่ต้องกังวลเลย..."

"ครับ"

เสี่ยวจางพยักหน้า จดจำคำพูดของเหล่าฉางไว้ในใจ รอมีเวลาว่างค่อยเอาไปตกผลึกความคิด

ยังไงซะตอนนี้ขับรถอยู่ ความปลอดภัยต้องมาก่อน

จากนั้น ทั้งสองก็เงียบตลอดทางจนมาถึงเป้าหมายที่สอง: บริษัทหลงเถิงเทคโนโลยี จำกัด

ผู้ให้บริการโซลูชันเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร (ICT) ภาคเอกชนระดับตำนาน ที่มุ่งเน้นในด้าน ICT ยืนหยัดในการดำเนินงานที่มั่นคง สร้างนวัตกรรมอย่างต่อเนื่อง และเปิดกว้างในความร่วมมือ

พวกเขาสร้างความได้เปรียบแบบครบวงจรในด้านผู้ให้บริการเครือข่ายโทรคมนาคม องค์กร อุปกรณ์ปลายทาง และคลาวด์คอมพิวติ้ง

มอบโซลูชัน ICT ผลิตภัณฑ์ และบริการที่มีศักยภาพการแข่งขันให้กับลูกค้ากลุ่มผู้ให้บริการเครือข่าย กลุ่มองค์กร และผู้บริโภค พร้อมมุ่งมั่นที่จะทำให้สังคมสารสนเทศในอนาคตเป็นจริง และสร้างโลกที่เชื่อมต่อกันได้ดียิ่งขึ้น

ดังนั้น บริษัทนี้จึงเทียบกับบริษัทอู๋เจียงเทคโนโลยีเมื่อครู่ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ พวกเขามีนิคมอุตสาหกรรมเป็นสำนักงานใหญ่ของตัวเอง

ส่วนอู๋เจียงเทคโนโลยีน่ะเหรอ... ก็แค่โกดังชาวบ้านขนาด 20 ตารางเมตร

ทว่า การมาเยือนครั้งนี้เหล่าฉางกลับมีท่าทีผ่อนคลายและมองโลกในแง่ดี

เพราะครั้งนี้ไม่ใช่การเข้าซื้อกิจการ แต่เป็นความร่วมมือ

ความร่วมมือที่น่าหวั่นไหวจนไม่อาจตัดใจได้!

นอกจากเหตุผลนี้แล้ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ...

"เหล่าเมิ่ง ไม่เจอกันนานเลยนะ!"

"เหล่าฉาง นายอ้วนขึ้นตั้งเยอะแน่ะ!"

ณ ห้องทำงานประธานกรรมการบริษัทหลงเถิง ทันทีที่เหล่าฉางเจอเจ้าของสถานที่ ก็รีบเดินเข้าไปยิ้มกว้างและสวมกอดกัน

"ไอ้เพื่อนยาก ทำไมจู่ๆ ถึงมีเวลาว่างมาเยี่ยมฉันได้ล่ะเนี่ย?"

"เฮ้อ ก็มาปราบเศรษฐี แบ่งที่ดินทำกินไง ฉันเองก็จำใจมานะเนี่ย!"

เหล่าฉางแกล้งทำหน้าเศร้าและหดหู่บอกกับเหล่าเมิ่ง ราวกับว่าที่มานี่เพราะสถานการณ์บีบบังคับ

"พอเลยแก เพื่อนร่วมรบกันมาตั้งกี่ปี ละครลิงของแกอย่ามาเล่นให้ฉันดูเลย"

เหล่าเมิ่งมองการแสดงของเหล่าฉางแล้วเบ้ปากใส่แบบไม่ไว้หน้า "ถ้าสมัยนั้นแกแสดงเก่งแบบนี้ คงไม่โดนครูฝึกจับได้ตอนแอบเข้าไปขโมยกินในโรงครัว จนทำฉันพลอยโดนหางเลขไปด้วยหรอก!"

"แหะๆ..."

ใช่แล้ว เหล่าฉางกับเหล่าเมิ่งเป็นเพื่อนร่วมรบกันมาหลายปี

เพียงแต่คนหนึ่งผันตัวไปทำธุรกิจเต็มตัว ส่วนอีกคนเอาดีด้านงานราชการ

นานๆ จะเจอกันสักที ก็อดไม่ได้ที่จะคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง จากนั้นเหล่าฉางก็เข้าสู่ประเด็นสำคัญ "ที่มาครั้งนี้ มีโปรเจกต์สองสามอย่างอยากจะร่วมมือกับประธานเมิ่ง"

เหล่าเมิ่งได้ยินเหล่าฉางเปลี่ยนคำเรียกสรรพนาม ก็เข้าใจทันที: เรื่องนี้ เหล่าฉางมาคุยในนามของ 'ทางบ้าน'

"เชิญว่ามา"

"ข้อแรก ต่อไปชิปของพวกนาย ทางบ้านจะเป็นคนจัดหาให้ นายแค่ส่งสเปกชิปที่มีอยู่ในท้องตลาดมาก็พอ

แต่ว่า บริษัทเซมิคอนดักเตอร์ในมือของนาย ต้องส่งมอบให้เราเงียบๆ

ส่วนกำไรสุทธิจากการขายชิปออกไปสู่ภายนอก แบ่งกันแปดต่อสอง นายขายได้นายเอาไปสองส่วน"

"..."

เหล่าเมิ่งได้ยินข้อเสนอของเหล่าฉาง ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง พร้อมกับตกใจอยู่ลึกๆ "คนต้องไปหมดเลยเหรอ?"

"ไม่ เก็บพวกคนซื่อๆ ไว้

ส่วนฝ่ายบริหาร ในฉากหน้านายยังเป็นคนดูแล"

"งั้นก็ได้"

เหล่าเมิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะบริษัทเซมิคอนดักเตอร์แห่งนั้น เขาเองก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อย

คนบางคนในนั้น เป็นคนซื่อสัตย์และเป็นอัจฉริยะที่หาตัวจับยาก

แถมโครงสร้างบุคลากรยังมีครบทั้งรุ่นเก่า กลาง ใหม่ ไม่ขาดช่วง

ดังนั้นถ้าต้องปล่อยไปทั้งหมด เขาคงยอมตกลงแหละ แต่ใจคงเจ็บปวดน่าดู

ส่วนทำไมถึงมีเงื่อนไขอื่น...

เรื่องที่ควรรู้ เหล่าฉางคงเตือนเอง เรื่องที่ไม่ควรรู้ รู้ไปก็มีแต่ผลเสีย

"ข้อสอง เราจะช่วยนายอัปเกรดสถานีฐานและอุปกรณ์เครือข่ายหลัก เราคิดแค่ค่าดำเนินการ"

"..."

เหล่าเมิ่งได้ยินดังนั้นตาก็หรี่ลง "แล้วเทคโนโลยีการสื่อสารล่ะ?"

"นายทำในส่วนของนายต่อไป เราแค่รับผิดชอบช่วยนายอัปเกรดอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้อง

อ้อ ใช่ พวกค่ายมือถือยักษ์ใหญ่เจ้าอื่นก็จะอัปเกรดด้วยเหมือนกัน"

"..."

คราวนี้เหล่าเมิ่งนั่งไม่ติดแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นเดินไปเดินมาพลางใช้ความคิด นี่มันเรื่องใหญ่มากนะ!

โดยทั่วไป สถานีฐานและอุปกรณ์หลักต้องเข้าคู่กับเทคโนโลยีเครือข่ายที่รองรับ ไม่อย่างนั้นมันจะใช้งานร่วมกันไม่ได้

แล้วเมื่อกี้เขาได้ยินว่าอะไรนะ?

ทำในส่วนของเขาต่อไป?

ตอนนี้เขากำลังวิจัยเทคโนโลยีการสื่อสารรูปแบบใหม่อยู่ ซึ่งจำเป็นต้องอัปเกรดอุปกรณ์ที่มีอยู่เดิมถึงจะรองรับได้

แล้วเหล่าฉาง หรือทางบ้าน มีอุปกรณ์ที่รองรับเตรียมไว้แล้วงั้นเหรอ?

ส่วนเรื่องที่ว่าทางบ้านจะไม่รู้โปรเจกต์ที่เขากำลังวิจัย...

เพ้อเจ้อ บริษัทเขาเป็นเป้าหมายที่ถูกจับตามองเป็นพิเศษ เหล่าเมิ่งเชื่อเลยว่า ต่อให้เขากินข้าวไปกี่เม็ดก็คงมีคนนับให้เสร็จสรรพ

ยิ่งไปกว่านั้น การเปลี่ยนอุปกรณ์ครั้งนี้ไม่ใช่แค่บริษัทเขาเจ้าเดียว ดูจากทรงแล้ว น่าจะเปลี่ยนกันยกแผงทั้งประเทศ

ผ่านไปพักใหญ่ เหล่าเมิ่งก็หยุดเดิน แล้วถามอย่างจริงจัง "จำเป็นต้องทำไหม?"

"จำเป็น!"

"..."

เหล่าเมิ่งหลับตาลง แล้วลืมตาขึ้น ตัดสินใจวัดดวง "ตกลง พวกนายจะส่งคนมาเปลี่ยน หรือจะให้คู่มือ?"

"ส่งคนมาเรียนรู้งาน จำไว้ ขอคนซื่อๆ!"

"เอื๊อก~"

เหล่าเมิ่งเผลอกลืนน้ำลายลงคอ แล้วพยักหน้า

ดูเหมือนสิ่งที่เขาเคยทำให้ทางบ้านในอดีต แม้ทางบ้านจะไม่พูด แต่ก็จดจำใส่ใจไว้เสมอ

นี่ไง ผลตอบแทนมาแล้ว!

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ทางบ้านที่มีอุปกรณ์ล้ำสมัยกว่า จะไม่มีเทคโนโลยีที่รองรับควบคู่กันมาด้วย

ส่วนทำไมไม่เอาออกมาพร้อมกัน?

คิดดูก็รู้ น้ำในบ่อนี้ลึกเกินกว่าที่คนทั่วไปจะลงไปย่ำไหว

"ยังมีอะไรอีกไหม ว่ามาให้หมดทีเดียวเลย!

อายุมากแล้ว เจอเรื่องตื่นเต้นเยอะๆ เดี๋ยวหัวใจจะวายเอา!"

"อื้ม"

เหล่าฉางพยักหน้า มองเหล่าเมิ่งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ส่วนเหล่าเมิ่ง พอเห็นสีหน้าของเหล่าฉาง ก็กลับมานั่งตัวตรงด้วยท่าทีจริงจัง

[จบแล้ว]