บทที่ 37 - กรมควบคุมเศรษฐกิจภายใน

บทที่ 37 - กรมควบคุมเศรษฐกิจภายใน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ชีวิตดำเนินไปอย่างเรียบง่าย

นับตั้งแต่กัวอี้หารือเรื่องแผนการยี่สิบปีกับผู้อาวุโสโจว และเกาหลินหลินส่งรายงานขึ้นไป ชีวิตก็ผ่านไปอย่างเรียบง่าย

เพราะหลังจากส่งรายงานไป ทางบ้านก็เงียบหายไป ไม่รู้ว่ากำลังแอบเตรียมการ หรือว่าถอดใจไปแล้ว

เอาเป็นว่าตั้งแต่วันนั้น กัวอี้ก็ใช้ชีวิตอยู่กับการทดลองต่างๆ เป็นส่วนใหญ่

ไม่มีใครมารบกวนเขา ไม่มีเรื่องจุกจิกกวนใจ ปล่อยให้เขาวิจัยได้อย่างอิสระ

เอ่ยปากอยากได้วัสดุอะไร ก็ขนส่งมาให้ทันที

อยากกินอะไร ก็มีเชฟเฉพาะทางไปเรียนทำให้

แน่นอนว่าเงินพวกนี้ยังต้องจ่ายอยู่...

บางครั้งถ้าอารมณ์บูด ก็ยังลากพวกนกกระจอกเทศมาเล่นเกมจำลองการรบด้วยกันดั้มเพื่อผ่อนคลายได้

สรุปคือเขาผ่อนคลายแล้ว ส่วนพวกนกกระจอกเทศน่ะเหรอ...

เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?

ข้อเสียคือ เขาต้องกลายเป็นช่างฝีมือผู้โดดเดี่ยว ไม่มีใครมาถกเถียงเรื่องความลี้ลับของร่างกายมนุษย์ด้วย

แล้วก็ยังมีเรื่องที่ต้องคอยเปิดคลาสสอนบ่นนู่นนี่บ้างเป็นครั้งคราว

ส่วนคนอื่นๆ ในโรงงาน งานใครงานมัน เรียนส่วนเรียน ที่ต้องโดนไฟช็อตก็ชินกันไปแล้ว

ทุกอย่างดำเนินไปข้างหน้าอย่างเป็นระเบียบ โดยไม่มีใครภายนอกล่วงรู้

ถ้าไม่ใช่เพราะมีวัสดุไหลเข้ามาที่นี่อย่างต่อเนื่อง พวกเขาคงนึกว่าตัวเองถูกตัดขาดจากโลกภายนอกและถูกทางบ้านลืมไปแล้ว

หนึ่งเดือนต่อมา

เมืองเผิง

ชายคนหนึ่งที่ลงพุงนิดๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ดูจริงใจผิดปกติ กำลังเคาะประตูโกดังแห่งหนึ่ง

"สวัสดีครับ พวกเรามาจากบริษัทอู๋เจียงเทคโนโลยี

พวกคุณมาสัมภาษณ์งานเหรอครับ?"

ชายร่างผอมบาง สวมแว่นตาหนาเตอะ และมีแนวผมร่นไปด้านหลัง เป็นคนมาเปิดประตู

"สวัสดีครับประธานหวัง พวกเรามาจากสำนักงานการลงทุน ภายใต้สังกัดกรมควบคุมเศรษฐกิจภายในครับ

เรียกผมว่าเหล่าฉางก็ได้

ส่วนนี่เสี่ยวจาง ลูกทีมผมครับ"

เหล่าฉาง หรือก็คือชายลงพุงคนนั้น ยิ้มกว้างอย่างจริงใจและจับมือประธานหวังอย่างกระตือรือร้น "พวกเรามาเพื่อคุยธุระกับคุณครับ?"

"สำนักงานการลงทุน?"

ประธานหวังสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ จากนั้นก็เชิญพวกเขาเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ "ที่นี่ค่อนข้างรกหน่อยนะครับ ขออภัยด้วย"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร คุณเกรงใจไปแล้ว"

เหล่าฉางสีหน้าไม่เปลี่ยน ยังคงยิ้มตาหยีเดินตามหลังประธานหวังเข้าไป

ส่วนเสี่ยวจางนั้น อดไม่ได้ที่หางตาจะกระตุกเบาๆ

โกดังเล็กๆ ขนาดไม่ถึง 20 ตารางเมตร

แสงสว่างพอใช้ได้ แต่บนโต๊ะ บนพื้น เต็มไปด้วยชิ้นส่วนเครื่องจักรและของเบ็ดเตล็ดวางระเกะระกะ

ที่เดียวที่พอมองว่าสะอาดได้ คือตำแหน่งที่วางเฮลิคอปเตอร์บังคับวิทยุลำนั้นบนโต๊ะ

"ขอโทษนะครับ ผมขอถามหน่อย พวกคุณมาหาผมเหรอครับ?"

ประธานหวังสงสัยมากว่าสองคนตรงหน้ามาผิดที่หรือเปล่า

พูดให้ดูดีเขาคือประธานบริษัทเทคโนโลยี พูดให้ฟังดูแย่หน่อยก็คือเถ้าแก่โรงงานนรกที่เป็นทั้งช่างเทคนิคและคนงานในคนเดียว

พนักงานที่มีอยู่แค่สามคน ก็เพิ่งลาออกไปเมื่อวาน

ตัวเขาในตอนนี้ เหลือแค่โกดังที่น้ายืมให้ กับข้าวของในนี้เท่านั้น

ไม่มีคน ไม่มีเงิน ไม่มีสินค้า

บุคคลประเภท "สามไม่มี" ของแท้

"ไม่ใช่หรอกครับประธานหวัง เราตั้งใจมาหาคุณนั่นแหละ"

เหล่าฉางพูดอวย "บริษัทอู๋เจียงเทคโนโลยีของคุณมีอนาคตที่สดใสมากนะครับ เราถึงได้มาหานี่ไง~"

"เอ่อ..."

ประธานหวังมองรอยยิ้มของเหล่าฉาง ฟังคำพูดของเขา แล้วรู้สึกทะแม่งชอบกล จึงตัดสินใจพูดตรงๆ "พวกคุณมาที่นี่มีธุระอะไรเหรอครับ?

เจ้าหน้าที่ฉาง มีอะไรพูดมาตรงๆ เถอะครับ!"

"เยี่ยม ประธานหวังเป็นคนตรงไปตรงมา" เหล่าฉางปั้นหน้าจริงจัง ยกนิ้วโป้งให้ "งั้นเหล่าฉางอย่างผมอายุมากกว่าคุณนิดหน่อย ขอถือวิสาสะเรียกคุณว่าน้องหวังแล้วกัน

คุณเรียกผมว่าพี่ฉางได้เลย"

"เอ่อ~ เจ้าหน้าที่ฉาง..."

"เอาน่า เรียกพี่ฉางเถอะ เราไม่ต้องทำตัวห่างเหินขนาดนั้น"

เหล่าฉางยิ้มตาหยีขัดจังหวะประธานหวัง บังคับตีสนิททันที

ประธานหวังได้แต่จำใจพูด "พี่ฉาง คุณพูดตรงๆ เถอะ มีเรื่องอะไรครับ?"

"อื้ม พวกเราอยากลงทุนในตัวคุณ!"

"เคร้ง~"

ประธานหวังได้ยินคำพูดของเหล่าฉาง ก็เผลอลุกพรวดขึ้นมาจนของหล่น

ลงทุน?

ลงทุนเนี่ยนะ!

มีคนจะมาลงทุนในบริษัทสามไม่มีของเขาเนี่ยนะ?

นี่หูฝาดหรือว่าอีกฝ่ายเสียสติไปแล้ว?

"เจ้าหน้าที่ฉาง..."

"เรียกพี่ฉาง"

"..."

ประธานหวังถูมือไปมา ถามย้ำอีกครั้ง "พี่ฉาง ขอถามอีกที เมื่อกี้คุณบอกว่าจะลงทุนในบริษัทผมเหรอครับ?"

"ถูกต้อง"

เหล่าฉางทำเหมือนมองไม่เห็นท่าทีลนลานของประธานหวัง ยังคงยิ้มอย่างจริงใจ "คุณฟังไม่ผิดหรอก เราอยากลงทุนในตัวคุณ"

"ฟู่ว~" ประธานหวังสูดหายใจเข้าลึกๆ บังคับตัวเองให้สงบลง ก่อนจะถามออกไป "ผมขอถามเหตุผลได้ไหมครับ?"

"เพราะเห็นแววในตัวคุณ"

"..."

เห็นแววบ้าบออะไรกัน!

เขาไม่ใช่ไม่เคยเจอนักลงทุนอิสระมาก่อน

ก่อนหน้านี้คนที่เขาเจอ มีกี่คนก็นับไปเถอะ พอเห็นขนาดบริษัทและสินค้าของเขาแล้ว วิ่งหนีเร็วกว่าหมาซะอีก

ผีสิจะมาเห็นแววเขา!

"พี่ฉาง คุณก็เห็น บริษัทผมมีแค่นี้..."

ประธานหวังยิ้มขื่นบอกเหล่าฉาง "เมื่อวานซืนยังมีพนักงานสามคนอยู่กับผม แต่เมื่อวานลาออกไปหมดแล้ว

บริษัทที่ไม่มีเงิน ไม่มีเทคโนโลยี ไม่มีสินค้าแบบผม พวกคุณมาถูกใจตรงไหน..."

"เพราะเห็นแววในตัวคุณ"

"..."

"พี่ฉาง เรามาเข้าเรื่องกันเถอะ"

"ได้" เหล่าฉางพยักหน้า "ประธานหวัง ทางผมมีสองข้อเสนอ

แบบแรก เราซื้อกิจการคุณทั้งหมด คุณเป็นผู้รับผิดชอบออกหน้า ถือหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่เกี่ยวกับเรา

ลับหลังคุณจะได้รับบรรจุเป็นข้าราชการ รับเงินเดือน

เรื่องการบริหารพัฒนาบริษัทคุณไม่ต้องยุ่ง

แบบที่สอง เงินกู้ปลอดดอกเบี้ยหนึ่งร้อยล้าน ระยะเวลาคืนทุนห้าปี เกินเวลาคิดดอกเบี้ยตามปกติ

นอกจากนี้ เราจะมอบเทคโนโลยีพื้นฐานของโดรนให้คุณจำนวนหนึ่ง

และเทคโนโลยีพวกนี้ยังไม่ได้จดสิทธิบัตร ดังนั้นเทคโนโลยีที่จะแตกแขนงต่อไปรวมถึงเทคโนโลยีที่เราให้ คุณสามารถจดสิทธิบัตรในนามบริษัทได้เลย

ส่วนหุ้น เราขอเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ แต่ในทางนิตินัยคุณถือหุ้นร้อยเปอร์เซ็นต์

เรื่องการบริหารบริษัทคุณรับผิดชอบ เราแค่ส่งคนมาตรวจสอบบัญชีเท่านั้น"

ประธานหวังฟังสองข้อเสนอของเหล่าฉางจบ ก็ขมวดคิ้วใช้ความคิด

อย่างแรกคือทั้งสองแผนเขาต้องเป็นเป้าล่อ ออกหน้าว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แบบแรก คือเข้าสังกัดทางบ้านโดยตรง เขาแค่ทำตามคำสั่ง น่าจะมั่นคงไปตลอดชีวิต

แต่ว่า นั่นต้องแลกมาด้วยความฝันของเขา...

ดังนั้น ประธานหวังลังเลอยู่ไม่ถึงสิบวินาที ก็ให้คำตอบกับเหล่าฉาง "มีทางเลือกที่สามไหมครับ?"

"มี วันนี้ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"

ประธานหวังพยักหน้า "ผมขอดูเทคโนโลยีที่พวกคุณจะให้ก่อนได้ไหม?"

"ไม่ได้"

"งั้นผมเลือกแบบที่สอง"

ประธานหวังถอนหายใจอย่างจำยอม "แบบนี้ ผมขอดูเทคโนโลยีที่พวกคุณจะให้ตอนนี้เลยได้ไหมครับ?"

"เสี่ยวจาง"

"ปึก~"

เสี่ยวจางที่ไร้ตัวตนมาตลอด เปิดกระเป๋าเอกสารที่ถือไว้ หยิบเอกสารปึกหนึ่งยื่นให้ประธานหวัง "สารบัญเทคโนโลยีและข้อมูลสังเขปอยู่นี่ครับ"

ประธานหวังรับมา แล้วเริ่มอ่านทันที

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษ "พรึ่บพรั่บ" ของประธานหวัง

ผ่านไปพักใหญ่ ประธานหวังนวดหว่างคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้น "เทคโนโลยีพวกนี้ส่วนใหญ่สมบูรณ์มาก แถมยังเอาไปทำเชิงพาณิชย์ได้เลย ทำไมถึงเลือกผม"

"เพราะเห็นแววในตัวคุณ"

"..."

ประธานหวังมองหน้าเหล่าฉางที่ยิ้มแป้นด้วยความระเหี่ยใจ ส่ายหัวเบาๆ แล้วยื่นมือออกไปยอมรับชะตากรรม "ร่วมมือกันด้วยดีครับ เงินจะเข้าเมื่อไหร่ครับ?"

"หลังจากคุณเซ็นชื่อ ภายในหนึ่งนาทีเงินเข้าทันที"

ประธานหวังมองหนังสือสัญญาที่มีสองฉบับตรงหน้า อ่านอย่างละเอียด แล้วเซ็นชื่อลงไปในที่สุด

"เยี่ยม งั้นผมกลับไปรายงานผลก่อนนะ"

เหล่าฉางพยักหน้าให้ประธานหวังที่เซ็นชื่อและยืนยันว่าเงินเข้าแล้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นพาเสี่ยวจางเดินออกไป "ประธานหวังไม่ต้องส่งครับ"

"ครับ งั้นผมไม่ไปส่งนะ"

ประธานหวังพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น "ตอนนี้มีเงินมีเทคโนโลยีแล้ว ผมต้องรีบสร้างทีมวิจัยและผลิตขึ้นมาใหม่"

"อืม"

เหล่าฉางเดินไปไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็หยุดเดิน หันมาพูดกับประธานหวังด้วยน้ำเสียงกึ่งแนะนำกึ่งสั่งการ "ของที่บ้านเรามีหลายอย่างที่ดีจริงๆ คุณลองใส่ใจดูหน่อยนะ"

"ครับ..."

ประธานหวังมองแผ่นหลังของเหล่าฉาง รู้สึกว่าในคำพูดนั้นมีความลับบางอย่างที่เขาไม่ควรรู้ซ่อนอยู่

แต่ก็นะ ในเมื่อเป็นเรื่องที่ไม่ควรให้เขารู้ เขาก็จะไม่ไปอยากรู้

ตอนนี้มีเงินแล้ว แถมยังมีเทคโนโลยีอีก การรับคน ย้ายสถานที่ กินรวบเทคโนโลยีคือเรื่องสำคัญที่สุด!

ส่วนเรื่องจะโดนหลอกลงหลุมไหม...

ประธานบริษัทสามไม่มีอย่างเขา มีอะไรให้หลอก?

เทคโนโลยี?

ทางบ้านมีของดีกว่าเห็นๆ!

ไม้กันหมา?

ด้วยเทคโนโลยีระดับนั้น กับการสนับสนุนจากทางบ้าน เอาหมูขึ้นไปบินยังทำได้เลย

ดังนั้น ประธานหวังจึงมุ่งหน้าสู่ความฝันของเขาอย่างสบายใจเฉิบ: โดรนพลเรือน ป๋ามาแล้วจ้า!

[จบแล้ว]