Chapter 58: ล่อหลอก

รถม้าหยุดอยู่ที่หน้าที่พักของฉินหราน หลังจากจ่ายเงินให้คนขับรถม้าแล้วฉินหรานก็ถือห่ออาหารมื้อเย็นของเขาไปเปิดประตูห้องพัก ค่าความฉลาดระดับ D ของเขารับรู้การคงอยู่ของกุนเธอร์สันได้โดยไม่ต้องมอง

"เป็นยังไงบ้าง?" กุนเธอร์สันถามขณะที่ยืนอยู่ในเงามืด

"ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีครับ!" ฉินหรานหยิบไส้กรอกออกมากิน

"แล้วเธอต้องการให้ฉันอธิบาย [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] เพิ่มหรือไม่?" กุนเธอร์สันพยักหน้าก่อนถาม

"แน่นอนครับ!" ฉินหรานตอบ

การสอนนั้นยาวประมาณยี่สิบนาที กุนเธอร์สันยังคงเน้นย้ำว่า [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] นั้นเป็นรากฐานของทุกอย่าง ฉินหรานได้ยินแบบนี้มาตลอดทั้งสัปดาห์ กุนเธอร์สันจะจบการสอนของเขาด้วยประโยคนี้ทุกครั้ง

"ผมเข้าใจครับ! " ฉินหรานเองก็ตอบแบบเดิมทุกครั้ง

"ฉินหราน เธอเข้าใจพื้นฐานของ [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] แล้ว ทั้งหมดที่เธอต้องการก็คือเวลาและการฝึกฝนเพื่อเข้าสู่ระดับเริ่มต้น ด้วยพรสวรรค์ที่เธอมี น่าจะใช้เวลาอย่างมากไม่เกินหนึ่งเดือนเท่านั้น! ประสบการณ์ของฉันไม่สามารถช่วยเธอได้เท่ากับการค้นพบด้วยตัวเธอเอง ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ประสบการณ์ของฉันอาจจะถ่วงความก้าวหน้าของเธอ [การเตะพื้นฐาน] ก็เช่นกัน" กุนเธอร์สันให้คำแนะนำแก่ฉินหราน

ฉินหรานเป็นนักเรียนของเขา และเพราะอย่างนั้น การสอนแต่ละครั้งล้วนเน้นจุดสำคัญสำหรับฉินหรานถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่จำเป็นเพราะฉินหรานเป็นบุตรแห่งพระเจ้า

กุนเธอร์สันรู้เรื่องบุตรแห่งพระเจ้าที่มีบันทึกเอาไว้ทั้งหมด เขารู้ดีถึงวิธีการฝึกคนเช่นนี้ ทั้งหมดที่พวกเขาต้องการก็คือรากฐานและต้นกำเนิดของความรู้ แล้วหลังจากนั้นทั้งหมดที่ต้องทำก็คือรอ รอให้ความรู้ที่เป็นพื้นฐานและดั้งเดิมที่สุดเบ่งบานไปเป็นสิ่งที่ผู้อื่นไม่สามารถแม้แต่จะจินตนาการถึง

ถ้ายุคสมัยของศาสนจักรไม่ได้สิ้นสุดไปนานขนาดนี้ และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉินหรานใกล้ชิดมากกว่านี้ หรือฉินหรานขอเรียนเพิ่ม กุนเธอร์สันก็คงไม่จำเป็นต้องใช้วิธีลัดแบบนี้ในการสอนฉินหราน มันอาจจะทำให้ศักยภาพของบุตรแห่งพระเจ้าเียเปล่าไป มันอาจจะจำกัดหรือฉุดรั้งฉินหรานเอาไว้ กุนเธอร์สันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับฉินหรานดี และฉินหรานเองก็ดูเหมือนจะเหม่อคิดอะไรอยู่เหมือนกัน

"ถ้านี่เป็นเมื่อห้าสิบปีก่อน ฉันคิดว่าฉันคงจะถูกตรึงกางเขนแล้วก็ย่างสดแน่ ๆ!" กุนเธอร์สันพูดล้อตัวเองพร้อมหัวเราะ ในขณะที่ฉินหรานกำลังมองไปที่การแจ้งเตือนของหน้าต่างสกิล

[การสอนระดับสูง สกิลที่เกี่ยวข้อง หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ เลื่อนระดับ...]

[การสอนระดับสูง สกิลที่เกี่ยวข้อง การเตะพื้นฐาน เลื่อนระดับ...]

...

"งั้นก็มีวิธีอื่นที่สามารถเลื่อนระดับสกิลได้โดยไม่ต้องใช้คะแนนและคะแนนสกิลงั้นเหรอ?" ตอนที่กุนเธอร์สันบอกเล่าเกี่ยวกับสกิล [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] และ [การเตะพื้นฐาน] ฉินหรานก็ได้รับการแจ้งเตือนจากระบบ การแจ้งเตือนชัดเจน ฉินหรานเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาค่อนข้างประหลาดใจเกี่ยวกับวิธีการเลื่อนระดับแบบใหม่นี้ เขาไม่เคยเจอวิธีการเลื่อนระดับแบบนี้ในเกมนี้มาก่อน หลังจากที่ประหลาดใจในตอนแรก ฉินหรานก็ขอให้กุนเธอร์สันสอนสกิลทั้งสองให้เขาทุกวัน ผลลัพธ์ที่มองเห็นได้อาจจะน้อย แต่มันก็ยังมีประโยชน์ ไม่ต้องใช้คะแนนและคะแนนสกิลและยังไม่เห็นผลลัพธ์ในทันที แต่ทั้งหมดที่เขาต้องทำก็คือตั้งใจฟัง มันฟรี และเขาก็มีเวลาเหลือเฟือ

จริง ๆ แล้ว ฉินหรานไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น ทั้งภารกิจหลักและภารกิจย่อยก็ทำให้เขาต้องวิ่งไปมาอย่างกับแมลงวันตาบอด ฉินหรานอยากจะให้กุนเธอร์สันมานั่งสอนสกิลให้เขาตลอด 24 ชั่วโมงต่อวันเพื่อเขาจะได้เลื่อนระดับจนถึงระดับที่ใช้การได้แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ ความรู้สึกของกุนเธอร์สันเป็นสิ่งที่ยั้งฉินหรานจากความคิดนั้น NPC ในเกมนี้ไม่ได้เป็นหุ่นยนต์แข็งทื่อแบบในเกมอื่น พวกเขาเป็นเหมือนคนจริง ๆ ที่มีชีวิตอยู่ ณ ช่วงเวลานั้น ๆ

"ถ้าฉันมีเวลามากกว่านี้อีกสักสัปดาห์ ฉันน่าจะเลื่อนระดับสกิล [หลักการควบคุมร่างกายของอัศวินแห่งรุ่งอรุณ] และ [การเตะพื้นฐาน] ไปที่ระดับถัดไปได้..." ฉินหรานถอนหายใจอย่างเสียดาย

เขาไม่สามารถระบุระดับของสกิลได้จากแถบการแจ้งเตือน แต่เขารู้สึกได้ถึงระดับพลังที่แตกต่างไป ในตอนที่เขาเรียนรู้สกิล กระบวนการถ่ายทอดและหลอมรวมทำให้ฉินหรานเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับสกิล รวมถึงระดับพลังถัดไปด้วย แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องน่าเสียดาย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาชะงัก เขารู้ว่าเขาควรทำอะไรต่อไป

ฉินหรานรีบรวมรวมความสติและมองไปที่กุนเธอร์สัน

"พวกมันน่าจะเริ่มลงมือเร็ว ๆ นี้!"

ฉินหรานได้แต่จินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับบรรณารักษ์หลังจากที่เขาออกจากห้องสมุดมา เขาไม่ใช่สายลับ และวิธีที่เขาถามข้อมูลจากฉินหรานคือการถามหาความตาย

"งั้น 'สวาร์โก' และ 'ลู่ชาน' ก็ควรจะเริ่มเคลื่อนไหวด้วยเหมือนกัน! หวังว่าพวกมันจะสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของไอ้สองตัวนี้!" กุนเธอร์สันหัวเราะ

"ไม่ต้องห่วงครับ พวกมันเห็นแน่!" ฉินหรานรับรอง

วัดจากอิทธิพลของสายลับที่ครอบคลุมทั้งเมือง น่าจะใช้เวลาไม่นานกว่าพวกมันจะสังเกตเห็นว่านักเลงสองคนนี้ทรยศ นอกเสียจากสวาร์โกและลู่ชานจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรเล่า?

ฉินหรานและกุนเธอร์สันเตรียมพร้อมสำหรับเวลานี้มานานมากแล้ว

...

กลางดึก ถนนปราศจากผู้คน

เงาร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างกระทันหันตอนตีสองแลดูน่าสงสัยเป็นที่สุด สองคนหนึ่งสูง และหนึ่งเตี้ย ปรากฏตัวขึ้นและลัดเลาะไปตามตรอกอย่างระมัดระวัง พวกมันระวังให้เกิดเสียงน้อยที่สุด ไม่ช้าก็มาถึงท่อน้ำทิ้งเล็ก ๆ ในตรอกข้าง ๆ สถานีรถไฟ พวกมันสองคนมองหน้ากัน เงาร่างสูงยกฝาปิดท่อขึ้นและร่างเตี้ยก็กระโดดลงไปในท่อ ร่างสูงตามลงไป หลังจากพวกมันลงไปในท่อน้ำทิ้งแล้ว ก็ค่อย ๆ ปิดฝากลับอย่างระมัดระวังอีกครั้ง

ไม่นานหลังจากที่ทั้งสองลงไปในท่อน้ำทิ้ง ก็มีเงาร่างอื่นปรากฏขึ้น เทียบกับสองคนก่อนหน้าแล้ว คนที่ปรากฏขึ้นทีหลังนี้ดูระมัดระวังมากกว่า ตอนที่เงาที่สามเข้ามาในตรอก แสงอาทิตย์ก็เริ่มฉายลงมาจับที่ตัวมันและพื้นถนน

ทันใดนั้น ก็มีร่างคนเป็นสิบยืนปิดทางเข้าออกของตรอกเล็กนี้

หนึ่งในนั้นสูงประมาณสองเมตรและเป็นที่สะดุดตามาก แต่ว่าก็ไม่มีอะไรเทียบกับเงาร่างเล็กกว่าที่ด้านหน้ามันได้ ทุกครั้งที่เมืองเกิดความวุ่นวาย ก็เป็นผู้ชายคนนี้แหละที่จะปรากฏตัวขึ้นในหน้ากระดาษหนังสือพิมพ์

ดยุคเวย์น

ทุกคนเรียกเขาแบบนั้น เขาเป็นทายาทของตระกูลสูงศักดิ์ที่ปกครองเมืองนี้และล้มล้างศาสนจักรเมื่อประมาณห้าสิบปีก่อน  ตระกูลของเขาควบคุมกำลังทหารส่วนใหญ่ และเกือบครึ่งของสภาเมือง

เขาอายห้าสิบกว่าปีแล้วแต่ดูอ่อนกว่าวัยมาก เขามีผมหยิกสีน้ำตาล ใบหน้าขาวสะอาด ดวงตาคมและจมูกเป็นสันสูง ถ้าไม่เพราะดวงตาคู่นั้นของเขา เสื้อผ้าเรียบง่ายของเขาสามารถทำให้เขาดูเหมือนเสมียนจน ๆ คนหนึ่งได้ แต่เขาดูต่างออกไปด้วยสายตาที่คมกริบและรัศมีของผู้สูงศักดิ์ที่กดข่มผู้อื่น

"ฉันกำลังรอแกอยู่เลย นักสืบฉินหราน" เขาพูดช้า ๆ ดวงตามีรอยยิ้มเยาะ